ORNITHOLOGICUS

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΟΡΕΞΗ !

2012-02-12T12:12:00.001+02:00

JAN SVANKMAJER

FOOD

ΠΛΗΝ ΕΝΟΣ

2012-01-23T22:02:00.001+02:00

"...Et tous seront partis
Sauf un
Qui restera toujours
Seul
Pour garder la nuit"

PIERRE REVERDY

****

CASA DO FADO

2012-01-19T02:11:00.009+02:00

FADO

μια ταινία
του
CARLOS SAURA

ΠΟΣΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΠΟΣΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

2012-01-18T22:53:00.000+02:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΡΑΡΗΣ

ΤΟ ΑΣΘΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ

Το άσθμα της μέδουσας φωλιάζει
στ' απολιθωμένο δάσος του βυθού
και σαν δίχτυα κινούνται οι χιλιοπλεγμένες του ρίζες.
Ένας άγγελος εξολοθρευτής σαλπίζει
μέσα στην έκσταση των γυναικών.
Πόσα κρυμμένα επωάζονται
κάτω από τα πούπουλα των φτερών του
πόσα μυστικά.
Εκείνες σφίγγουν στην αγκαλιά τους ωκεανούς
αφήνοντας τ' όνομά τους
σ' όσα υποσχέθηκε κι αφαίρεσε το κύμα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΡΑΡΗΣ
Απο τη συλλογή ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, εκδ. Καστανιώτη, 1991

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

2012-01-14T02:35:00.002+02:00

JOTAMARIO ARBELÁEZ

DESPUÉS DE LA GUERRA

un día
después de la guerra
si hay guerra
si después de la guerra hay un día
te tomaré en mis brazos
un día después de la guerra
si hay guerra
si después de la guerra hay un día
si después de la guerra tengo brazos
y te haré con amor el amor
un día después de la guerra
si hay guerra
si después de la guerra hay un día
si después de la guerra hay amor
y si hay con qué hacer el amor

JOTAMARIO ARBELÁEZ

Η ΒΙΟΛΕΤΤΑ

2012-01-10T01:41:00.004+02:00

Violette Nozière

(1978)

μια ταινία του CLAUDE CHABROL

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ HAJEK-HALKE

2012-01-07T02:04:00.011+02:00

HEINZ HAJEK-HALKE (1898-1983)

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΡΤΑ

2012-01-06T11:37:00.002+02:00

WISLAWA SZYMBORSKA

CONVERSATION WITH A STONE

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I want to enter your insides,
have a look round,
breathe my fill of you."

"Go away," says the stone.
"I'm shut tight.
Even if you break me to pieces,
we'll all still be closed.
You can grind us to sand,
we still won't let you in."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I've come out of pure curiosity.
Only life can quench it.
I mean to stroll through your palace,
then go calling on a leaf, a drop of water.
I don't have much time.
My mortality should touch you."

"I'm made of stone," says the stone,
"and must therefore keep a straight face.
Go away.
I don't have the muscles to laugh."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I hear you have great empty halls inside you,
unseen, their beauty in vain,
soundless, not echoing anyone's steps.
Admit you don't know them well yourself."

"Great and empty, true enough," says the stone,
"but there isn't any room.
Beautiful, perhaps, but not to the taste
of your poor senses.
You may get to know me, but you'll never know me through.
My whole surface is turned toward you,
all my insides turned away."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I don't seek refuge for eternity.
I'm not unhappy.
I'm not homeless.
My world is worth returning to.
I'll enter and exit empty-handed.
And my proof I was there
will be only words,
which no one will believe."

"You shall not enter," says the stone.
"You lack the sense of taking part.
No other sense can make up for your missing sense of taking part.
Even sight heightened to become all-seeing
will do you no good without a sense of taking part.
You shall not enter, you have only a sense of what that sense should be,
only its seed, imagination."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in.
I haven't got two thousand centuries,
so let me come under your roof."

"If you don't believe me," says the stone,
"just ask the leaf, it will tell you the same.
Ask a drop of water, it will say what the leaf has said.
And, finally, ask a hair from your own head.
I am bursting with laughter, yes, laughter, vast laughter,
although I don't know how to laugh."

I knock at the stone's front door.
"It's only me, let me come in."

"I don't have a door," says the stone.

WISLAWA SZYMBORSKA

2012

2012-01-01T00:01:00.004+02:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

L' ALBERO DEGLI ZOCCOLI

2011-12-26T20:44:00.030+02:00

ERMANNO OLMI

ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΤΣΟΚΑΡΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !

2011-12-22T22:25:00.016+02:00

CHRISTMAS CARD FROM A HOOKER IN MINNEAPOLIS

Charlie, I'm pregnant
Living on 9th Street
Above a dirty book store
Of Yukeland Avenue
Stopped taking dope
Quit drinking whiskey
My old man plays a trombone
Works out at the track

He says that he loves me
Even though it's not his baby
Says that he'll raise him up
Like he would his own son
He gave me a ring
That was worn by his mother
Takes me out dancing
Every Saturday night

Charlie, I think about you
Everytime I pass the fillin' station
On account of the grease
You used to wear in your hair
Still have that record
Little Anthony and the Imperials
Someone stole my record player
How do you like that?

Charlie, I almost went crazy
After Mario got busted
Went back to Omaha
To live with my folks
And everyone I used to know
Is either dead or in prison
Came back to Minneapolis
This time I think I'm gonna stay

Charlie, I think I'm happy
The first time since my accident
Wish I had all the money
I used to spend on dope
Buy me a used car lot
And I wouldn't sell any of em
Just drive a different car everyday
Depending how I feel

Charlie, for Christ's sakes
If you wanna know the truth of it
I don't have a husband
He don't play the trombone
I need to borrow money
To pay this lawyer, Charlie, hey
I'll be eligable for parol
Come Valentine's Day

TOM WAITS

ΓΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ

2011-12-20T00:39:00.008+02:00

ALEXANDRE O'NEILL

Periclitam os grilos

Periclitam os grilos:
a noite é nada.
Quem tem filhos tem cadilhos.
(Que quadra tão bem rimada!)

Não espere, leitor, que eu diga:
«Debaixo daquela arcada...»
Não venho fazer intriga:
versejo só - e mais nada.

Assim o terceiro verso
desta tirada
(reparou que é um provérbio?)
não significa nada.

Se a noite é nada e os grilos
não estão de asa parada,
não vou puxar, só por isso,
o fio à sua meada,

leitor que me pede a história
que já trás engatilhada,
leitor que não se habitua
a que não aconteça nada

em poesia que comece
como esta foi começada
e acabe como esta
vai ser agora acabada...

ALEXANDRE O'NEILL (1924-1986)

ΣΕΖΑΡΙΑ ΕΒΟΡΑ

2011-12-17T22:37:00.013+02:00

**********

...Assim dxam morrê ô flor
Na sombra di bo odjinho
Dxam morrê ta sonha
Assim c'ma pomba na sê ninho...

...Laisse-moi mourir ainsi ô fleur
A l'ombre de ton petit regard
Laisse-moi mourir en rêvant
Comme la colombe dans son nid...

**********

ΟΠΩΣ ΚΟΙΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΜΕΝΟΥΣ

2011-12-16T23:55:00.014+02:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ο ΤΡΙΤΟΣ

Κάθονταν κι οι τρείς στο παράθυρο, κοιτώντας τη θάλασσα.
Ο ένας μιλούσε για τη θάλασσα. Ο δεύτερος άκουγε. Ο τρίτος
ούτε μιλούσε ούτε άκουγε΄ βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας΄ έπλεε.
Πίσω απ'τα τζάμια φαίνονταν αργές, διαυγείς οι κινήσεις του
μες στο αραιό γαλάζιο. Εξερευνούσε ένα ναυαγισμένο πλοίο.
Χτύπησε το νεκρό καμπανάκι της βάρδιας΄ λεπτές φυσαλίδες
ανέβαιναν σπάζοντας με ήσυχους ήχους. Άξαφνα
"πνίγηκε;" ρώτησε ο ένας΄ ο άλλος: "πνίγηκε", είπε. Ο τρίτος
απ' το βυθό του τους κοίταξε αβοήθητος, όπως κοιτούν τους πνιγμένους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Απο τις ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ, Αθήνα, 1972

ΑΛΛΟ ΔΟΛΩΜΑ

2011-12-13T21:35:00.015+02:00

GYÖRGY PETRI

I AM STUCK, LORD, ON YOUR HOOK

I am stuck, Lord, on your hook.
I've been wriggling there, curled up,
for the past twenty-six years
alluringly, and yet
the line has never gone taut.
It's now clear
there are no fish in your river.
Lord, if you still have hopes,
choose some other worm. Being
among the elect
has been beautiful. All the same,
what I'd just like to do, right now,
is dry off and loll about in the sun.

GYÖRGY PETRI (1943-2000)

ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΦΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ

2011-11-30T08:05:00.016+02:00

JORGE DE SENA

ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ

Γεννημένος στην Πορτογαλία, από γονείς Πορτογάλους,
και πατέρα από Βραζιλιάνους στην Βραζιλία,
θα είμαι ίσως Βορειοαμερικάνος όταν θα είμαι εκεί.
Θα συλλέγω εθνικότητες όπως αλλάζουν πουκάμισα,
μετακομίζουν ή φεύγουν, με όλο τον αναγκαίο
σεβασμό στα ρούχα που φαίνονται και προσφέρουν υπηρεσία.
Εγώ, είμαι εγώ ο ίδιος η πατρίδα μου. Η πατρίδα
για την οποία γράφω είναι η γλώσσα στην οποία τυχαίως
γεννήθηκα. Και ό,τι κάνω και ό,τι ζω είναι αυτή
η λύσσα που έχω για τη μικρή ανθρωπότητα αυτού του κόσμου.
Αφού δεν πιστεύω σε άλλον, ο άλλος που ήθελα
είναι ίδιος με τούτον. Αλλά, αν μια μέρα ξεχάσω τα πάντα,
ελπίζω να γεράσω
πίνοντας καφέ στην Κρήτη
με τον Μινώταυρο,
κάτω από το βλέμμα των θεών χωρίς ντροπή.

ΙΙ

Ο Μινώταυρος θα με καταλάβει
Έχει κέρατα, όπως οι σοφοί και οι εχθροί της ζωής.
Είναι μισός ταύρος και μισός άνθρωπος, όπως όλοι οι άνθρωποι,
βίαζε και καταβρόχθιζε παρθένες, όπως όλα τα κτήνη.
Γιος της Πασιφάης, αδελφός ενός στίχου του Ρακίνα,
όπου ο Valery, ο κρετίνος, τον συνάντησε - έναν από τους πιο ωραίους
της γλώσσας.
Αδελφός επίσης της Αριάδνης: τον τύλιξαν
σ' ένα κουβάρι που κόπηκε.
Ο Θησέας, ο ήρωας και, όπως όλοι οι Έλληνες ήρωες, γιος
πουτάνας,
τον ξεγέλασε κάτω από τη μούρη του.
Ο Μινώταυρος θα με καταλάβει, θα πιει καφέ μαζί μου,
ενώ
ο Ήλιος ήρεμα θα γεννιέται κάτω από τη θάλασσα, κι οι ίσκιοι,
γεμάτοι νύμφες και άεργους έφηβους,
θα βυθίζονται γλυκύτατοι στα φλιτζάνια,
όπως η ζάχαρη που ανακατεύουμε με βρόμικο δάχτυλο
για να ερευνήσουμε την καταγωγή της ζωής.

ΙΙΙ

Είναι εκεί που θέλω να ξαναβρεθώ έχοντας αφήσει
κομματιασμένη τη ζωή για τον κόσμο, όπως έλεγε
εκείνος ο κακομοίρης διάβολος, τον οποίο ο Μινώταυρος δε διάβασε
γιατί, όπως όλος ο κόσμος, δεν ξέρει Πορτογαλικά.
Ούτε εγώ ξέρω Ελληνικά και, σύμφωνα με τις πιο σοβαρές
πληροφορίες,
θα συνομιλούμε στα βολαπούκ,
που κανείς απ' τους δυο δεν ξέρει. Ο Μινώταυρος
δεν μιλούσε Ελληνικά, δεν ήταν Έλληνας, έζησε πριν την Ελλάδα,
Όλη αυτή η σκατένια παιδεία που μας καλύπτει από αιώνες,
σκατά των σκλάβων μας ή δικά μας, όταν είμαστε
οι σκλάβοι των άλλων! Στο καφενείο
θα πούμε ο ένας στον άλλον τις πίκρες μας.

Με πατρίδες που μας αγοράζουν και μας πουλούν, από έλλειψη
πατρίδων που πωλούνται αρκετά ακριβά για να ντρέπονται
που δεν ανήκουν σ' εκείνες. Ούτε εγώ ούτε ο Μινώταυρος
θα έχουμε πατρίδα. Μόνο ο καφές,
αρωματικός και πολύ δυνατός, όχι της Αραβίας ή της Βραζιλίας,
της Fedecam ή της Αγκόλας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας. Αλλά καφές
με τα όλα του. Κι εγώ, με τρυφερότητα γιου,
θα δω να στάζει το σαγόνι του ταύρου
μέχρι τα γόνατα του ανθρώπου που δεν ξέρει
από ποιον κληρονόμησε, από τον πατέρα ή τη μητέρα,
τα στριφτά κέρατα που του στολίσαν
το ευγενικό μέτωπο πριν από την Αθήνα,
και ποιος ξέρει,
την Παλαιστίνη, και άλλα τουριστικά μέρη,
απέραντα πατριωτικά.

Στην Κρήτη με τον Μινώταυρο,
χωρίς στίχους και χωρίς ζωή,
χωρίς πατρίδες και πνεύμα,
χωρίς τίποτα και κανέναν,
και χωρίς βρόμικο δάχτυλο,
θα πίνω τον καφέ μου ειρηνικά.

JORGE DE SENA (1919-1978)

μετάφραση Γιάννης Σουλιώτης
απο την ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, εκδ. Ροές,2008

LA JETÉE

2011-10-23T12:45:00.014+03:00

LA JETÉE

un photo-roman de CHRIS MARKER

(1962)

ΓΕΦΥΡΑ

2011-10-23T12:34:00.012+03:00

LÊDO IVO

A PONTE

Para que pudéssemos atravessar o rio cheio de pedras
alguém, com um machado, subio até a floresta
e mudou árvores vivas em pranchas e mourões.

O outro lado é igual a este, na terra dividida.
Mas atravessamos a ponte, e nos segue a sombra
de alguém, semelhante a nós, que pensava unir

o que as águas separam, correndo entre pedras.

LÊDO IVO

SUMMERTIME

2011-08-11T01:01:00.003+03:00

ΜΙΚΡΟΣ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

2011-06-14T18:10:00.002+03:00

ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ...

2011-06-04T21:56:00.023+03:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ

ΟΙ ΚΟΛΙΟΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Μάρτιος με αχνή λιακάδα. Βγαίνω στο μπαλκόνι, επιφυλακτικά. Ελάχιστη κίνηση στο δρόμο - κοιτάζω τον κυρ Κυριάκο που μένει απέναντι, κάτω, στη μονοκατοικία: πήρε πάλι και φυτεύει κολιούς στην αυλή του - είναι φανατικός ψαροφάγος. Πάει στον ψαρά, διαλέγει τους κολιούς έναν έναν και τους φέρνει και τους φυτεύει με το κεφάλι προς τα κάτω, βαθιά στο χώμα. Έχει ακούσει πως κάθε πράμα είναι στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο και τους ποτίζει και τους τσαπίζει και περιμένει να 'ρθει ο Αύγουστος για να φυτρώσουνε.

Ποτέ δεν έχουνε, βέβαια, βγει - αλλά αυτός, εκεί, κάθε χρονιά, επιμένει. Τον βλέπω πάλι σήμερα το πρωί, 14 Μαρτίου 2003, που έχει λίγη λιακάδα: ιδρωμένος, σκάβει με το σκαλιστήρι βαθιές τρύπες στη σειρά. Έχει τους κολιούς καλοπλυμένους, καθαρούς, δίπλα του, σ' ένα ταψί, πάνω στο τραπεζάκι - ασημίζουν, αστράφτοντας ως εδώ. Τους παίρνει έναν έναν και τους παραχώνει προσεκτικά, με το κεφάλι τους προς τα κάτω.

Η γυναίκα του βγαίνει στην εξώπορτα φορώντας ακόμα τη νυχτικιά, και τον παρατηρεί σιωπηλά, κουνώντας το κεφάλι της με επιδοκιμασία. Φαίνεται πως για κάποια χρόνια αμφέβαλλε, αλλά τώρα είναι σίγουρη πως ο άντρας της έχει δίκιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ

Απο το βιβλίο ΕΠΙ ΨΥΛΛΟΥ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ, εκδ. Κέδρος, 2003

Ο ΔΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΝΤΑΛΙ

2011-05-28T17:14:00.003+03:00

ΖΩΗ ΖΩΗ

2011-05-19T00:36:00.021+03:00

ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ

ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ

Τρελή ζωή

Σκληρή ζωή

Ζωή με τον πατέρα

Σκατοζωή

Ζωή πεζή

Μεγάλη ζωή

Περιπετειώδης ζωή

Χαμοζωή

Ζωή νά' χεις

Ζωή Καρέλλη

Μοναχική ζωή

Ερωτική ζωή

Στερημένη ζωή

Ζωή παράξενη

Πολεμική ζωή

Ζωίτσα Κουρούκλη

Κρυφή ζωή

Εμπορική ζωή

Ζωή χαμένη

Κενή ζωή

Ηρωική ζωή

Ανθρώπινη ζωή

Συζυγική ζωή

Νόημα της ζωής

Βρεφική ζωή

Ζωή χωρίς νόημα

Αστική ζωή

Ζωή στο Μεξικό

Φιλοσοφική ζωή

Φυσική ζωή

Βασιλική ζωή

Ζωή και Τέχνη

Κλεμμένη ζωή

Ζωή στο διάστημα

Ζωή ονειρώδης

Κοινωνική ζωή

Ζωή θρησκευτική

Καθημερινή ζωή

Ξένος στη ζωή

Κινηματογραφική ζωή

Δημοκρατική ζωή

Εγκληματική ζωή

Ζωή σ' εσάς

Εύθυμη ζωή

Πνευματική ζωή

Λανθασμένη ζωή

Μεθυσμένη ζωή

Ζωή χαώδης

Αθλητική ζωή

Ποιητική ζωή

Ζωή μαλακισμένη

Ζωή ζωεμπόρου

Διπλή ζωή

Ψυχική ζωή

Έκλυτος βίος

Καθιστική ζωή

Ζωή εμποδισμένη

Ζωή θανάτου

Ζωή Καραβίδα

Ζωή βασανισμένη

Ένοχη ζωή

Σεξουαλική ζωή

Πεθαμένη ζωή

Πολιτική ζωή

Γλυκιά ζωή

Τυχοδιωκτική ζωή

Σκυλίσια ζωή

Στρατιωτική ζωή

Χριστιανική ζωή

Ζωή του αυτόχειρος

Οργιαστική ζωή

Ζωή και επιστήμη

Ζωή και κότα

Ζωή ζωώδης

Ζωηρή ζωή

Επαναστατική ζωή

Θλιβερή ζωή

Ζ ω ή ε ί ν ' α υ τ ή ;

ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ (1923-1968)

ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ...

2011-05-04T00:30:00.009+03:00

¡Oh, dioses de la noche, de la melancolía y del suicidio!
¡Oh, dioses de las ratas y de las cavernas, de los murciélagos, de las cucarachas!
¡Oh, violentos, inescrutables dioses del sueño y de la muerte
¡Oh, dioses de las tinieblas, del incesto y del crimen!

ERNESTO SÁBATO, Sobre héroes y tumbas

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2011-05-01T00:55:00.002+03:00

η ZIZI JEANMAIRE

η MARIANNE FAITHFULL

και η ΔΙΕΘΝΗΣ

GONZALO ROJAS, Poeta Chileno

2011-04-27T00:29:00.013+03:00

GONZALO ROJAS

(20/12/1917 - 25/4/2011)

CARTA DEL SUICIDA

Juro que esta mujer me ha partido los sesos,
Por que ella sale y entra como una bala loca,
Y abre mis parietales y nunca cicatriza,
Así sople el verano o el invierno,
Así viva feliz sentado sobre el triunfo
Y el estomago lleno, como un cóndor saciado,
Así padezca el látigo del hambre, así me acueste
O me levante, y me hunda de cabeza en el día
Como una piedra bajo la corriente cambiante.
Así toque mi cítara para engañarme, así
Se habrá una puerta y entren diez mujeres desnudas,
Marcadas sus espaldas con mi letra, y se arrojen
Unas sobre otras hasta consumirse.
Juro que ella perdura porque ella sale y entra
Como una bala loca,
Me sigue a donde voy y me sirve de hada.
me besa con lujuria
tratando de escaparse de la muerte,
y, cuando caigo al sueño, se hospeda en mi columna
vertebral, y me grita pidiéndome socorro,
me arrebata a los cielos, como un cóndor sin madre
empollado en la muerte.

GONZALO ROJAS

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1974, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΓΑΡΙΦΑΛΩΝ

2011-04-25T12:12:00.008+03:00

25 ABRIL 1974 - PORTUGAL

Revolução dos Cravos

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

2011-04-22T11:37:00.013+03:00

CHRIS MAGADZA

STATIONS OF THE CROSS

Five o’clock
Is wake up time,
Time to peel away
The leech-like rags
Of blanket
That suck away the warmth
All night –
Time to drink cold water
And fear the breaking dawn.

At six o’clock
We board the bus
And journey
To Pilate’s gates.

Seven is time to be counted,
And owned;
Time to head the warning Sjamboek.

And at mid-gut hour
When the managers lunch
And wine,
We blow our noses
Bare hands
Beneath the scaffolding,
Soothe the bruised scars
And wipe the hate
From our brow.

At five o’clock
We return to Gethsemane;
For this crucifixion
Is never completed,
Lest no more gold flows
From the graves at Golgotha.

CHRIS MAGADZA (Zimbabwe, b.1939)

ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ (1922-2011)

2011-03-29T14:22:00.000+03:00

ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΑΛΟΝΙ ΤΟΥ

του ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ

με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ JÚLIO POMAR

2011-03-28T22:10:00.005+03:00

ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ SIDNEY BECHET

2011-03-21T22:46:00.008+02:00

ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

2011-03-20T18:35:00.000+02:00

ΑΛΕΚΟΣ ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ

ΕΙΚΟΣΙ ΠΑΙΔΙΑ

Μέσα στα σπλάχνα μου είκοσι μωρά στριφογυρίζουν

κλαίνε όλα μαζί τί μου ζητάνε;

Μες στο δωμάτιο είκοσι παιδιά είκοσι πουλιά δίχως

να κάνω τίποτα μεγάλωσαν πετούν

Μες στο συρτάρι μου είκοσι τραγούδια γέρασαν

γλιστρούν απ' το χαρτί και δεν τ' αναγνωρίζω

ΑΛΕΚΟΣ ΒΑΣΙΛΑΤΟΣ

Απο τη συλλογή Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ; , εκδ. Φαρφουλάς, 2010

Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

2011-03-13T16:47:00.012+02:00

LA CANZONE DI MARINELLA

FABRIZIO DE ANDRE e MINA

Questa di Marinella è la storia vera
che scivolò nel fiume a primavera
ma il vento che la vide così bella
dal fiume la portò sopra a una stella

sola senza il ricordo di un dolore
vivevi senza il sogno di un amore
ma un re senza corona e senza scorta
bussò tre volte un giorno alla sua porta

bianco come la luna il suo cappello
come l'amore rosso il suo mantello
tu lo seguisti senza una ragione
come un ragazzo segue un aquilone

e c'era il sole e avevi gli occhi belli
lui ti baciò le labbra ed i capelli
c'era la luna e avevi gli occhi stanchi
lui pose la mano sui tuoi fianchi

furono baci furono sorrisi
poi furono soltanto i fiordalisi
che videro con gli occhi delle stelle
fremere al vento e ai baci la tua pelle

dicono poi che mentre ritornavi
nel fiume chissà come scivolavi
e lui che non ti volle creder morta
bussò cent'anni ancora alla tua porta

questa è la tua canzone Marinella
che sei volata in cielo su una stella
e come tutte le più belle cose
vivesti solo un giorno, come le rose

e come tutte le più belle cose
vivesti solo un giorno come le rose

LIFELINE

2011-03-03T23:39:00.007+02:00

LIFELINE
μια ταινία
του
VICTOR ERICE

ΜΗΝΥΜΑΤΑ

2011-02-24T22:55:00.000+02:00

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ

ΠΟΙΗΜΑ

Εκείνα τα μηνύματα

ολόισα απ' το κάπου

που δε θα το γνωρίσουμε ποτές.

Απλώνουνε το κάτι που μας μένει

- το πιο μεγάλο απ' τη ζωή μας -

σ' όλους τους πόνους, στις χαρές. Των αλλονών.

Που ούτε γι' αυτούς σταθήκαν.

Μηνύματα.

Αρχή τους ξεχασμένη.

Πιο ζωντανά και πιο ανύπαρχτα απ' το τέλος.

Έξω από νόμο κίνησης.

Το μόνο μας μεθύσι.

Συνέπαρμα,

γλυκύτερο απ' τ' αφάνισμα

στους πόθους τους καταδικούς μας.

Καμιά τους θύμηση, σαν, φεύγοντας,

πετάνε την ψυχή μας

πετάνε και το νου

μέσα στο σώμα το δικό μας.

Και δε θα μας ξανάρθουν.

Μιλάνε μια φορά.

Η ηδονή τους δίχως χρόνο και συνέχειες.

Μηνύματα.

Αλλού.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΝΤΟΡΡΟΣ (1895-1954)

Απο τη συλλογή ΣΤΟΥ ΓΛΥΤΩΜΟΥ ΤΟ ΧΑΖΙ, εκδ. Αμοργός, 1981

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

2011-02-18T09:39:00.016+02:00

PIERRE BETTENCOURT

PIEDS A PIEDS

Ma femme et moi, nous avons une façon de coucher ensemble qui pourra paraître un peu bizarre : ni face à face, ni dos à dos, mais plante des pieds contre plante des pieds. Toute notre sensibilité s'est réfugiée là, et nous passons des heures à nous chatouiller ainsi avant de dormir.Mais que dans un rêve, l'un de nous replie sa jambe et perde contact, l'autre se réveille : il y a quelque chose qui ne passe plus.Nous n'avons pas d'enfants, nous ne savons pas exactement comment il faut s'y prendre pour en faire, et nous n'avons jamais osé demander. Nous sommes heureux ainsi, dans nos lits bout à bout. Chacun est le sol de l'autre, l'hémisphère du Tout entier.

PIERRE BETTENCOURT (1917-2006)

Fables fraîches pour lire à jeun, Editions Lettres Vives, 1986

NUIT ET BROUILLARD

2011-02-06T02:24:00.001+02:00

NUIT ET BROUILLARD
(1955)

Un film d' ALAIN RESNAIS
Ecrit par JEAN CAYROL

ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

2011-01-30T01:56:00.001+02:00

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΡΑΤΣΑ ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΥ

Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς
κι ύστερα καλή μ'αυτούς φιλεναδίτσα
τρυφερή
υποσχετική
οι αχρείοι .

Φωνή μου ράτσα υψικαμίνου από πλευρό
ανοικτό του αίλουρου , της ανηφόρας
απ'τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα
κι ο ήλιος φίδι μες στο σύρμα .
Μην ξεχάσης φτύσ' τους .

Άς περιμένουν να σε σβήσω με νερό
ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων
ας περιμένουν οι αχρείοι .

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ (1920-2010)

ROBERT CAPA, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

2011-01-07T02:47:00.004+02:00

ΜΑΘΗΜΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

2010-12-31T02:40:00.009+02:00

JAN ŠVANKMAJER

GONZALES Solo Piano

2010-12-22T14:37:00.000+02:00

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

2010-12-14T18:40:00.007+02:00

ANNA KAMIENSKA

ΣΩΜΑΤΑ

Τα σώματα εξαφανίζονται σαν φαντάσματα
γίνονται αόρατα
απλησίαστα απόντα
τ' ανακαλύπτουν στους λουτήρες
όταν λιποθυμούν στους δρόμους
όταν λικνίζονται στα φορεία
όταν αναχωρούν με μια φωτογραφία στο χέρι
ελευθερωμένα από ένα ρολόι μια βέρα μιαν ομπρέλα
ωραία όπως την πρώτη νύχτα του γάμου
γυμνά
στ' αλήθεια πιστά ώς την ώρα αυτή για πάντα
οι φίλοι στη σιωπή
όπως συμβαίνει με τα ίδια πράγματα
να επιστρέφουν μέσα απ' τη μεσόπορτα ενός ονείρου
ξαφνικά πανταχού παρόντες
να κραυγάζουν χωρίς ήχο
από απαρηγόρητη λαχτάρα

ANNA KAMIENSKA (1920-1986)

Απο τα ΞΑΦΝΙΑΣΜΑΤΑ

Μετάφραση Βασίλης Καραβίτης

Εκδόσεις Μελάνι, 2009

Ο ΦΙΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

2010-12-05T23:00:00.015+02:00

MAN RAY, Photographer (1890-1976)

...ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΟΡΟ

2010-12-01T00:27:00.049+02:00

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ

ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ

Θα καταργήσω τον ουρανό θα καταργήσω τη γη
και θ' αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κ' εσύ
να περνάς απ' έξω.

ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ (1935-2003)
Απο τις ΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, Εκδ. ΕΓΝΑΤΙΑ, 1979

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ DJANGO REINHARDT

2010-11-26T16:33:00.017+02:00

DJANGODROM

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ TONY GATLIF

Part I

Part II

GUERNICA

2010-11-22T22:12:00.007+02:00

GUERNICA

(1950)

Alain Resnais / Robert Hessens / Paul Elyard / Pablo Picasso

RENOIR / CARCO / AUBRY

2010-11-18T19:40:00.025+02:00

AUGUSTE RENOIR, Moulin-Galette

--------------------------------------

"Les danses ardentes et chaloupées du Moulin de la Galette, où fréquentent indistinctement trottins et gigolettes, calicots valseurs, barbillons, rapins et curieux."

FRANCIS CARCO

JESUS-LA-CAILLE (1914)

---------------------------------------

RENE AUBRY, La Chaloupée

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ BALTHUS

2010-11-15T00:26:00.003+02:00

BALTHASAR KLOSSOWSKI (DE ROLA), dit « BALTHUS »

(1908-2001)

MY FAVORITE LADIES

2010-11-12T00:55:00.001+02:00

Maria João & Aki Takase

MY FAVORITE THINGS

MY FUNNY VALENTINE

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ

2010-11-09T18:03:00.014+02:00

Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ROBERTO ARLT ΟΤΑΝ ΟΜΙΛΕΙ ΦΡΑΝΤΣΕΖΙΚΑ

Je regarde mon gros orteil, et je me réjouis. Je me réjouis parce que personne ne me dérange. Semblable à une tortue, le matin, je sors la tête de la carapace de mes couvertures et je me dis savoureusement, en bougeant le gros orteil: "Personne ne me dérange. Je vis seul, peinard et gros comme un archipêtre glouton".

ROBERTO ARLT (1900-1942)

Απο το άρτι εκδοθέν EAUX-FORTES DE BUENOS AIRES, ed. ASPHALTE, 2010

ΓΙΑ ΤΟΝ DUCHAMP

2010-11-07T18:38:00.003+02:00

JOHN CAGE

MUSIC FOR MARCEL DUCHAMP (1947)

Η ΩΡΑ ΤΟΥ MARCEL DUCHAMP

2010-11-05T21:33:00.027+02:00

MARCEL DUCHAMP

SATRAPE du COLLEGE DE PATAPHYSIQUE
Membre de l' OULIPO

MARCEL DUCHAMP
(1887-1968)

PARRA, ANTI - POETA

2010-11-02T22:07:00.024+02:00

NICANOR PARRA

LA DONCELLA Y LA MUERTE

Una doncella rubia se enamora
De un caballero que parece la muerte.

La doncella lo llama por teléfono
Pero él no se da por aludido.

Andan por unos cerros
Llenos de lagartijas de colores.

La doncella sonrie
Pero la calavera no ve nada.

Llegan a una cabana de madera,
La doncella se tiende en un sofα
La calavera mira de reojo.

La doncella le ofrece una manzana
Pero la calavera la rechaza,
Hace como que lee una revista.

La doncella rolliza
Toma una flor que hay en un florero
Y se la arroja a boca de jarro.

Todavia la muerte no responde.

Viendo que nada le da resultado
La doncella terrible
Quema todas sus naves de una vez:
Se desnuda delante del espejo,
Pero la muerte sigue imperturbable.

Ella sigue moviendo las caderas
Hasta que el caballero la posee.

NICANOR PARRA

CHEGA DE SAUDADE, η MINA

2010-11-01T21:30:00.046+02:00

MINA

CHEGA DE SAUDADE

(Antonio Carlos Jobim / Vinícius de Moraes / Giorgio Calabrese)

Va da lui, tristezza,
e tieni a mente che
vorrei soltanto da te
che mi comprendesse e decidesse
di ritornare qui da me.
Stare separati
ha dimostrato
che da soli non c'è pace
né bellezza ma
tristezza, malinconia
che non passano,
non terminano mai.
Va da lui, tristezza,
sospirando che sei stata
sempre con me.
Che monotonia
la compagnia che ci siam fatte io e te.
Stare separati m'è bastato
ed è tempo di riprendere una vita
che decisamente non sia
una lunga fila di inutilità.
Che monotonia
la compagnia che ci siam fatte io e te.
Stare separati m'è bastato
ed è tempo di riprendere una vita
che decisamente non sia
una lunga fila di inutilità

CHEGA DE SAUDADE, o JOAO GILBERTO

2010-11-01T21:30:00.043+02:00

JOAO GILBERTO

CHEGA DE SAUDADE

(Antonio Carlos Jobim / Vinícius de Moraes)

Vai, minha tristeza
E diz a ela que sem ela não pode ser
Diz lhe numa prece que ela regresse
Porque eu não posso mais sofrer
Chega de saudade, a realidade
É que sem ela não há paz, não há beleza
É só tristeza, e a melancolia
Que não sai de mim, não sai de mim, não sai
Mas se ela voltar, se ela voltar
Que coisa linda, que coisa louca
Pois há menos peixinhos a nadar no mar
Do que os beijinhos que eu darei na sua boca
Dentro dos meus braços os abraços
Hão de ser milhões de abraços apertado assim
Colado assim, calado assim
Abraços e beijinhos e carinhos sem ter fim
Que é pra acabar com esse negócio
De viver longe de mim
Não quero mais esse negócio
De você viver assim
Vamos deixar desse negócio
De você viver sem mim

L' APPEL DE L' OMBRE

2010-10-31T14:27:00.017+02:00

Thérèse Delpeche

L' APPEL DE L' OMBRE

Η Th. D. στον NOUVEL OBSERVATEUR

La philosophe, dans un nouvel essai, à la lumière des grands textes bibliques ou mythologiques, défend la puissance de l'irrationnel sans abandonner la raison

Le Nouvel Observateur. - Votre précédent essai, « L'Ensauvagement », faisait le constat sombre que l'humanité était menacée par ses penchants nihilistes combinés aux nouveaux moyens de destruction. Faut-il voir dans le titre de ce nouvel ouvrage, « L'Appel de l'ombre », une notion inquiétante ?

Thérèse Delpech. - « L'Appel de l'ombre » n'est pas nécessairement « l'Appel des ténèbres », pour reprendre le titre d'une nouvelle d'Arthur Schnitzler qui raconte l'histoire d'une paranoïa menant aux enfers. Simplement, comme il n'y a pas de lumière sans ombre, il n'y a pas d'activité rationnelle sans un tréfonds de nature irrationnelle. La plupart des grands penseurs, à commencer par Platon, ont du reste bien compris cette complémentarité. Et beaucoup de scientifiques pensent aussi qu'il y aura toujours quelque chose d'inexplicable dans la nature. Les histoires que je relate dans ce livre ont précisément ceci en commun qu'elles mettent en scène des personnages dont l'expérience ne peut être comprise par le seul exercice de la raison. Ainsi la nuit de folie d'Ajax, un des épisodes les plus troublants de la guerre de Troie (pourquoi Athéna s'acharne-t-elle sur ce héros ?), ou d'autres formes de démence, celle du Roi Lear, avec son aspect cosmique si déroutant, et celle de Hamlet, torturé par l'incapacité de distinguer le ciel de l'enfer. Ce sont des textes qui parlent à l'imagination, qui suscitent des émotions et qui nourrissent encore la réflexion. « L'Appel de l'ombre » est aussi l'appel de l'inconscient, dans quoi puisent toute l'activité consciente de l'individu et la part incontrôlable du rêve. C'est enfin l'appel de ce qu'il y a de magique dans l'univers : Einstein disait que nous dansions tous sur un air mystérieux, joué de loin par un flûtiste inconnu. Ce peut être inquiétant. Mais ce qui m'inquiète davantage, c'est l'idée que l'on peut tout dominer. Elle produit des monstres, en politique notamment. Et cette tendance moderne à tout vouloir rationaliser fait également courir des risques majeurs à l'activité intellectuelle.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

L'auteur

Professeur agrégée de philosophie, chercheur au Ceri et membre de l'Institut international des Etudes stratégiques, Thérèse Delpech est l'auteur de nombreux ouvrages, dont « Politique du chaos » (Seuil), « l'Ensauvagement. Le retour de la barbarie au XXIe siècle » (Grasset) et « le Grand perturbateur » (Grasset). Elle publie aujourd'hui « l'Appel de l'ombre. Puissance de l'irrationnel » chez Grasset.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

N. O. - Vous relevez justement combien la connaissance des mythes fondateurs s'affaiblit, laissant des traces floues dans une mémoire collective de plus en plus altérée, alors qu'ils continuent de travailler sourdement mais puissamment les inconscients... L'irrationnel ainsi négligé pourrait-il finir par se venger ?

Th. Delpech. - Les grands mythes sont des récits destinés à nourrir la pensée et l'action. Quand Ovide récapitule les mythes grecs et romains dans ses « Métamorphoses », il a conscience de rassembler des siècles de réflexion sur l'aventure humaine. Il propose un gigantesque effort de mémoire, des origines du monde jusqu'à l'époque d'Auguste. Les mythes nous manquent. Et plus l'activité rationnelle se développe, comme le dit Nietzsche, plus la superstition s'étend elle aussi. On en voit, il me semble, de nombreuses manifestations. Le rétrécissement de la conscience à la seule activité rationnelle, loin d'être une simple perte, peut être l'occasion de dangereux refoulements. L'irrationnel trouve alors des issues non seulement dans la superstition, mais aussi dans la maladie, la violence, la guerre ou la destruction. C'est une idée très présente chez Freud, qui avait une passion pour les mythes de l'Antiquité et une quête obsessionnelle des origines.

N. O. - Le retour que vous qualifiez de « fracassant » de la religion, sous des formes violentes et destructrices, est-il un des symptômes de ce manque ?

Th. Delpech. - Le retour des radicalismes religieux renvoie surtout au vide spirituel et moral de notre temps. Ce vide produit des formes pathologiques de la religion et son instrumentalisation par des formes non moins pathologiques de la politique. C'était le sujet de « l'Ensauvagement ». Dans ce livre, j'évoque plutôt la religion comme magie ou « enchantement » de l'univers : sous la forme du mystère (celui de la Trinité), de la prophétie (l'aventure de Jonas, qui a beaucoup inspiré Melville dans « Moby Dick »), de l'éternité (Melchisédech qui, n'ayant ni ascendant ni descendant, est un personnage inouï dans la Bible, hors du temps), ou même du mal (l'histoire de cet officier soviétique qui se sent porté par une force « invisible et inexorable » pendant la Seconde Guerre mondiale, et qui s'exprime ainsi comme un héros de l'« Iliade »). Or, pour remplir ce vide, il faut commencer par se souvenir des grandes questions qui ont agité l'humanité pendant des siècles. Cela permettrait aussi de mieux comprendre la littérature (pourquoi Joyce a-t-il vu dans la relation d'Hamlet avec son père une image de la Trinité ?), les liens de la physique moderne et de la morale (comment les prix Nobel de physique Heisenberg et Bohr en viennent-ils à parler d'Elseneur, la ville d'Hamlet, dans la pièce « Copenhague » de Michael Frayn), et la façon dont les hommes tournent au fond toujours autour des mêmes interrogations.

N. O. -C'est aussi toute la question de l'héritage constitutif d'une identité...

Th. Delpech. -Une des grandes richesses de la culture est en effet de fournir un socle, la conviction que l'on est situé dans un ensemble où une foule d'ancêtres continuent de nous parler, pour autant qu'on veuille les écouter. C'est le contraire de la culture morcelée, ou de cette idée stupide que la culture est « inutile ». Il y a une belle anecdote chinoise à ce sujet. A un élève qui posait la question de l'utilité du savoir, un sage répondit : « De quoi avons-nous besoin pour marcher ? Pour marcher, nous avons seulement besoin de l'espace de terre restreint que l'on foule avec ses pieds. Mais que ferions-nous s'il n'y avait que cet espace ? Où serions-nous ? Et où irions-nous donc ? » La culture permet de s'orienter, elle fournit un compas. Chacun peut choisir le sien, à condition de se souvenir que le passé éclaire l'avenir. Il y a, comme l'ont compris de grands écrivains russes, comme Ossip Mandelstam et Andreï Belyï, un lien entre les catastrophes historiques et une relation troublée au passé, comme il y en a un entre les catastrophes psychiques et l'oubli. Le passé pèse avec d'autant plus de force sur l'époque actuelle que notre mémoire est plus courte. La montée de la violence vient en partie de ce déracinement. Comme le disait Tocqueville, « il n'y a jamais rien de hâtif dans les écrits des Anciens », tout y est pesé. J'espère faire partager le sentiment qu'on y respire un air tonique, même dans les récits les plus troublants, comme celui de l'origine de la guerre de Troie.

N. O. - On parle beaucoup en ce moment de l'idée du déclin de l'Occident, qui nourrit une forme de peur. Adhérez-vous à cette thèse ?

Th. Delpech. - En fait, l'idée du déclin est présente dès l'aube de la culture occidentale, dans la Bible, en Grèce (la chute des anges, celle des Titans, les différents âges de l'humanité...). Elle a inspiré certaines des plus grandes œuvres littéraires, Milton et Cervantès par exemple. Mais la crainte de la chute a ceci de remarquable qu'elle est liée à la possibilité d'une renaissance ou d'une rédemption. Elle porte donc en elle une force nourricière.

N. O. - Comme le chaos est la condition d'un nouveau monde ?

Th. Delpech. - Peut-être. Il faut parfois aller au bout d'expériences terribles pour rebondir. A la fin de « l'Ensauvagement », j'ai écrit que la promesse d'avenir était toujours présente. Maintenant, si vous me demandez si la culture occidentale est menacée, je vous répondrai plutôt avec la phrase de Jean Cocteau : « Le vrai tombeau des morts est le cœur des vivants. » Tant qu'il y aura des amateurs heureux des grandes œuvres de cette culture, elle restera vivante. Et je ne doute pas que tel sera le cas. Ajax, Melchisédech, Lear, Hamlet, Jonas ne sont pas des fantômes. Ils sont bien vivants. Ils peuvent même nous inspirer. C'est aussi un thème de la « Ballade des pendus » de Villon : « Frères humains qui après nous vivez/N'ayez contre nous les cœurs endurcis.» Ce n'est pas rationnel, c'est la magie de la vie humaine et de sa transmission à travers les générations.

***

Propos recueillis par Marie Lemonnier

Source : « Le Nouvel Observateur » du 16 septembre 2010

LISBOA DESAPARECIDA

2010-10-29T23:04:00.015+03:00

LISBOA DESAPARECIDA

Archivo MARINA TAVARES DIAS

LÉO FERRÉ chante RIMBAUD

2010-10-27T01:05:00.008+03:00

ARTHUR RIMBAUD

LES POETES DE SEPTS ANS

Et la Mère, fermant le livre du devoir,
S'en allait satisfaite et très fière sans voir,
Dans les yeux bleus et sous le front plein d'éminences,
L'âme de son enfant livrée aux répugnances.

Tout le jour, il suait d'obéissance ; très
Intelligent ; pourtant des tics noirs, quelques traits
Semblaient prouver en lui d'âcres hypocrisies.
Dans l'ombre des couloirs aux tentures moisies,
En passant il tirait la langue, les deux poings
A l'aine, et dans ses yeux fermés voyait des points.
Une porte s'ouvrait sur le soir : à la lampe
On le voyait, là-haut, qui râlait sur la rampe,
Sous un golfe de jour pendant du toit. L'été
Surtout, vaincu, stupide, il était entêté
A se renfermer dans la fraîcheur des latrines:
Il pensait là, tranquille et livrant ses narines.

Quand, lavé des odeurs du jour, le jardinet
Derrière la maison, en hiver, s'illunait ,
Gisant au pied d'un mur, enterré dans la marne
Et pour des visions écrasant son œil darne,
Il écoutait grouiller les galeux espaliers.
Pitié ! Ces enfants seuls étaient ses familiers
Qui, chétifs, fronts nus, œil déteignant sur la joue,
Cachant de maigres doigts jaunes et noirs de boue
Sous des habits puant la foire et tout vieillots,
Conversaient avec la douceur des idiots !
Et si, l'ayant surpris à des pitiés immondes,
Sa mère s'effrayait, les tendresses profondes,
De l'enfant se jetaient sur cet étonnement.
C'était bon. Elle avait le bleu regard, - qui ment!

A sept ans, il faisait des romans, sur la vie
Du grand désert où luit la Liberté ravie,
Forêts, soleils, rives, savanes ! - Il s'aidait
De journaux illustrés où, rouge, il regardait
Des Espagnoles rire et des Italiennes.
Quand venait, l'œil brun, folle, en robes d'indiennes,
-Huit ans -la fille des ouvriers d'à côté,
La petite brutale, et qu'elle avait sauté,
Dans un coin, sur son dos, en secouant ses tresses,
Et qu'il était sous elle, il lui mordait les fesses,
Car elle ne portait jamais de pantalons;
- Et, par elle meurtri des poings et des talons,
Remportait les saveurs de sa peau dans sa chambre.

Il craignait les blafards dimanches de décembre,
Où, pommadé, sur un guéridon d'acajou,
Il lisait une Bible à la tranche vert-chou;
Des rêves l'oppressaient, chaque nuit, dans l'alcôve.
Il n'aimait pas Dieu; mais les hommes qu'au soir fauve,
Noirs, en blouse, il voyait rentrer dans le faubourg
Où les crieurs, en trois roulements de tambour,
Font autour des édits rire et gronder les foules.
- Il rêvait la prairie amoureuse, où des houles
Lumineuses, parfums sains, pubescences d'or,
Font leur remuement calme et prennent leur essor !

Et comme il savourait surtout les sombres choses,
Quand, dans la chambre nue aux persiennes closes,
Haute et bleue, âcrement prise d'humidité,
Il lisait son roman sans cesse médité,
Plein de lourds ciels ocreux et de forêts noyées,
De fleurs de chair aux bois sidérals déployées,
Vertige, écroulement, déroutes et pitié !
- Tandis que se faisait la rumeur du quartier,
En bas, - seul et couché sur des pièces de toile
Écrue et pressentant violemment la voile!

26 mai 1871.

ARTHUR RIMBAUD

ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ...

2010-10-24T12:16:00.002+03:00

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ !

2009-06-11T11:11:00.008+03:00

Αγαπητοί φίλοι,

ως εδώ ήταν.

ΤΕΛΟΣ !

Πιάσαν οι ζέστες...

Το μηχάνημα αγκομαχάει κι αργοσέρνεται...

Κι εμείς φεύγουμε πετώντας για τον νότο του Νότου !

Μέχρι να χειμωνιάσει, χορέψτε αλλού !

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !

Ο ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

2009-05-25T10:15:00.002+03:00

ΑΡΣΕΝΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

ΒΙΝΣΕΝΤ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ

Ας με συγχωρήσει ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ

Που δεν μπόρεσα να τον βοηθήσω,

Που δεν του 'στρωσα χαλί απο χορτάρι

Κάτω απ' τα πόδια του, στο δρόμο τον καμένο,

Που δεν του 'λυσα τα κορδόνια

στα λασπωμένα αγροτικά του παπούτσια,

Που στη ζέστη δεν του 'δωσα νερό να ξεδιψάσει,

Που δεν εμπόδισα τον άρρωστο ν' αυτοκτονήσει.

Στέκω εγώ και πάνω μου κρεμιέται

Το κυπαρίσσι γυρισμένο σαν τη φλόγα,

Αυτό το κίτρινο και βαθύ γαλάζιο

Χωρίς αυτά εγώ δεν θα γινόμουν.

Θα πρόδιδα τα λόγια μου

Αν ξεφορτωνόμουν το ξένο βάρος.

Κι η αγριάδα του η αγγελική

Που συγγενεύει με τους στίχους μου

Σας οδηγεί μεσ' απ' την κόρη του ματιού του

Εκεί όπου αναπνέει τ' αστέρια ο Βαν Γκογκ.

ΑΡΣΕΝΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ (1907-1989)

μετάφραση Χρήστος Κολτούκης

Απο τη συλλογή ΠΟΥΛΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΑΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ, εκδ. Ελεγεία, 2007

ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ TZIMTZUM

2009-05-15T09:17:00.000+03:00

ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΚΑΨΑΛΗΣ

ΦΩΤΟΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Τελευταίος των μεγάλων Καββαλιστών ο Ισαάκ Λούρια,

το δίδαγμα εδίδασκε του tzimtzum, κατά το οποίον

προνοητικά ο πρώτος Ποιητής

το αρχικό του εκείνο φως χαμήλωσε κατά πολύ,

μήπως και η τεράστια λάμψη του τυφλώσει τη Δημιουργία.

Έτσι γεννήθηκαν οι σκιές, την ωραία

του κάθε πράγματος να δείχνουν όψη.

ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΚΑΨΑΛΗΣ

Από ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1952-2003), εκδ. Σοκόλη, 2003

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ

2009-05-08T10:05:00.002+03:00

ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΣΤΟ ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ

Εδώ, ο τόμος των προβάτων.

Λήμμα «σφαγή»,

Διαβάζουμε:

Σφαγή.

Κι εδώ ο τόμος των Κρεοπωλών.

Διαβάζουμε το φριχτό πρόσωπό τους.

Τα κατακόκκινα αυτιά, τον επίδεσμο.

Τα χέρια αλειμμένα με κερί,

Τις ποδιές τις τριμμένες με στάχτη.

Και τη στάχτη.

Λεπτομερής περιγραφή και όμως

Κανείς

Ποτέ

Δεν έμαθε κάτι.

ΔΗΜΗΤΡΑ Χ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Απο τη συλλογή ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΠΡΙΝ, εκδ. Νεφέλη, 2005

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ !

2009-05-01T10:47:00.003+03:00

JACQUES BENS

PREMIER MAI

j' ai défilé comme les autres

fleurs aux chapeaux et poings serrés

chantant au ciel et à la terre

mon espoir en des jours meilleurs

j' ai crié sur l' air des lampions

les pieds dans l' eau la bouche ouverte

la paix le pain la liberté

ça faisait trembler les fenêtres

mais les fenêtres restaient sourdes

n' écoutaient pas n' entendaient rien

ma voix se perdait dans la bise

le long des cheminées vernies

celui qui hurle le plus fort

se grise de des propres rêves

c' est au pied du mur que l' on voit

le maçon pas à la tribune

j' ai renoncé trop tôt peut-être

je ne croyais plus aux discours

le peuple est comme un tigre en cage

ses cris n' usent pas les barreaux

JACQUES BENS (1931-2001)

Απο το DE L' OULIPO ET DE LA CHANDELLE VERTE (poésies complètes), Paris, 2004

ΚΑΠΟΤΕ

2009-04-24T10:22:00.003+03:00

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

ΤΟ ΤΡΥΠΑΝΙΣΜΑ

Η τερηδών, το τέρετρον

το τρύπανο του ξυλοφάγου

του ξυλοκρώκτη το τρυπητήρι.

Αύριο, μεθαύριο, σ' ένα μήνα, κάποτε

το τρυπάνισμα θα ευοδωθεί

θα πάρει την οριστική μορφή της

η αγυρτεία του χρόνου

η μαύρη τρύπα του θεού.

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

Απο τη συλλογή ΑΝΙΠΤΟΠΟΔΕΣ ΚΑΙ ΣΦΕΝΔΟΝΗΤΕΣ, εκδ. Γαβριηλίδης, 2005

ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

2009-04-13T10:17:00.002+03:00

ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ

ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ

Από τα βάθη της γης κάθε πρωί

σηκώνονται και αφρίζουν

τα σκεπασμένα ποτάμια.

Εκείνα που στις όχθες τους

έχουμε τώρα χτίσει τη ζωή μας

λίθο-λίθο πιέζοντας

όλο και πιό κάτω

το άλλοτε καθαρό νερό τους.

Τις μυστικές τους κρύπτες αφήνοντας

μάς εκδικούνται

πλήθος ρωγμές διαβρώνουν

τα σημεία μας

κόβουν βίαια

τις νοητές μας ευθείες.

Γι' αυτό το σώμα μας κάτω απο

το δέρμα

είναι ραγισμένο.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ

Απο τη συλλογή ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΒΑΦΕΣΑΙ ΜΠΛΕ, εκδ. Πλέθρον, 1987

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

2009-04-06T10:11:00.002+03:00

EDWIN MUIR

THE INTERROGATION

We could have crossed the road but hesitated,

And then came the patrol;

The leader conscientious and intent,

The men surly, indifferent.

While we stood by and waited

The interrogation began. He says the whole

Must come out now, who, what we are,

Where we have come from, with what purpose, whose

Country or camp we plot for or betray.

Question on question.

We have stood and answered through the standing day

And watched across the road beyond the hedge

The careless lovers in pairs go by,

Hand linked in hand, wandering another star,

So near we could shout to them. We cannot choose

Answer or action here,

Though still the careless lovers saunter by

And the thoughtless field is near.

We are on the very edge,

Endurance almost done,

And still the interrogation is going on.

EDWIN MUIR (1887-1959)

Απο τα Collected Poems,London 1984

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

2009-03-30T10:24:00.003+03:00

ΤΑΣΟΣ ΔΕΝΕΓΡΗΣ

ΖΕΝ

Ας αφεθούμε λοιπόν

Σε συναισθήματα πιό ακαθόριστα

Σε περιδιάβαση στον ουρανό.

Σύννεφα στάσιμα με αυτοτέλεια

Δεν προμηνύουνε κάτι κακό

Μάλλον υπόσχονται και βεβαιώνουν

Μέρα που άρχισε με καυσαέρια

Πιέσεις συμφέροντα συμβιβασμούς

Ίσως τελειώσει

Με μιά προσήλωση στο πουθενά

Με το κεφάλι

Μαύρου θηρίου

Που για τη χάρη σου

Μεταμορφώθηκε

Σε κατοικίδιο

Και σου γελά.

ΤΑΣΟΣ ΔΕΝΕΓΡΗΣ (1934-2009)

Απο τη συλλογή Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, εκδ. Καστανιώτης, 1989

ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΦΑΓΟΙ

2009-03-23T10:30:00.000+02:00

ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΟΦΑΓΩΝ

Κάτω από έναν ουρανό χαράς

Ζουν οι ονειροφάγοι

Γύρω τους στις πρεπούμενες αποστάσεις

Μέσα σε μεγάλους κύβους σιωπής

Αρχειοθετούνται φυτικές φυσιογνωμίες

Κι έρωτες αδρανείς

Με το άναμμα των φώτων

Μετατοπίζεται το κέντρο βάρους

Κι αρχίζουν πάλι αδιακρίτως να προσποιούνται

ΚΛΕΙΤΟΣ ΚΥΡΟΥ (1921-2006)

Απο τη συλλογή ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ, εκδ. Νεφέλη, 1987

ΟΣΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΚΑΙ ΠΕΦΤΟΥΝ

2009-03-16T10:10:00.000+02:00

JAVIER SOLOGUREN

MEMENTO

Los que caímos más de siete veces

y aun en cada paso,

y, sin embargo, no somos los caídos;

sentimos un extraño dolor por los caídos;

nosotros, tú y yo, los que caemos,

con profunda unción de hijo a padre

encendemos de vida a los caídos:

la vida enajenada en las batallas,

en la turbia agonía de los tiempos;

esa vida que anida en el recuerdo

de los que son, de los que fueron, los caídos.

JAVIER SOLOGUREN (1921-2004)

Απο τη VIDA CONTINUA, Obra Poetica (1939-1989)

ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΜΟΝΟ

2009-03-09T10:26:00.006+02:00

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΡΟΜΕΡΟ

Μέσα στο τρομερό λουλουδένιο περίβλημα

τούτου του κόσμου όπου τα πράγματα

έχουν ένα μέγεθος και μιά υπόσταση

και ενωμένα με μυστική σχέση

ο ποιητής

είναι μιά ιδέα μόνο υπομονετική, φυλακισμένη

σ' ένα καλύβι-χόρτο

αφιερωμένη στη μελέτη της διαλεχτικής.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

Απο τη συλλογή Ο ΓΥΜΝΟΣ ΟΜΙΛΗΤΗΣ, εκδ. Κέδρος, 1977

ΜΙΣΟΣ

2009-03-02T10:11:00.002+02:00

ΕΛΛΗ ΣΚΟΠΕΤΕΑ

Η ΓΕΦΥΡΑ

Ένας τυχών πεζοπόρος
Μα κι ο μονοσάνδαλος
Μα κι η κλασική ακαμάτρα
Θα συμφωνήσουν ότι:

Τον μεγάλο καημό
Μιάς γκρεμισμένης γέφυρας
Δεν τον γλυκαίνει η φήμη
Πως ορρώδησαν τάχα τα στοιχειά

Γι' αυτό διαβαίνοντας μιά γέφυρα
Θυμούνται πάντα ότι το μίσος της
Για τον ρυθμό, τα ''στοιχηθείτε''
Και κάθε είδους τάξη
Κρατάει αδιάπτωτο από τότε
Που τον ίσκιο της καταπόντισε

ΕΛΛΗ ΣΚΟΠΕΤΕΑ
Απο τη συλλογή ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ, εκδ. Παλίμψηστος, 1982

Η ΒΡΟΧΗ

2009-02-23T10:02:00.008+02:00

MARTIN PAGE

ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ Η ΒΡΟΧΗ

-------------------------------

ΜΙΑ ΩΡΑ ΒΡΟΧΗΣ ισοδυναμεί σε όγκο με μια μικρή θάλασσα. Επάνω μας πέφτουν ολόκληρα εκατόλιτρα, αλλά, όπως το μυρμήγκι που μπορεί να μεταφέρει φορτίο δεκάδες φορές πολλαπλάσιο του βάρους του, έτσι κι εμείς δεν νιώθουμε αυτό το φορτίο.

Ο ωκεανός δεν έχει ξεχάσει πως προερχόμαστε απο τα βάθη του΄ μας ακολούθησε καταπόδι. Είναι δύσκολο να τον αναγνωρίσουμε κάτω από την καινούρια, σε στιλ κομφετί, μορφή του' περασμένα από το κόσκινο των νεφών, ψάρια, φύκια και μέδουσες φιλτραρίστηκαν και χωνεύτηκαν.

Νιώθω πολύ άνετα κάτω από την ωκεάνια βροχή. Αυτό με καθησυχάζει, με ξεκουράζει. Βρίσκομαι σε ασφάλεια. Δεν υπάρχουν ακτοφυλακές, ναυαγοσώστες, σημαδούρες για να μας σώσουν απο τον αέρα κι αυτό είναι λάθος, γιατί πρέπει να ξέρεις κολύμπι εκεί όπου η βροχή απουσιάζει, κινδυνεύεις πάντα να βουλιάξεις. Η καταιγίδα παρουσιάζεται κάθε μέρα' πνιγόμαστε' υπάρχουν νεκροί από εξάντληση και οιδήματα πάνω στα πεζοδρόμια και στα καταστήματα. Οι καρχαρίες είναι η καθημερινότητά μας.

--------------------------------

Η ΒΡΟΧΗ συνοδεύει τη βαρύτητα και χαράζει το σχήμα της. Η πτώση, όμοια με το φράκταλ, είναι μια μορφή που τη βρίσκουμε παντού στη φύση. Αρκεί να σταθούμε και να παρατηρήσουμε: από τα πρώτα μας δόντια μέχρι το μήλο του Νεύτωνα, όλα πέφτουν.

Κάποια μέρα, οι αστροφυσικοί θα ανακαλύψουν το προφανές: καθώς η βροχή πέφτει πάνω στη Γη, τη σπρώχνει και την κάνει να γυρίζει. Η βροχή είναι υπεύθυνη για την περιστροφή της υδρόγειας σφαίρας γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο.

---------------------------------

ΛΕΜΕ: Η ΒΡΟΧΗ πέφτει. Και κανείς δεν βλέπει το δράμα πίσω από αυτή την πεζή διαπίστωση. Πρόκειται για ένα δυστύχημα ή μία αυτοκτονία; Δεν θα το μάθουμε. Όπως και να 'ναι, η βροχή δεν θα ξανασηκωθεί. Γλίστρησε μες στο παράθυρο, από τόσο ψηλά, δεν μπορούμε να τη σώσουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρισκόμαστε εδώ, για να πέσει επάνω μας, πάνω στο εύκαμπτο δέρμα μας παρά στο έδαφος. Ανοίγω τα χέρια, σηκώνω το κεφάλι και τη δέχομαι' πεθαίνει μες στην αγκαλιά μου, κολλημένη στο στήθος και στο πρόσωπό μου. Σφίγγω το λείψανό της επάνω μου και τη φιλώ για μια τελευταία φορά.

----------------------------------

MARTIN PAGE

Μετάφραση Λόισκα Αβαγιανού

Απο το βιβλίο ΠΕΡΙ ΒΡΟΧΗΣ, εκδ. Αστάρτη, 2007

ΣΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ

2009-02-16T10:10:00.001+02:00

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΟΝΤΖΑΚΟΣ

ΣΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ

Και πενθώ για να δω

σκοτάδι γύρω.

Στην τρύπα βαθιά του

λαγού ξημερώματα.

Γρανάζια σπασμένα το φως στο γκαζόν

καρέ φυλλωσιάς και πιο εδώ

απ' την καρδιά του κελαηδεί

ως του φωταγωγού την πλάτη.

Την κοιλιά της αράχνης

του αρουραίου το σπίτι

τα παιδιά των πουλιών

που του βγάλαν τα μάτια.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΟΝΤΖΑΚΟΣ

Απο τη συλλογή Η ΚΙΡΚΗ ΞΑΦΝΙΚΑ, εκδ. Μεταίχμιο, 2003

ΗΧΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

2009-02-09T10:12:00.002+02:00

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΙΗΣΗ

Η ποίηση μας επισκέπτεται όποτε θέλει

Ο κύκλος της ζωής θα κλείσει κάποτε

Το κέντρο του είν’ η ακμή κάποιου διαβήτη.

Ο χωρικός ρίχνει το λίπασμα

στην καλλιέργεια των αγρών

με συντριβάνια ξεδιψά το χώμα.

Απο μακριά πετούν αποδημητικά πουλιά

που κουβαλάνε στα φτερά τους τις επιθυμίες μας.

Σωρεύοντας τον πλούτο λεπτομερειών

σε διαφορετικές τοποθετήσεις προς το φως

ιδού, το άλογο καλπάζει

παράλογα στις λεωφόρους΄

ο αναβάτης του θα πέσει ξαφνικά.

Για μιά στιγμή

θ’ ακολουθεί τα φωτοστέφανα αγίων.

Όταν χτυπάς τη μιά χορδή

πάλλεται και μιά άλλη.

Ο ήχος της είν’ ασθενής

και σύντομα θα πάψει να δονείται.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

Απο τη συλλογή ΛΥΣΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ, εκδ. Πλανόδιον, 1990

Η ΜΑΥΡΗ ΓΑΤΑ

2009-02-02T10:20:00.001+02:00

MIROSLAV HOLUB

Η ΓΑΤΑ

Έξω ήταν νύχτα
σαν βιβλίο χωρίς γράμματα.
Και το αιώνιο σκοτάδι
έφτανε μέχρι τ’ άστρα μεσ’ απ’ το κόσκινο της πολιτείας.

Της είπα
μη φύγεις
μονάχα θα παγιδευτείς
και θα σου κάνουν μάγια
και μάταια θα υποφέρεις.

Της είπα
μη φύγεις
γιατί ν’ αποζητάς
το τίποτε;

Όμως το παράθυρο ήταν ανοιχτό
κι έφυγε,

μια μαύρη γάτα μες τη μαύρη νύχτα,
διελύθη,
μια μαύρη γάτα μες τη μαύρη νύχτα,
εντελώς διελύθη

κι έκτοτε κανείς δεν την ξανάδε.
Μήτε κι ίδια τον εαυτό της.

Αλλά μπορείς να την ακούεις
κάποτε,
όταν είναι γαλήνη
και υπάρχει ένας βόρειος άνεμος
και με προσοχή ακροάζεσαι
τον εαυτό σου.

MIROSLAV HOLUB (1923-1998)
Μετάφραση Γιώργος Ζ. Χριστοδουλίδης
Απο το βιβλίο ΖΜΠΙΓΚΝΙΕΒ ΧΕΡΜΠΕΡΤ - ΜΙΡΟΣΛΑΒ ΧΟΛΟΥΠ : ΔΥΟ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ, εκδ. Παρασκήνιο, 2001

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

2009-01-26T10:06:00.003+02:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

ΤΑ ΞΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Έρχεσαι πάντα μέσ' απ' την ομίχλη.
Κανένα ξόρκι δεν σε πιάνει΄ μήτε τραγούδι.
Μέσα στη νύχτα ξεκρεμάς τα κάδρα

ρίχνεις στα μάτια τον φακό.

Ξαναφωτίζεται ο τόπος.

Ο χρόνος φεύγει όπως έρχεται.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

Από τη συλλογή ΥΠΕΡΘΥΡΟ, εκδ. Διάττων, 2007

Η ΖΩΗ

2009-01-19T10:12:00.002+02:00

ΑΛΙΝΑ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ

ΘΕΩΡΗΜΑ

Η ζωή έχει έθιμα. Έχει άροτρα, θυμό. Άγριες φυλές μαζεύονται στις όχθες. Χώνουν τα χέρια τους στο χώμα και ελπίζουνε. Φτιάχνουν πιρόγες που ονομάζονται Η Μνήμη. Κορίτσια σφίγγουνε στο σώμα τους παιδιά. Κροκόδειλοι κοιμούνται μες στη λάσπη. Θαμβωτικές μανόλιες ανατέλλουνε. Γεμίζουνε γαβάθες μαύρο αίμα.

Εμείς δεν είμαστε ζωή. Η ζωή έχει νόημα.

Ο νους μου είναι ένα στιλπνό μαρτύριο.

ΑΛΙΝΑ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ

Απο τη συλλογή ΑΦΟΣΙΩΣΗ, εκδ. Πατάκη, 2005

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

2009-01-12T10:26:00.001+02:00

JOHANNES BOBROWSKI

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

Τα βράδια

ο ποταμός αντηχεί,

η βαρειά ανάσα των δασών,

ουρανός, που τον διασχίζουν

κράζοντας τα πουλιά, ακτές

της σκοτεινιάς, παλιές,

απο πάνω τους οι φωτιές των άστρων.

Ανθρώπινα έχω ζήσει,

ξεχνώντας τις θύρες να μετρήσω

τις ανοιχτές. Τις κλειστές

τις έχω χτυπήσει.

Κάθε θύρα είναι ανοιχτή.

Όποιος μπρος της φωνάζει, στέκει

με μπράτσα ανοιγμένα. Έτσι φθάνει και κάθεται στο τραπέζι.

Ομιλία: τα δάση αντηχούν,

τον ποταμό που αρχίζει να ανασαίνει

τον διασχίζουν πετώντας τα ψάρια, ο ουρανός

τρέμει απο φωτιές.

JOHANNES BOBROWSKI (1917-1965)

Μετάφραση Δημήτρης Θ. Γκότσης

Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδ. Αρμός, 2007

ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2009-01-02T09:35:00.003+02:00

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ο ΑΘΩΟΣ

Το σπίτι ήταν έρημο, το έβαφαν και μόλις είχαν φύγει οι ελαιοχρωματιστές, κάποιος καθόταν στο πάτωμα και μοίραζε αδιάκοπα τα χαρτιά, «με κλέβει», μου λέει, και μού’ δειξε αντίκρυ μες στη σκιά , πιό εκεί έστεκε η Μαρία φοβισμένη, «κι αυτό το σπλαχνικό φως που πέφτει απ’ το παράθυρο, δεν είναι απόδειξη της μοιχείας;» φώναζε ο Ιωσήφ, καθώς αργότερα μπήκαμε στο μπαρ, άναβαν τα φώτα, πίσω απ’ το τζάμι καθόταν ο θλιμμένος μουσικός, «δεν ξέρω να παίζω», μου λέει, «αλλά το κάνω γι’ αυτόν» και μού’ δειξε τον ετοιμοθάνατο, ο διάδρομος ήταν σκοτεινός, ακουμπισμένοι στον τοίχο περιμέναμε τη σειρά μας κι όταν ύστερα μ’ άρπαξαν απ’ το γιακά και με πέταξαν στην πάροδο, «εγώ», τους λέω, «δεν είμαι ικανός για έγκλημα, ορίστε η απόδειξη», τράβηξα το σεντόνι και τους έδειξα το σκοτεινό κυπαρίσσι, «μ’ αυτό», τους λέω, «έζησα - τι να τους κάνω τους άλλους».

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ (1921-1988)

Απο το βιβλίο ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ, εκδ. Κέδρος, 1984

ΜΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ

2008-12-15T09:20:00.006+02:00

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

Ανέκαθεν ήμουν περίεργος΄ και δύσπιστος. Μιά μέρα, εκεί που περιδιάβαζα το στήθος σου ανέμελα σφυρίζοντας στη ρεματιά, ανάμεσα απο ισκιερά πλατάνια, βατόμουρα, κρανιές και διάφανα ρυάκια, βλέπω μιάν άσπρη πλάκα τετράγωνη, ωσάν ταφόπετρα ή θύρα μυστικής καταπακτής. Τί είναι πάλι αυτό; ρώτησα τότε, και σε κοίταξα εντατικά στα μάτια, σάμπως για να συλλάβω εκεί άδολη την απάντησή σου, προτού προλάβει η λογική και με τις αλχημείες της την αλλοιώσει. Μου χαμογέλασες αχνά και, μία μία τονίζοντας τις λέξεις, εδώ είναι το υπόγειό μου, είπες, η σκοτεινή μου κρύπτη, η υγρή σπηλιά. Τις νύχτες, σηκώνω κρυφά την πέτρα, τρυπώνω στα σκοτεινά, και λίγο λίγο προσπαθώ, ψηλαφώντας τους τοίχους, να συλλάβω το σχήμα και το μέγεθός της. Απόκρημνο μέρος, όλο βράχια μυτερά, σταλαχτίτες και σταλαγμίτες, και στην καρδιά του σκοταδιού - είναι λίγος καιρός που τ' ανακάλυψα κι εγώ - με μάτια που τρυπάνε την καρδιά του σκοταδιού, ασάλευτο, ημερωμένο το θηρίο.

Θέλω να μπώ κι εγώ, θέλω να ιδώ, κραύγασα τότε, και στην πέτρα ορμώντας σαν τρελός, παρά τις επανειλημμένες, εντωμεταξύ, προειδοποιήσεις σου, ότι το εγχείρημα είναι φοβερά επικίνδυνο, τα μονοπάτια μέσα γλιστερά κι οι βράχοι όλο παγίδες, την ανασήκωσα με κόπο, μπήκα μέσα, προχώρησα ψηλαφώντας - πόσο, δεν ξέρω να πω - , και ιδού 'μαι τώρα, πάντα περίεργος δυστυχώς και δύσπιστος, με φαγωμένες απο το θηρίο, προτού προλάβει και με καταπιεί ολόκληρον, τις σάρκες απ' το στήθος και το πρόσωπό μου.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ (1937-1994)

Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ(1956-1993), εκδ. Καπάνι, 2007

IN ABANDON ΚΑΙ ΑΝΕΜΕΛΑ

2008-12-08T10:15:00.003+02:00

KENNETH KOCH

THE BRICKS

The bricks in the wall
Sang this song:
"We shall not fail
The whole day long
But white and small
Lie in abandon."

Then the fair maid
Passed with her love
And she to him said,
"There are stars above
Where they have been laid
Let us lie in abandon."

Then the wolf came
With his teeth in abandon
And the lion came
With his teeth in abandon
And they ravaged and he came
To the white stone

And he kissed the field's grass
And he lay in abandon.
"I forget if she was
Or he was the stone
Or if it was the animals,''
And, "Everything comes soon."

_________________

ΤΑ ΤΟΥΒΛΑ

Τα τούβλα κάποιου τοίχου
τραγουδούσαν το εξής τραγούδι:
"Δεν θα πέσουμε
καθόλου σήμερα
παρά άσπρα και μικρά
θα πλαγιάζουμε ανέμελα."

Μετά πέρασε η ωραία νέα
με τον αγαπημένο της
και του είπε τότε:
"Ψηλά εκεί υπάρχουν άστρα
στη θέση που τα τοποθέτησαν.
Ας πλαγιάσουμε ανέμελα."

Μετά ήρθε ο λύκος
με τα ανέμελα δόντια του
και μετά το λιοντάρι
με τα ανέμελα δόντια του,

και τα ρήμαξαν όλα και τότε πήγε εκείνος
στην άσπρη πέτρα

και φίλησε το χορτάρι του αγρού
και πλάγιασε ανέμελα.
"Δεν θυμάμαι αν η πέτρα
ήταν αυτή ή αυτός
ή τα ζώα,"

και, "Τα πάντα θα συμβούν σύντομα."

KENNETH KOCH (1925-2002)
Μετάφραση Βασίλης Παπαγεωργίου
Απο το βιβλίο ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, εκδ. Υπερίων, 1997

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ Ο ΑΙΩΝΑΣ

2008-12-01T10:36:00.003+02:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΡΑΜΟΣ

ΟΤΣΙ ΤΣΙΟΡΝΙΓΙΑ (ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ)

- Απόσπασμα -

----------------------------

«Έφτασα στη Βαρκελώνη με καράβι απο τη Μασσαλία. Ήταν μια μέρα με πολύ ήλιο. Συναντήθηκα με άλλους συντρόφους απο τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στο ξενοδοχείο ‘‘Όριεντ’’, στη Ράμπλα ντε λος Φιόρες. Εκείνη τη μέρα είχε μαθευτεί ο θάνατος του Ντουρούτι. Πήγε να πηδήξει απο ένα φορτηγό, παραπάτησε, το ναρανχέρο εκπυρσοκρότησε και η σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι. Οι αναρχικοί λέγανε πως τον σκοτώσαμε εμείς, άλλοι τα ’ριχναν στους φασίστες. Στο σαλόνι του ξενοδοχείου ήτανε κόσμος, όλοι οπλισμένοι και με κόκκινα μαντίλια στον λαιμό. Είχαμε έρθει απο την Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γιουγκοσλαβία. Μιλάγαμε κι ήταν ο Πύργος της Βαβέλ, συνεννοούμαστε με τα χέρια και τα μάτια, λέγαμε ‘‘No passaran!’’ και μας έφτανε. Ανέβηκα στο δωμάτιο, που το μοιραζόμαστε με άλλους πέντε, δύο ήτανε γυναίκες. Δεν βγάλαμε ούτε τα παλτά μας, από ντροπή για τις γυναίκες. Συστηθήκαμε ο ένας στον άλλον, με ό,τι είχαμε διαλέξει για ονόματα - περισσότεροι ήτανε οι Βλαδίμηροι και μετά έρχονταν οι Στάλιν. Τη μια γυναίκα τη λέγανε Ρόζα, αλλά δεν θυμάμαι το όνομα της άλλης. Αυτή που το όνομά της δεν θυμάμαι ήταν που μου πήρε την ψυχή. Έπεσα να κοιμηθώ και, παρά την κούραση, δεν είχα ύπνο. Οι άλλοι ροχάλιζαν, κέρδιζαν δυνάμεις, γιατί το πρωί θα φεύγαμε για την Ανδαλουσία. Εγώ σηκώθηκα, κατέβηκα να περπατήσω, να κουραστώ. Πίσω μου σηκώθηκε και μ΄ακολούθησε αυτή. Έστριψα απο τη Ράμπλα ντε λος Φιόρες, βρέθηκα στην Πιάτσα Ρεάλ. Ήτανε πολλοί οι ξενύχτηδες που, σαν κι εμένα, κάτι τους έτρωγε. Σχεδόν όλοι πίνανε κάβα. Πήρα ένα μπουκάλι κάβα, κάθησα στο παγκάκι, ήρθε η και η γυναίκα και στριμώχτηκε δίπλα μου. Σηκώναμε το δέκατο ποτήρι κάβα όταν με είπε ‘‘καμαράδ’’, ‘‘καμαράδα’’ την είπα κι εγώ κι αυτά ήταν τα ονόματά μας. Έβγαλε έναν χάρτη, σημείωσε τη διαδρομή, μέχρι τη Λέιντα. Μου έδειξε στον χάρτη τα χωριά που θα περνούσα, ‘‘Κάθε τόπος και το αίμα του, πολλοί οι νεκροί’’, είπε. Δίπλα μας τραγουδούσανε το ‘‘Άι Καρμέλα’’, ‘‘ούνα νότσε ρίο πασό, παραπάμ, παραπάμ, παραπάμ’’, το μουρμούριζε κι αυτή. Τέλειωσε το τραγούδι και δεν θυμάμαι αν με ρώτησε κι αν απάντησα. ‘‘Γιατί πολεμάμε;’’ ‘‘Για να περάσουμε το ποτάμι’’. Χωρίσαμε εκεί. Δεν την ξανάδα. Πολέμησα έναν χρόνο, έφτασα μέχρι τη Σαραγκόσα. Ρίο πασό, άι καπίτο; Γνώρισα γυναίκες, δεν τις θυμάμαι, όλες ίδιες είναι μέσα μου. Μόνο αυτή είναι ξεχωριστή και κάπως έτσι είναι ο έρωτας. Την έχω, εικόνα, μπροστά μου, αλλά να την περιγράψω δεν μπορώ. Μετά παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, προσπάθησα να την ξεριζώσω απο την καρδιά μου - αγκάθι μού στέκεται. Στον εμφύλιο της Ισπανίας χάθηκε ο αιώνας », τέλειωσε την ιστορία του ο γέρος, και το είπε με τη λύπη των οπαδών της Γιουβέντους όταν χάνει η ομάδα τους.

-----------------------------

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΡΑΜΟΣ

Απο το μυθιστόρημα ΟΤΣΙ ΤΣΙΟΡΝΙΓΙΑ (ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ), εκδ. Καστανιώτη, 1999

ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΑΝΑΜΕΣΑ

2008-11-24T10:45:00.003+02:00

ΤΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣΤΑΘΗΣ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ

Οι άγνωστοι δεν κοιτάζουν αγνώστους στο δρόμο

αν τους κοιτάξουν άγνωστοι τότε ίσως κοιτάζουν

τους άγνωστους που τους κοίταξαν

άγνωστοι κοίταξαν αγνώστους που δεν τους κοίταζαν

που ίσως τους κοιτάξουν, ίσως ενοχλημένοι.

Δεν κοιτάνε αγνώστους οι άγνωστοι

αλλά άγνωστοι κοιτάνε αγνώστους

και τους κοιτάζουν άγνωστοι στο δρόμο

ενώ απ' τους γνωστούς ή φίλους

λίγο ακόμη και πολύ φίλους του άλλοτε

ή χθες μόλις,

λίγους πολλές χιλιάδες εκατομμύρια φορές

λιγότερους απ' τους αγνώστους

άλλους κάμποσους πολλούς

βιάζοντας τα βήματα τα βλέμματά τους

κάνουνε πρώτοι πως δεν τους βλέπουνε αυτοί

κι άλλοι απ' τους ελάχιστους

κάμποσοι πολλοί

κάνουν εκείνοι πως δε βλέπουνε αυτούς

που τότε αισθάνονται εγκαίρως ευεργετημένοι

την οχληρή φροντίδα νά' χουνε γλυτώσει

πρώτοι πάλι αυτοί να έκαναν πως δεν τους είδαν

πως ούτε πρόκειται πλέον να τους δούνε

πως ούτε εκείνοι δυνατότητα καμία υπήρξε αυτούς να δούνε

πως είναι μάλιστα όλοι τυφλοί

καθώς σαν αυτοί ή εκείνοι περπατάμε στο δρόμο

με τα μάτια κατ' ανάγκην ανοιχτά ακόμη

και το φως πέφτει πάντα ανάμεσά μας

πάμπλουτο και καρτερικό.

ΤΑΚΗΣ ΠΑΥΛΟΣΤΑΘΗΣ (1946-1999)

Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ & ΠΕΖΑ 1964-1999, εκδ. Νεφέλη, 2006

ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΣΟΥΕΖ !

2008-11-16T16:14:00.006+02:00

MAURICE MAC-NAB

LE MÉKÉRONI !

Sonnet britannique en prose

Pour avoar du bonne mékéroni, il fallait avoar du bonne fromédje.

Aoh!...

Mais, pour avoar du bonne fromédje, il fallait avoar de bonnes pétiourédjes.

Aoh!...

Et pour avoar des bonnes pétiourédjes, il fallait bôcoup d' ârgent.
Aoh! compréné-vos?

Je keuntiniou:
Pour avoar bôcoup d' ârgent, il fallait vendre baôcoup de keuteune.

Mais, pour vendre baôcoup de keuteune, il fallait avoar le canal de Souez.

Donc, pour avoar du bonne mékéroni, il fallait avoar le canal de Souez !

MAURICE MAC-NAB (1856-1889)
Απο τα POEMES MOBILES, Paris, 1886

ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

2008-11-10T10:44:00.001+02:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΚΟΣ

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Χρώμα τ' ουρανού χειμώνας.
Με τα ελάφια της αγωνίας να τριγυρίζουν
Πίσω απ' τις αυλές
Με τις πληγές μας πρόχειρα δεμένες
Με τα κρυστάλλινα φώτα να γυαλίζουν
Πάνω στα θρύψαλα της μέρας.

Άγνωστοι ανοίγουν την πόρτα μου
Κι άλλος μου πετάει μιά πέτρα
Ένα παιδικό ζεστό κεφάλι
Ένα ολάκαιρο καλοκαίρι - πληγή του Αυγούστου-
Τα ματωμένα βλέφαρά της.

Τα σύνορα στα σύνορα των αγαλμάτων
Στη μικρή σιδερένια τους πόρτα
Ρυθμός του ήλιου μιάς άλλης εποχής
Πατώντας τις λάσπες αγγίζοντας με τον αγκώνα την ευτυχία
Στα μαρμαρένια σύνορα πριν δω το θάνατο να μπαίνει.

Χρώμα τ' ουρανού σκαλίζοντας πάνω στα σύννεφα ελπίδες
Φοβέρες των ημερών που έπνιξα
Των ημερών που τόσο με βασάνισαν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΚΟΣ (1920-2000)
Απο την ΠΟΙΗΣΗ 1944-1990, εκδ. Νεφέλη, 1992

ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ ΚΟΤΣΥΦΙ

2008-11-03T12:32:00.001+02:00

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

ΕΝΑ ΒΙΟΛΙ ΚΙ ΕΝΑ ΚΟΤΣΥΦΙ

Ένα βιολί κι ένα κοτσύφι
ένα βαρέλι και μιά κάσα
παίζουν μιά νέα μουσική.
Ξέχασε ο γαμπρός τη νύφη
και γύρισε ξανά στη θάλασσα,
τη μόνη αθάνατη γιορτή.

Σκόρπισαν τότε οι καλεσμένοι,
πήρανε τ’ αυτοκίνητά τους
και βγήκανε στην εξοχή
που ήταν ακόμη νυσταγμένη.
Άπλωσαν τα τραπεζομάντιλά τους
πάνω στη νοτισμένη γη

ενώ στη μαγεμένη πόλη
έμπηγε το μαχαίρι η νύφη...
Έπαιζε η νέα μουσική
κι ήτανε γρήγορη σαν βόλι
που ’ριχνε το βαθύ βιολί
σ’ ένα πουλί, σ’ ένα κοτσύφι.

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ
Απο τη συλλογή ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ, εκδ. Ρόπτρον, 1990

Η ΣΦΑΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΗ

2008-10-27T12:45:00.000+02:00

BARBARA GARLASCHELLI

ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγώ ξέρω ποιός σκότωσε την κυρία Φιορέντσι. Τον είδα με τα μάτια μου το δολοφόνο, τον είδα την ώρα που τραβούσε το πιστόλι και σημάδευε την καημενούλα στην καρδιά.

Δεν ξέρω το όνομά του, αλλά ξέρω ακριβώς ποιός είναι. Είμαι γριά, αλλά η όρασή μου είναι ακόμη καλή.

Φοβάμαι ότι θέλει να σκοτώσει κι εμένα, επειδή ξέρει ότι τον αναγνώρισα, γι' αυτό λοιπόν αφήνω αυτό το χαρτί κρυμμένο κάπου, και όποιος το βρει, αύριο ή σε εκατό χρόνια, να ξέρει ότι εγώ, η Μαρία Μόντι, έχουσα σώας τας φρένας, δηλώνω ότι ο δολοφόνος της μακαρίτισσας Άλμα Φιορέντσι, είναι

Ποιός να 'ναι, κύριοι, εσείς που θα βρείτε αυτό το χαρτί αύριο ή σε εκατό χρόνια, δεν θα το μάθετε ποτέ, γιατί, αν είναι αλήθεια ότι η πένα πληγώνει πιο πολύ απο το σπαθί, είναι άλλο τόσο αλήθεια ότι η σφαίρα είναι πιο γρήγορη απο την πένα.

BARBARA GARLASCHELLI

Μετάφραση Ερμιόνη Κοροσίδου

Απο το βιβλίο ΒΑΛΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥΣ, εκδ. Perugia, 1996

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !

2008-06-28T19:06:00.000+03:00

Πιάσαν οι ζέστες και ο ORNITHOLOGICUS κλείνει! Το καλοκαίρι είναι γι' άλλα πράγματα, όχι για blogs. Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, σας κουνάμε μαντίλι αποχαιρετισμού. Δουλέψαμε σκληρά (τρομάρα μας!) όλο το χειμώνα και ανυπομονούμε να έρθει η ώρα κι η στιγμή που θα βουτήξουμε στη δροσιά της καλοκαιρινής θάλασσας. Και φέτος ξανά μανά τα ίδια και τα αυτά: θα ξαπλώνουμε κάτω απ' τα δέντρα, θα πίνουμε δροσερά ποτά - caipirinha (τις μονές ημέρες), pina colada (τις ζυγές) - και θα λικνιζόμαστε στο ρυθμό της μπόσα νόβα under the stars ! Ευχόμαστε τα ίδια και καλύτερα για σας που μας συντροφέψατε όλο το χειμώνα.

Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, πιστοί στην παράδοση, σας ζητάμε να προτείνετε βιβλία που σας άρεσαν για να τα διαβάσουμε κι εμείς. Εννοείται πως δεν είναι ανάγκη να έχουν εκδοθεί πρόσφατα, αρκεί να εξακολουθούν να κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Μπορείτε λοιπόν. όποτε θέλετε, όλο το καλοκαίρι, να γράφετε σ' αυτή την ανάρτηση αντί σχολίων τις προτάσεις σας.

Και φυσικά - διάβολε, τί το ' χουμε το blog ! - θα ξεκινήσουμε απο τις δικές μας προτιμήσεις. Εξαιρούνται όλα τα βιβλία, κείμενα των οποίων παρουσιάστηκαν στον ORNITHOLOGICUS - είμαι σίγουρος πως ό,τι σας γυάλισε σπεύσατε ήδη και το προμηθευτήκατε. Πάμε λοιπόν. Ο LOCUS SOLUS προτείνει:

1. Λουί-Φερντινάν Σελίν: ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (Εστία)

2.Τζόναθαν Λίτελ: ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ (Λιβάνης)

3. Εμμανυέλ Πιερρά: Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΞ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΗΓΑΝΗΤΟΥ ΨΑΡΙΟΥ (Άγρα)

4. Ισαάκ Ρόσα: ΤΟ ΜΑΤΑΙΟ ΧΘΕΣ (Πόλις)

5. Ζυλιέν Γκρακ: ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ (Ίνδικτος)

6. Αντόνιο Λόμπο Αντούνες: ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ (Καστανιώτης)

7. Αντόνιο Ταμπούκι: ΡΕΚΒΙΕΜ (Άγρα)

8. Μακ Χέιρτ: ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ : ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΑΙΩΝΑ (Μεταίχμιο)

9. Ολιβιέ Μερσιέ: ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΛΙΣΑΒΟΝΑ(Ψυχογιός)

10. Αλμπέρτο Βάθκεθ-Φιγκερόα: ΤΟΥΑΡΕΓΚ (Κοάν/Μέδουσα)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΧΕΙΜΩΝΙΑΣΕΙ ΞΑΝΑ ΜΑΖΙ !

VIVE LA REPUBLIQUE !!!

ΘΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ

2008-06-24T01:09:00.000+03:00

ΧΑΡΑ ΧΡΗΣΤΑΡΑ

ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ

Η απουσία κατρακύλησε σαν πέτρα

που με παίρνει απ’ το λαιμό

Κλιμακωτά επικάθονται

στο ρούχο μου οι σκόνες

απ’ αυτό το κατρακύλισμα

Μιά ηλιαχτίδα παιχνιδίζει

κι ύστερα βαθύχρωμα σύγνεφα

σκεπάζοντας την ουράνια σφαίρα

πετρώνουν και την καρδιά μου

Κλειστά τα μάτια

ανιχνεύουν με τη φαντασία το τοπίο

Χορεύει ακόμη εκείνη η απουσία

επιθανάτιο χορό

Ανοίγοντας τα βλέφαρα

δεν θα λυγίσω

μπροστά στη θέα της αποκάλυψης

που σκοτείνιασε τον τόπο

κι έφερε σεισμό και καταποντισμό

Θα ξαναδούμε τις πόλεις μας

στον ορίζοντα να λάμπουν

με τα φώτα τους τη νύχτα

ΧΑΡΑ ΧΡΗΣΤΑΡΑ

Απο τη συλλογή ΤΟ ΧΑΣΜΑ, εκδ. Νέα Πορεία, 2006

ΑΛΛΕΣ ΑΝΕΣΕΙΣ ΑΛΛΟΙ ΚΑΗΜΟΙ

2008-06-18T14:16:00.000+03:00

EUGENIO MONTALE

L'ARNO A ROVEZZANO

I grandi fiumi sono l’immagine del tempo,
crudele e impersonale. Osservati da un ponte
dichiarano la loro nullità inesorabile.
Solo l’ansa esitante di qualche paludoso
giunchetto, qualche specchio
che riluca tra folte sterpaglie e borraccina
può svelare che l’acqua come noi pensa se stessa
prima di farsi vortice e rapina.
Tanto tempo è passato, nulla è scorso
da quando ti cantavo al telefono ''tu
che fai l’addormentata'' col triplice cachinno.
La tua casa era un lampo visto dal treno. Curva
sull’Arno come l’albero di Giuda
che voleva proteggerla. Forse c’è ancora o
non è che una rovina. Tutta piena,
mi dicevi, di insetti, inabitabile.
Altro comfort fa per noi ora, altro
sconforto.

_________________

Ο ΑΡΝΟΣ ΣΤΟ ΡΟΒΕΤΣΑΝΟ

Τα μεγάλα ποτάμια είναι η εικόνα του χρόνου,
σκληρού κι απρόσωπου. Κοιταγμένα απο μιά γέφυρα
διαλαλούν αδυσώπητα το μηδέν τους.
Μόνον ο διστακτικός μαίανδρος κάποιου ελόβιου
βούρλου, κάποια λιμνάσματα
που αστράφτουν ανάμεσα σε θάμνους πυκνούς και βρύα
μπορούν ν' αποκαλύψουν πως και το νερό συλλογίζεται τον εαυτό του
πριν γίνει ρουφήχτρα και λυσσομάνημα.
Πάει τόσος καιρός, στιγμή δεν πέρασε
που σου τραγούδαγα στο τηλέφωνο «μην κάνεις
την αποκοιμισμένη» με τριπλό καγχασμό.
Το σπίτι σου ήταν μιά λάμψη ιδωμένη απ' το τρένο. Κυρτώνεται
πάνω στον Άρνο σαν το δέντρο του Ιούδα
που ήθελε να το προστατεύσει. Μπορεί να υπάρχει ακόμα ή
έχει πια τώρα ερειπωθεί. Γεμάτο
μού έλεγες απο έντομα, ακατοίκητο.
Άλλες ανέσεις ταιριάζουν σήμερα σε μάς,
άλλοι καημοί.

EUGENIO MONTALE (1896-1981)
Μετάφραση Νίκος Αλιφέρης
Απο το ΦΙΝΙΣΤΕΡΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδ. Άγρα, 1995

ΚΑΗΜΕΝΗ ΚΟΤΑ

2008-06-14T01:27:00.001+03:00

ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ

ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Να ένας άνθρωπος

που πηγαίνει πανέτοιμος να κάνει κάποιο σεξ.

Στον δρόμο του συναντάει μια κότα με κοφτερή ομορφιά

πούπουλα χρυσαφιά, ράμφος φιλντισένιο

τον κοιτάζει κατάματα εκείνος βιάζεται την κλωτσάει

καημένη κότα κράζουν όλοι.

Πήγε ο άνθρωπος το 'κανε το σεξ του

η κότα ράμφισε τρία μυρμήγκια παραπέρα ηρέμησε

έφυγε κι ο κόσμος που είχε μαζευτεί

ερήμωσε ο τόπος, πέρασε καιρός.

Πρώτη πέθανε η κότα.

ΣΑΚΗΣ ΣΕΡΕΦΑΣ

Απο τη συλλογή ΠΡΩΤΑ ΠΕΘΑΝΕ Η ΚΟΤΑ, εκδ. Κέδρος, 2007

ΤΑΡΑΡΑ ΤΑΡΑΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΡΑ

2008-06-10T14:05:00.002+03:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΥΤΗΣ

Ο ΙΝΔΟΣ ΡΑ

Είχε στο κεφάλι φτερά φορούσε δορά

ζούσε με δυο μωρά και μια ωραία κυρά

λιαζόταν με χαρά χωρίς να 'χει παρά

με αξίνη τα δένδρα βαρά για την πυρά.

Τον ορίζοντα καμιά φορά θωρά

μήπως πετά απ' το βορρά καμιά αγριοπεριστερά

και τη χτυπήσει στα φτερά ή πιάσει απ' την ουρά

καμιά αντιλόπη ζωηρά που θα πίνει στα νερά.

Στα λιβάδια τ' ανθηρά στα βουνά τα χλοερά

βοσκά ο Ρα τρία αρνιά με μαλλιά κατσαρά

μελετά στα σοβαρά να χτίσει σπίτια στη σειρά

η καλύβα πια δεν τον χωρά τον κύριο Ρα.

Μια που πήραμε τη φόρα ας πούμε τώρα

πως κάποια μέρα μια μπόρα έπιασε στη χώρα

κατεστράφη η οπώρα σε λίγη ώρα

παν της φύσεως τα δώρα σαν την ψώρα.

Σόδομα και Γόμορρα έγιναν τα όνειρα

τ' αγριοπερίστερα σε κοπάδι ύστερα

τον κοροϊδεύουν άμοιρα τα παμπόνηρα

και κοτσιλίζουν στα φτερά με χαρά τον Ρα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΛΥΤΗΣ

Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1937-1977, β' έκδ., Σμίλη, 2007

ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ

2008-06-06T13:02:00.001+03:00

EDUARDO GALEANO

ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΦΙΛΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ

Πολλοί Αργεντινοί ορκίζονται με το χέρι στην καρδιά ότι ήταν ο Ενρίκε Γκαρσία, "ο Τσουέκο", το αριστερό εξτρέμ της Ρασίνγκ. Και εξίσου πολλοί Ουρουγουανοί ορκίζονται, φιλώντας σταυρό, ότι ήταν ο Πέδρο Λάγο, "ο Μουλαράς", επιθετικός της Πενιαρόλ. Ήταν είτε ο ένας είτε ο άλλος, είτε και οι δυο.

Εδώ και μισό αιώνα, ίσως παραπάνω, όταν ο Λάγο ή ο Γκαρσία έβαζαν ένα τέλειο γκολ, απο αυτά που αφήνουν αγάλματα τους αντιπάλους, είτε απο τη λύσσα είτε απο θαυμασμό, μάζευαν τη μπάλα απο τα δίχτυα, την έπαιρναν παραμάσχαλα και ξανάκαναν προς την αντίστροφη διεύθυνση τη διαδρομή τους, βήμα βήμα, σέρνοντας τα πόδια τους. Έτσι, σηκώνοντας σκόνη, έσβηναν τα ίχνη τους, για να μην μπορέσει κανείς να μιμηθεί τον τρόπο του παιχνιδιού τους.

EDUARDO GALEANO

Aπο ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Μετάφραση Γιάννης Χρυσοβέργης

Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1998

ΑΧΝΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΠΑΧΝΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

2008-06-02T14:02:00.003+03:00

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ

ΕΛΕΓΕΙΟ

Στη φωτιά του ματιού σου θα χαμογέλασε κάποτε ο Θεός
Θα 'κλεισε την καρδιά της η άνοιξη σα μιάς αρχαίας ακρογιαλιάς

μαργαριτάρι.

Τώρα καθώς κοιμάσαι λαμπερός

Στους παγωμένους κάμπους που οι αγράμπελες

Γίναν βαλσαμωμένα φτερά μαρμάρινα περιστέρια

Βουβά παιδιά της απαντοχής -

Ήθελα νά 'ρθεις μιά βραδιά σα βουρκωμένο σύννεφο

Άχνη της πέτρας πάχνη της ελιάς

Γιατί στο αγνό σου μέτωπο

Κάποτε θά 'βλεπα κι εγώ

Το χιόνι των προβάτων και των κρίνων

Μα πέρασες απ' τη ζωή σαν ένα δάκρυ της θάλασσας

Σα λαμπηδόνα καλοκαιριού και στερνοβρόχι του Μάη

Κι ας είσουν μιά φορά κι εσύ ένα γεράνιο κύμα της

Ένα πικρό βότσαλό της

Ένα μικρό χελιδόνι της σ' ένα πανέρημο δάσος

Χωρίς καμπάνα τη χαραυγή χωρίς λυχνάρι το απόβραδο

Με τη ζεστή σου καρδιά γυρισμένη στα ξένα

Στα χαλασμένα δόντια της άλλης ακρογιαλιάς

Στα γκρεμισμένα νησιά της αγριοκερασιάς και της φώκιας.

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ (1911-1992)

Απο τη συλλογή ΑΜΟΡΓΟΣ, 3η έκδ., Ίκαρος, 1969

ΜΑΥΡΗ MAKOSSA

2008-05-27T01:06:00.001+03:00

ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΣ

MAKOSSA

Κάθομαι με το γαλάζιο δέρμα μου
Ως συνήθως

Κανένας δε μ' ακουμπάει

Οι άνθρωποι κατουράν

Μες στο κεφάλι τους

Έπειτα κλείνουνε θέση

Με τον τελευταίο εφιάλτη

Γριές πετάνε κονφετί

Η μιά στην άλλη

Γυρίζουνε και μου δίνουνε μαύρα κουφέτα
Γυρίζουνε και μου δίνουνε τον Φάουστ
Και τον ζογκλέρ με τα καλώδια

Και ροκανίζουν έτσι το μυαλό μου

Ωραίοι άρρωστοι αρουραίοι

ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΣ (1944-1980)

Απο τη συλλογή ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΕΛΠΗΝΟΡΑ, εκδ. Ύψιλον 1984

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ;

2008-05-22T13:33:00.002+03:00

FRANZ KAFKA

Η ΓΕΦΥΡΑ

Ήμουν αλύγιστος και ψυχρός, ήμουν μιά γέφυρα, εκειτόμουν πάνω απο έναν γκρεμό. Απο δώθε ήσαν οι μύτες των ποδιών, απο κείθε ήσαν χωμένα τα χέρια, δαγκώνοντας συγκρατιόμουν απο εύθρυπτο πηλό. Οι ποδιές του σακακιού μου ανέμιζαν στα πλάγια μου. Στο βάθος θορυβούσε ο παγερός χείμαρρος με τις πέστροφες. Κανένας περιηγητής δεν επλανήθηκε σε τούτα τα άβατα ύψη, η γέφυρα δεν ήταν ακόμα σημειωμένη στους χάρτες. - Έτσι εκειτόμουν κι επρόσμενα΄ έπρεπε να προσμένω. Δίχως να γκρεμιστεί, δεν μπορεί μιά γέφυρα, που χτίστηκε μιά φορά, να πάψει να είναι γέφυρα.

Μιά φορά προς το βράδυ - ήταν το πρώτο, ήταν το χιλιοστό, δεν ξέρω - οι σκέψεις μου χάνονταν πάντα μέσα σ’ έναν κυκεώνα και όλο και κλωθογύριζαν. Προς το βράδυ το καλοκαίρι, ο χείμαρρος επάφλαζε σκοτεινότερος, άκουσα ένα αντρίκιο βήμα! Προς εμέ, προς εμένα - Τεντώσου, γέφυρα, πάρε θέση, δοκάρι απερίφραχτο, βάσταξε αυτόν που σου εμπιστεύονται. Εξουδετέρωσε ανεπαίσθητα την αστάθεια του βήματός του, αν όμως κλονίζεται, κάνε τον να σε αντιληφθεί και, σαν ένας θεός του βουνού, εκσφενδόνισέ τον στη στεριά.

Ήρθε, με τη σιδερένια μύτη του μπαστουνιού του χτύπησε επάνω μου δοκιμαστικά, ύστερα σήκωσε μ’ αυτή τις ποδιές του σακακιού μου και τις τακτοποίησε επάνω μου. Μέσα στα πυκνά μου μαλλιά έχωσε την ακίδα και την άφησε μέσα ώρα πολλή, κοιτάζοντας προφανώς γύρω του άγριος. Ύστερα όμως - τον ονειρευόμουν ακριβώς πέρα απ’ το βουνό και την κοιλάδα - πήδηξε με τα δυό του πόδια καταμεσής στο σώμα μου. Ανατρίχιασα με άγριο πόνο, ολότελα ανήξερος. Ποιός ήταν; Ένα παιδί; Ένα όνειρο; Ένας ληστής; Ένας αυτόχειρ; Ένας πειρασμός; Ένας καταστροφεύς; Και γύρισα ανάποδα να τον δω. - Γέφυρα να γυρίζει ανάποδα! Δεν είχα ακόμα γυρίσει, και γκρεμίστηκα κιόλας, γκρεμίστηκα και βρέθηκα κιόλας ξεσκισμένος και σουβλισμένος απο τις μυτερές στουρναρόπετρες, που πάντα με κοιτάζανε τόσο ειρηνικά μέσα απ’ τα νερά που λυσσομανούσαν.

FRANZ KAFKA (1883-1924)

Μετάφραση Δημ. Στ. Δήμου

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Μακεδονικές Ημέρες, έτος ΣΤ΄(Μάιος-Ιούλιος 1938)

ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ

2008-05-19T00:53:00.001+03:00

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Παράφορος ήταν ο έρωτας. Και είναι΄

ζει στα καθέκαστα του βίου

τώρα - περίσταση εξαιρετική -

προβάλλει την μορφή της απελπισίας΄

σπαραγμοί και καινούργιο αιματοκύλισμα των αισθημάτων

μας καλούν σ' αυτήν εδώ την δοκιμασία.

Απώλεσε η γαλήνη την επιφάνειά της

ξαναβρίσκω όσα είχα μοχθήσει να χάσω

η αβεβαιότητα υπερανθρώπων καταστάσεων μας θωρεί

η ενσύνειδη προσπάθεια μαζί να τα κοιτάμε όλα

παρηγορεί την αγωνία, μα την αυξάνει.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ (1907-1988)

Απο το βιβλίο ΟΔΟΣ ΝΙΚΗΤΑ ΡΑΝΤΟΥ, εκδ. Ίκαρος, 1977

ΜΕ ΤΟΝ ΡΑΣΚΟΛΝΙΚΩΦ

2008-05-14T14:21:00.001+03:00

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

Τον ξέρετε μήπως τον Ρασκόλνικωφ;

Ευτυχισμένοι, ευτυχισμένοι΄ εγώ

τυχαία τον γνώρισα στο δρόμο.

Ίσως τον συναντήσω κι απόψε

στα λευκά σοκάκια μας

να χτυπάει το κουδούνι πάλι

καμιάς ξύλινης πόρτας.

«Πώς πάνε τα μαθήματα;» Το μόνο.

Και τίποτε, μα τίποτε,

για το λεπτό μας ζήτημα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (1927-1985)

Απο ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΔΕΝΤΡΑ, 3η έκδ., Κέδρος 1988

ΑΝΤΡΑΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

2008-05-10T01:23:00.003+03:00

GABRIELA BALDERAS

SI UN HOMBRE...

Si un hombre se vara en una mujer

igual que el barco en las arenas,

no hay manera de dragarlo.

Va hundiéndose lento

hasta que lo colma el agua

con herrumbre de muerte.

______________

ΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ...

Αν ένας άντρας εξοκείλει σε γυναίκα

σάμπως καράβι που προσάραξε στην άμμο,

κανένας τρόπος πια να ανασυρθεί.

Πιάνει να αργοβυθίζεται

μέχρι που τον σκεπάζουν τα νερά

με μιά σκουριά θανάτου.

GABRIELA BALDERAS

Μετέφρασε ο LOCUS SOLUS

Απο τη συλλογή ESTACIONES DEL VIENTO , México D.F., 1993