ΣΕΖΑΡΙΑ ΕΒΟΡΑ

**********

...Assim dxam morrê ô flor
Na sombra di bo odjinho
Dxam morrê ta sonha
Assim c'ma pomba na sê ninho...

...Laisse-moi mourir ainsi ô fleur
A l'ombre de ton petit regard
Laisse-moi mourir en rêvant
Comme la colombe dans son nid...



**********

ΟΠΩΣ ΚΟΙΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΜΕΝΟΥΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Ο ΤΡΙΤΟΣ

Κάθονταν κι οι τρείς στο παράθυρο, κοιτώντας τη θάλασσα.
Ο ένας μιλούσε για τη θάλασσα. Ο δεύτερος άκουγε. Ο τρίτος
ούτε μιλούσε ούτε άκουγε΄ βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας΄ έπλεε.
Πίσω απ'τα τζάμια φαίνονταν αργές, διαυγείς οι κινήσεις του
μες στο αραιό γαλάζιο. Εξερευνούσε ένα ναυαγισμένο πλοίο.
Χτύπησε το νεκρό καμπανάκι της βάρδιας΄ λεπτές φυσαλίδες
ανέβαιναν σπάζοντας με ήσυχους ήχους. Άξαφνα
"πνίγηκε;" ρώτησε ο ένας΄ ο άλλος: "πνίγηκε", είπε. Ο τρίτος
απ' το βυθό του τους κοίταξε αβοήθητος, όπως κοιτούν τους πνιγμένους.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Απο τις ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ, Αθήνα, 1972

ΑΛΛΟ ΔΟΛΩΜΑ

GYÖRGY PETRI

I AM STUCK, LORD, ON YOUR HOOK

I am stuck, Lord, on your hook.
I've been wriggling there, curled up,
for the past twenty-six years
alluringly, and yet
the line has never gone taut.
It's now clear
there are no fish in your river.
Lord, if you still have hopes,
choose some other worm. Being
among the elect
has been beautiful. All the same,
what I'd just like to do, right now,
is dry off and loll about in the sun.


GYÖRGY PETRI (1943-2000)

ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΦΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ

JORGE DE SENA

ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΜΕ ΤΟ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ

Ι

Γεννημένος στην Πορτογαλία, από γονείς Πορτογάλους,
και πατέρα από Βραζιλιάνους στην Βραζιλία,
θα είμαι ίσως Βορειοαμερικάνος όταν θα είμαι εκεί.
Θα συλλέγω εθνικότητες όπως αλλάζουν πουκάμισα,
μετακομίζουν ή φεύγουν, με όλο τον αναγκαίο
σεβασμό στα ρούχα που φαίνονται και προσφέρουν υπηρεσία.
Εγώ, είμαι εγώ ο ίδιος η πατρίδα μου. Η πατρίδα
για την οποία γράφω είναι η γλώσσα στην οποία τυχαίως
γεννήθηκα. Και ό,τι κάνω και ό,τι ζω είναι αυτή
η λύσσα που έχω για τη μικρή ανθρωπότητα αυτού του κόσμου.
Αφού δεν πιστεύω σε άλλον, ο άλλος που ήθελα
είναι ίδιος με τούτον. Αλλά, αν μια μέρα ξεχάσω τα πάντα,
ελπίζω να γεράσω
πίνοντας καφέ στην Κρήτη
με τον Μινώταυρο,
κάτω από το βλέμμα των θεών χωρίς ντροπή.

ΙΙ

Ο Μινώταυρος θα με καταλάβει
Έχει κέρατα, όπως οι σοφοί και οι εχθροί της ζωής.
Είναι μισός ταύρος και μισός άνθρωπος, όπως όλοι οι άνθρωποι,
βίαζε και καταβρόχθιζε παρθένες, όπως όλα τα κτήνη.
Γιος της Πασιφάης, αδελφός ενός στίχου του Ρακίνα,
όπου ο Valery, ο κρετίνος, τον συνάντησε - έναν από τους πιο ωραίους
της γλώσσας.
Αδελφός επίσης της Αριάδνης: τον τύλιξαν
σ' ένα κουβάρι που κόπηκε.
Ο Θησέας, ο ήρωας και, όπως όλοι οι Έλληνες ήρωες, γιος
πουτάνας,
τον ξεγέλασε κάτω από τη μούρη του.
Ο Μινώταυρος θα με καταλάβει, θα πιει καφέ μαζί μου,
ενώ
ο Ήλιος ήρεμα θα γεννιέται κάτω από τη θάλασσα, κι οι ίσκιοι,
γεμάτοι νύμφες και άεργους έφηβους,
θα βυθίζονται γλυκύτατοι στα φλιτζάνια,
όπως η ζάχαρη που ανακατεύουμε με βρόμικο δάχτυλο
για να ερευνήσουμε την καταγωγή της ζωής.

ΙΙΙ

Είναι εκεί που θέλω να ξαναβρεθώ έχοντας αφήσει
κομματιασμένη τη ζωή για τον κόσμο, όπως έλεγε
εκείνος ο κακομοίρης διάβολος, τον οποίο ο Μινώταυρος δε διάβασε
γιατί, όπως όλος ο κόσμος, δεν ξέρει Πορτογαλικά.
Ούτε εγώ ξέρω Ελληνικά και, σύμφωνα με τις πιο σοβαρές
πληροφορίες,
θα συνομιλούμε στα βολαπούκ,
που κανείς απ' τους δυο δεν ξέρει. Ο Μινώταυρος
δεν μιλούσε Ελληνικά, δεν ήταν Έλληνας, έζησε πριν την Ελλάδα,
Όλη αυτή η σκατένια παιδεία που μας καλύπτει από αιώνες,
σκατά των σκλάβων μας ή δικά μας, όταν είμαστε
οι σκλάβοι των άλλων! Στο καφενείο
θα πούμε ο ένας στον άλλον τις πίκρες μας.

IV

Με πατρίδες που μας αγοράζουν και μας πουλούν, από έλλειψη
πατρίδων που πωλούνται αρκετά ακριβά για να ντρέπονται
που δεν ανήκουν σ' εκείνες. Ούτε εγώ ούτε ο Μινώταυρος
θα έχουμε πατρίδα. Μόνο ο καφές,
αρωματικός και πολύ δυνατός, όχι της Αραβίας ή της Βραζιλίας,
της Fedecam ή της Αγκόλας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας. Αλλά καφές
με τα όλα του. Κι εγώ, με τρυφερότητα γιου,
θα δω να στάζει το σαγόνι του ταύρου
μέχρι τα γόνατα του ανθρώπου που δεν ξέρει
από ποιον κληρονόμησε, από τον πατέρα ή τη μητέρα,
τα στριφτά κέρατα που του στολίσαν
το ευγενικό μέτωπο πριν από την Αθήνα,
και ποιος ξέρει,
την Παλαιστίνη, και άλλα τουριστικά μέρη,
απέραντα πατριωτικά.

V

Στην Κρήτη με τον Μινώταυρο,
χωρίς στίχους και χωρίς ζωή,
χωρίς πατρίδες και πνεύμα,
χωρίς τίποτα και κανέναν,
και χωρίς βρόμικο δάχτυλο,
θα πίνω τον καφέ μου ειρηνικά.

JORGE DE SENA (1919-1978)

μετάφραση Γιάννης Σουλιώτης
απο την ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, εκδ. Ροές,2008

LA JETÉE

LA JETÉE

un photo-roman de CHRIS MARKER

(1962)

ΓΕΦΥΡΑ

LÊDO IVO

A PONTE

Para que pudéssemos atravessar o rio cheio de pedras
alguém, com um machado, subio até a floresta
e mudou árvores vivas em pranchas e mourões.

O outro lado é igual a este, na terra dividida.
Mas atravessamos a ponte, e nos segue a sombra
de alguém, semelhante a nós, que pensava unir

o que as águas separam, correndo entre pedras.

LÊDO IVO

SUMMERTIME

ΜΙΚΡΟΣ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ

ΟΙ ΚΟΛΙΟΙ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Μάρτιος με αχνή λιακάδα. Βγαίνω στο μπαλκόνι, επιφυλακτικά. Ελάχιστη κίνηση στο δρόμο - κοιτάζω τον κυρ Κυριάκο που μένει απέναντι, κάτω, στη μονοκατοικία: πήρε πάλι και φυτεύει κολιούς στην αυλή του - είναι φανατικός ψαροφάγος. Πάει στον ψαρά, διαλέγει τους κολιούς έναν έναν και τους φέρνει και τους φυτεύει με το κεφάλι προς τα κάτω, βαθιά στο χώμα. Έχει ακούσει πως κάθε πράμα είναι στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο και τους ποτίζει και τους τσαπίζει και περιμένει να 'ρθει ο Αύγουστος για να φυτρώσουνε.

Ποτέ δεν έχουνε, βέβαια, βγει - αλλά αυτός, εκεί, κάθε χρονιά, επιμένει. Τον βλέπω πάλι σήμερα το πρωί, 14 Μαρτίου 2003, που έχει λίγη λιακάδα: ιδρωμένος, σκάβει με το σκαλιστήρι βαθιές τρύπες στη σειρά. Έχει τους κολιούς καλοπλυμένους, καθαρούς, δίπλα του, σ' ένα ταψί, πάνω στο τραπεζάκι - ασημίζουν, αστράφτοντας ως εδώ. Τους παίρνει έναν έναν και τους παραχώνει προσεκτικά, με το κεφάλι τους προς τα κάτω.

Η γυναίκα του βγαίνει στην εξώπορτα φορώντας ακόμα τη νυχτικιά, και τον παρατηρεί σιωπηλά, κουνώντας το κεφάλι της με επιδοκιμασία. Φαίνεται πως για κάποια χρόνια αμφέβαλλε, αλλά τώρα είναι σίγουρη πως ο άντρας της έχει δίκιο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ

Απο το βιβλίο ΕΠΙ ΨΥΛΛΟΥ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ, εκδ. Κέδρος, 2003

Ο ΔΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΝΤΑΛΙ

ΖΩΗ ΖΩΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ

ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ

Τρελή ζωή

Σκληρή ζωή

Ζωή με τον πατέρα

Σκατοζωή

Ζωή πεζή

Μεγάλη ζωή

Περιπετειώδης ζωή

Χαμοζωή

Ζωή νά' χεις

Ζωή Καρέλλη

Μοναχική ζωή

Ερωτική ζωή

Στερημένη ζωή

Ζωή παράξενη

Πολεμική ζωή

Ζωίτσα Κουρούκλη

Κρυφή ζωή

Εμπορική ζωή

Ζωή χαμένη

Κενή ζωή

Ηρωική ζωή

Ανθρώπινη ζωή

Συζυγική ζωή

Νόημα της ζωής

Βρεφική ζωή

Ζωή χωρίς νόημα

Αστική ζωή

Ζωή στο Μεξικό

Φιλοσοφική ζωή

Φυσική ζωή

Βασιλική ζωή

Ζωή και Τέχνη

Κλεμμένη ζωή

Ζωή στο διάστημα

Ζωή ονειρώδης

Κοινωνική ζωή

Ζωή θρησκευτική

Καθημερινή ζωή

Ξένος στη ζωή

Κινηματογραφική ζωή

Δημοκρατική ζωή

Εγκληματική ζωή

Ζωή σ' εσάς

Εύθυμη ζωή

Πνευματική ζωή

Λανθασμένη ζωή

Μεθυσμένη ζωή

Ζωή χαώδης

Αθλητική ζωή

Ποιητική ζωή

Ζωή μαλακισμένη

Ζωή ζωεμπόρου

Διπλή ζωή

Ψυχική ζωή

Έκλυτος βίος

Καθιστική ζωή

Ζωή εμποδισμένη

Ζωή θανάτου

Ζωή Καραβίδα

Ζωή βασανισμένη

Ένοχη ζωή

Σεξουαλική ζωή

Πεθαμένη ζωή

Πολιτική ζωή

Γλυκιά ζωή

Τυχοδιωκτική ζωή

Σκυλίσια ζωή

Στρατιωτική ζωή

Χριστιανική ζωή

Ζωή του αυτόχειρος

Οργιαστική ζωή

Ζωή και επιστήμη

Ζωή και κότα

Ζωή ζωώδης

Ζωηρή ζωή

Επαναστατική ζωή

Θλιβερή ζωή

Ζ ω ή ε ί ν ' α υ τ ή ;

ΓΙΩΡΓΟΣ Β. ΜΑΚΡΗΣ (1923-1968)

ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ...

¡Oh, dioses de la noche, de la melancolía y del suicidio!
¡Oh, dioses de las ratas y de las cavernas, de los murciélagos, de las cucarachas!
¡Oh, violentos, inescrutables dioses del sueño y de la muerte
¡Oh, dioses de las tinieblas, del incesto y del crimen!

ERNESTO SÁBATO, Sobre héroes y tumbas

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

η ZIZI JEANMAIRE



η MARIANNE FAITHFULL



και η ΔΙΕΘΝΗΣ

GONZALO ROJAS, Poeta Chileno

GONZALO ROJAS

(20/12/1917 - 25/4/2011)

CARTA DEL SUICIDA

Juro que esta mujer me ha partido los sesos,
Por que ella sale y entra como una bala loca,
Y abre mis parietales y nunca cicatriza,
Así sople el verano o el invierno,
Así viva feliz sentado sobre el triunfo
Y el estomago lleno, como un cóndor saciado,
Así padezca el látigo del hambre, así me acueste
O me levante, y me hunda de cabeza en el día
Como una piedra bajo la corriente cambiante.
Así toque mi cítara para engañarme, así
Se habrá una puerta y entren diez mujeres desnudas,
Marcadas sus espaldas con mi letra, y se arrojen
Unas sobre otras hasta consumirse.
Juro que ella perdura porque ella sale y entra
Como una bala loca,
Me sigue a donde voy y me sirve de hada.
me besa con lujuria
tratando de escaparse de la muerte,
y, cuando caigo al sueño, se hospeda en mi columna
vertebral, y me grita pidiéndome socorro,
me arrebata a los cielos, como un cóndor sin madre
empollado en la muerte.

GONZALO ROJAS

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1974, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΓΑΡΙΦΑΛΩΝ

25 ABRIL 1974 - PORTUGAL

Revolução dos Cravos

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

CHRIS MAGADZA

STATIONS OF THE CROSS

Five o’clock
Is wake up time,
Time to peel away
The leech-like rags
Of blanket
That suck away the warmth
All night –
Time to drink cold water
And fear the breaking dawn.

At six o’clock
We board the bus
And journey
To Pilate’s gates.

Seven is time to be counted,
And owned;
Time to head the warning Sjamboek.

And at mid-gut hour
When the managers lunch
And wine,
We blow our noses
Bare hands
Beneath the scaffolding,
Soothe the bruised scars
And wipe the hate
From our brow.

At five o’clock
We return to Gethsemane;
For this crucifixion
Is never completed,
Lest no more gold flows
From the graves at Golgotha.

CHRIS MAGADZA (Zimbabwe, b.1939)