O FADO AMADO

AMALIA RODRIGUES

AMOR DE MEL, AMOR DE FEL

Tenho um amor

Que não posso confessar
Mas posso chorar
Amor pecado, amor de amor

Amor de mel, amor de flôr

Amor de fel, amor maior

Amor amado

Tenho um amor
Amor de dôr, amor maior
Amor chorado em tom menor
Em tom menor, maior o fado
Choro a chorar
Tornando maior o mar
Não posso deixar de amar
O meu amor em pecado

Foi andorinha
Que chegou na primavera
Eu era quem era
Amor pecado, amor de amor
Amor de mel, amor de flôr
Amor de fel, amor maior
Amor amado

Tenho um amor
Amor de dôr, amor maior
Amor chorado em tom menor
Em tom menor, maior o fado
Choro a chorar
Tornando maior o mar
Não posso deixar de amar
O meu amor em pecado

Fado maior
Cantado em tom de menor
Chorando o amor de dôr
Dôr d'um bem e mal amado

Στίχοι της AMALIA RODRIGUES

Μουσική του CARLOS GONÇALVES

_____________________________________________________

AMOUR DE MIEL, AMOUR DE FIEL / SWEET LOVE, BITTER LOVE

J’ai un amour / I have a love
Que je ne peux confesser / That I can't confess
Mais que je peux pleurer / But it's one I can mourn
Amour pêché, amour d’amour / Sinful love, loving love
Amour de miel, amour de fleur / Sweet love, honeyed love
Amour de fiel, amour majeur / Bitter love, love in a major key
Amour aimé / Beloved love

J’ai un amour / I have a love
Amour de douleur, amour majeur / Love of pain, love in a major key
Amour pleuré en ton mineur / Love mourned in a minor key
En ton mineur, majeur est le fado / In minor key, major is for fado
Je pleure à en pleurer / I weep to mourn it
Rendant la mer plus grande / My tears pour into the sea
Je ne peux cesser d’aimer / I cannot stop loving
Mon amour en pêché / My sinful love

Je fus l’hirondelle / I was the swallow
Qui arriva au printemps / That arrived in spring
J’étais qui j’étais / I was who I was
Amour pêché, amour d’amour /Sinful love, loving love
Amour de miel, amour de fleur / Sweet love, honeyed love
Amour de fiel, amour majeur / Bitter love, love in major key
Amour aimé / Beloved love

J’ai un amour / I have a love
Amour de douleur, amour majeur / Love of pain, love in a major key
Amour pleuré en ton mineur / Love mourned in a minor key
En ton mineur, majeur est le fado / In a minor key, major is for fado
Je pleure à en pleurer / I weep to mourn it
Rendant la mer plus grande / My tears pour into the sea
Je ne peux cesser d’aimer / I cannot stop loving
Mon amour en pêché / My sinful love

Fado majeur / Fado in major
Chanté en ton mineur / Sung in minor key
Pleurant l’amour de douleur / Mourning the love of pain
Douleur d’un bien et mal aimé / Pain of a well- and ill-beloved

Στίχοι της AMALIA RODRIGUES

Μουσική του CARLOS GONÇALVES

ΣΥΜΒΙΩΣΙΣ

ΒΕΡΑ ΡΟΔΗ

ΣΥΜΒΙΩΣΙΣ

ο πιτσιρίκος με τα στραβά πόδια χάζευε τις πεταλούδες,

ενώ εκείνες κάναν έρωτα στις μαργαρίτες.

ο φασουλής συστρέφοντας τα χέρια του

κορόιδευε και ζύγιζε τα γέλια.

η βασίλισσα στο σκάκι περίμενε τη σειρά της,

κάτω απο τα μαλακά δάχτυλα της κυρίας,

που με πονηρία πούλαγε ερωτισμό στον ψευτοβασιλιά

ψιθυρίζοντας μελωδίες με σαγήνη

στο νέο με το λαδωμένο κεφάλι.

η ηλεκτρική λάμπα

σκόρπιζε τις σκέψεις του ηλικιωμένου,

ρίχνοντας παραφωνίες

στον κυκεώνα του παρελθόντος.

η ξανθούλα της γειτονιάς

άπλωνε ολόλευκα σεντόνια

πάνω απο το μπαλκόνι της,

στη μοναξιά της η άλλη έφτιαχνε όνειρα

με τους καπνούς του τσιγάρου της.

δύο γκρίζα περιστέρια

ασπάζονταν στην οροφή κάποιου σπιτιού.

μιά χαρτορίχτρα αναποδογυρίζοντας ένα φλυτζάνι

πάσχιζε να μάθη την αλήθεια.

ΒΕΡΑ ΡΟΔΗ

Απο τη συλλογή ΔΟΣΜΕΝΑ ΜΟΡΙΑ, εκδ. Ίκαρος, 1964

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΞΑΝΑ !

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΞΑΝΑ !

Ο ornithologicus κατεβάζει τα ρολά για ένα μήνα και βάλε. Ο LOCUS SOLUS και η συμβία του την κοπανάνε για τόπους μακρινούς κι ονειρεμένους - μια μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε απο τις δύο φωτογραφίες. Ε, ναι, θα είμαστε εκεί! Το χρωστάμε στον εαυτό μας γιατί ο χρόνος τρέχει σαν τρελός. Ό,τι προλάβουμε λοιπόν. Θα τα ξαναπούμε αρχές Δεκέμβρη. Ειρήνη πάσι και να πίνετε κόκκινο κρασί στην υγειά μας !

Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

ANDREA CAMILLERI

Ο ΖΥΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ

Απόσπασμα

----------------------------------------------------

-----------------------------

Εδώ πρέπει ν’ ανοίξουμε μια παρένθεση. Κανονικά, ο μαρκήσιος Κονίλιο ντέλλα Φαβάρα θα έπρεπε να είναι μέλος της «Λέσχης των Ευγενών» της Μοντελούζα, αφενός γιατί είχε ευγενική καταγωγή και αφετέρου επειδή είχε μεγάλη περιουσία. Μια άσχημη μέρα όμως τον προηγούμενο χρόνο, έτυχε η περιφορά του αγάλματος του Ιωσήφ να περάσει κάτω από τα παράθυρα της λέσχης. Ο μαρκήσιος Μανφρέντι βγήκε στο μπαλκόνι για να δει τη λιτανεία. Για κακή του τύχη, δίπλα του ήρθε και στάθηκε ο βαρόνος Λεολούκα Φιλό ντι Τερραζίνι, φανατικός καθολικός και μέλος του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Μόνο εκείνη τη στιγμή - ποτέ πριν στη ζωή του δεν το είχε σκεφτεί - ο μαρκήσιος πρόσεξε πόσο ηλικιωμένος φαινόταν ο Ιωσήφ. Άρχισε να παρατηρεί αυτή τη διαφορά ηλικίας ανάμεσα στον Ιωσήφ και στη Μαρία και κατέληξε σ’ ένα συμπέρασμα που έκανε το λάθος να το εκφράσει μεγαλόφωνα:

«Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο γάμος έγινε για να καλυφθεί μια κατάσταση».

Μπορεί να ήταν ένα παιχνίδι από κείνα που παίζει καμιά φορά η μοίρα, γιατί την ίδια ακριβώς σκέψη έκανε και ο βαρόνος Λεολούκα, ο οποίος ένιωσε αμέσως μεγάλη δυσφορία εξαιτίας της βλασφημίας που πέρασε από το μυαλό του. Κάθιδρος, κατάλαβε πολύ καλά τί εννοούσε ο μαρκήσιος μ’ εκείνη τη φράση.

«Τολμάτε να επαναλάβετε αυτό που μόλις είπατε;»

Τον προκάλεσε με μάτια που φαίνονταν σαν αναμμένα κάρβουνα, ενώ με το δείκτη του δεξιού του χεριού έστριβε το μουστάκι του.

«Και βέβαια».

«Μισό λεπτό, θέλω να σας προειδοποιήσω ότι αυτό που θα πείτε μπορεί να έχει συνέπειες».

«Στα παλιά μου τα παπούτσια οι συνέπειες. Βλέπετε, μου φαίνεται ότι ο Ιωσήφ ήταν πολύ ηλικιωμένος για να τα καταφέρνει με τη Μαρία».

Δεν μπόρεσε να πει περισσότερα, γιατί η μπουνιά του βαρόνου τον χτύπησε σαν κεραυνός, εξίσου όμως αστραπιαία και καθόλου ιπποτική ήταν η κλοτσιά που του έριξε ο μαρκήσιος στα αχαμνά. Ο βαρόνος έπεσε κάτω διπλωμένος στα δυο, με κομμένη την ανάσα. Κάλεσαν ο ένας με τον άλλο σε μονομαχία και για όπλο διάλεξαν το ξίφος. Ο βαρόνος τραυμάτισε το μαρκήσιο ελαφρά, αλλά ο τελευταίος έφυγε από τη λέσχη της Μοντελούζα.

«Είναι άνθρωποι με τους οποίους δεν μπορείς να συζητήσεις».

Έτσι λοιπόν έκανε αίτηση εγγραφής στη λέσχη της Βιγκάτα και τον δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό, μια και ευγενή δεν έβλεπαν ούτε με κιάλια, αφού όλα τα μέλη της ήταν έμποροι, δάσκαλοι, υπάλληλοι και γιατροί. Η παρουσία του θεωρήθηκε τιμή για τη λέσχη.

----------------------------------------------------

-----------------------------

ANDREA CAMILLERI, Ο ΖΥΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ, μτφ. Φωτεινή Ζερβού, εκδ. Πατάκη 2003

ΛΕΞΕΙΣ ΛΕΝΕ ...

ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ

λέξεις έκδοτες

Είσαι ένα χαλίκι∙
Η αστοχία σου θα εξαντλούσε
Ακόμη και του Δημοσθένη το σθένος

Το στόμα σου γίνεται
Φραγγέλιο
Κάθε φορά που μας περνάς
Για ζέβρες
Τα μάτια σου πιο σκιστά
Κι απ’ τα καπούλια της βρισιάς

Της καρδιάς σου το πιγούνι
Μας γρατζουνά
Ριπίδι
Τ’ ακορντεόν της αγκαλιάς σου
Μας αφήνει
Με τα ρουθούνια διεσταλμένα

Μουτζουρωμένες
Στα σάλια και στον ιδρώτα σου
Άτεγκτες
Εμείς
Εσύ
Σα σπίρτο βρεγμένος

Είσαι
Ένας λεκές στα σκέλια της πολυθρόνας
Ένα λαρύγγι χωρίς τις σκάλες της δίψας του
Για να κατεβάσεις
Τη σημασία μας στους αστραγάλους
Λαχανιάζουμε
Σαν κοινές σελίδες

Μας κατηγορείς
Ότι είμαστε έκδοτες∙
Προσφερόμαστε στον καθένα

Αν δεν ανάλωνε νωρίς
Στα φερμουάρ τα δόντια της
Η φαφούτα σου φαντασία
Θα ήταν
Προς ποιητή οι οργασμοί μας.

ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ

LE COURAGE D' ESPERER

BERNARD DELVAILLE

LA FIN DES TEMPS

Nous regarderons brûler les fleuves sous les ponts

nous regarderons les incendies à la tombée du crépuscule

nous assisterons à la fin de l' éternité

Les égouts répandront des odeurs d' au-delà

L' herbe rouge des deuils

poussera entre les passages cloutés

Nos lèvres desséchées chercheront l' alcool triste

les jardins agiteront leurs fleurs

comme des signaux de détresse

Ce sera le dernier jour du monde

Peut-être que l' impatience de mourir

nous donnera le courage d' espérer

BRUNO DELVAILLE (1931-2006)

Απο το OEUVRE POETIQUE, Ed.La Table Ronde,2006

ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΝΥΧΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ

ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΙΑΤΕΣ

Ελέφαντες λευκοί,

σειρά μεγάλη συνοδείας,

μέσα στη νύχτα εχτές

περάσαν απ' τους δρόμους τους στενούς

και τους απόλυτα ήσυχους

της πολιτείας.

Ήτανε λίγο στεναχωρημένα

τα ιερά παχύδερμα.

Όλη η μεγαλοπρέπειά τους

σε χτυπητή βραδυπορούσε αντίθεση

με το φτωχό της πολιτείας περιβάλλον.

Στα νώτα τους,

οι Μεγιστάνες της Ασίας,

θαυμάσια ντυμένοι

με υφάσματα πολυτελή

της Βιρμανίας,

ταλάντευαν τα μελαψά

και ηδυπαθή και νωχελή

ωραία σώματά τους.

Πλήθος αστέρων είχε ο ουρανός,

το πιο γλυκό χρυσό της η σελήνη,

οι δούλοι τους εκαίαν αφειδώς

τ' αρώματά τους

κι ο ηδονικός και ράθυμος καπνός

υψώνουνταν προς τ' αστρικά τα σμήνη.

Πράσινες κι ερυθρές ανταύγειες

οι σμάραγδοι και τα ρουμπίνια αφήνανε

κι οι αδάμαντες αστράφτανε ταχείς

σαν στιγμιαία πάθη,

σφοδρά πάθη.

Οι δούλοι,

ακολουθία πολυπληθής,

καθείς τους και δικό του έχοντας δούλο,

κι οι Μεγιστάνες απ' τα νώτα τ' ασφαλή

των ελεφάντων

ολόγυρά τους έριχναν

περίεργες ερωτήσεις:

- Γιατί να υπάρχει τόση κρίσις,

τόση κρίσις...

Έτσι πηγαίναν όλοι τους,

ιππόται της νιρβάνας

και της αταραξίας βασιλείς,

έτσι χαθήκαν νωχελείς

μες στην ωραία νυχτιά του θέρους...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ

Απο το ΑΘΡΟΙΣΜΑ, Κέδρος, 1983

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ !


ΤΟ ΠΑΡΟΝ POST ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ.
ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ.



ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Απο σήμερα και για όλο το καλοκαίρι, οι φίλοι και οι επισκέπτες του ornithologicus μπορούν να προτείνουν βιβλία για τις επερχόμενες διακοπές μας. Όποιος επιθυμεί μπορεί να γράψει τις προτάσεις του μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Εννοείται πως δεν χρειάζεται να περιοριστούμε στις εκδόσεις των τελευταίων εβδομάδων, αλλά καλό θα ήταν τα προτεινόμενα βιβλία να εξακολουθούν να κυκλοφορούν. Είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθείτε με κέφι στην πρόσκληση και αναμένω να τραβήξετε λαγούς απ' τα καπέλα σας. Και για να δώσω το καλό παράδειγμα πρώτος εγώ, ο αναμάρτητος LOCUS SOLUS, ιδού τι Μπαγκς Μπάνι τράβηξα απο τον χιλιοφορεμένο μου εκουατοριανό panama :

1. RAYMOND QUENEAU : ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΝΘΗ (εκδ. Καστανιώτη)

2. MICHEL WINOCK: Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ (εκδ. Πόλις)

3. S. I. WITKIEWICZ : ΑΔΗΦΑΓΙΑ (εκδ. Κέδρος)

4. JULIAN BARNES : Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ ΤΟΥ ΦΛΩΜΠΕΡ (εκδ. Μεταίχμιο)

5. IRENE NEMIROVSKY : ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΊ΄ΤΑ (εκδ. Πατάκη)

6. ALESSANDRO BARICCO : ΧΙΛΙΑΕΝΝΙΑΚΟΣΙΑ (εκδ. Άγρα)

7. FRANCOIS MASPERO : ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΚΑΙ Η ΣΦΗΚΑ (εκδ. Σοκόλη)

8. HERVE LE TELLIER : Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ (εκδ. Opera)

9. PATRICK MODIANO : Η ΜΙΚΡΗ ΜΠΙΖΟΥ (εκδ. Πόλις)

10. JUAN RULFO : ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ (εκδ. Πατάκη)

Ο λόγος τώρα σ' εσάς !

ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ο ORNITHOLOGICUS ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΤΑ ΡΟΛΑ!

Ο LOCUS SOLUS ΚΑΙ ΤΟ ΕΤΕΡΟΝ ΤΟΥ ΗΜΙΣΥ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΑΝΕ!


ΑΥΤΟΣ ΜΕΝ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙ ΣΤΗΝ CAIPIRINHA ΚΑΙ ΤΟ MOJITO,
ΕΚΕΙΝΗ ΔΕ ΘΑ ΒΥΘΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ PINA COLADA ΚΑΙ ΤΟ BLACK RUSSIAN,
ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΘΑ ΛΙΚΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ BOSSA NOVA ΚΑΙ ΤΟΥ BOLERO !

ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΠΟΥ ΠΑΝΕ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝ "ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΟΠΙΣΩ ΜΑΣ ΕΛΘΕΙΝ" ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΜΥΡΑ!


ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ !

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΙΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΑΤΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΑΘΑΤΕ!


ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΖΟΝ ΓΕΜΑΤΗ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ’ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ .



VIVE LA REPUBLIQUE !!!

ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

FAYROUZ

YA TAIR

O BIRD

O bird flying

on the tip of the world

If you would only tell

the beloved about me

O bird.

Go ask the one who is alone

and wounded, all remedies of no avail

pained and not telling

what pains him

and in his memory recur

nights of childhood.

O bird who carries

the color of trees

in which there's nothing but boredom

and waiting

with the sun's eye I wait
on coldness of stone

the hands of reparation shake me

and I am troubled.

I beseech you by your teachers

which are equal to my days

I beseech by the thorn-rose and the wind

if you are going toward those

whom I love

and were love to erupt again

take me even for one minute

and return me.

_______________

From FAIROUZ, Legend and Legacy

Lyrics & Music: RAHBANI Brothers

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ

CARLO FRABETTI

ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΟΙ ΤΟΞΟΤΕΣ

Το τόξο είναι ένα όπλο που παρουσιάζει έναν σημαντικό περιορισμό: δεν μπορεί να σου χρησιμέψει για ν' αυτοκτονήσεις.

Αν και θα ήταν ακριβέστερο αν λέγαμε ότι δεν είναι εύκολο με το βέλος να θέσει κανείς τέλος στην ίδια του τη ζωή, δεν είναι και κάτι ακατόρθωτο, όπως το απέδειξαν τρεις ξακουστοί τοξότες που αυτοκτόνησαν στους ηρωικούς χρόνους.

Ο πρώτος απ' αυτούς στόχευε με τόση ακρίβεια, ώστε, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτή την κοιλάδα των δακρύων, το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να εξαπολύσει ένα βέλος προς το ζενίθ. Η σα'ί'τα υψώθηκε τόσο κάθετα, ώστε, όταν εξαντλήθηκε η ορμή της κι έφτασε στο σημείο του μέγιστου ύψους της, επέστρεψε λόγω της βαρύτητας ακριβώς απ' την ίδια τροχιά και καρφώθηκε στο κεφάλι του αυτόχειρα.

Ο δεύτερος τοξότης ήταν ταχύτατος. Εκτόξευσε οριζοντίως το τελευταίο βέλος του, κι ύστερα έτρεξε ξοπίσω του, το έφτασε, το προσπέρασε, μπήκε μπροστά του και το δέχτηκε στην καρδιά του.

Ωστόσο, αυτά τα δύο ωχριούν μπροστά στο κατόρθωμα του τρίτου. Αυτός ήταν τόσο δυνατός κι είχε ένα όπλο τόσο ισχυρό, ώστε, τεντώνοντας το τόξο του ώς το μη παρέκει, για πρώτη και τελευταία φορά, στόχευσε στον πολύ μακρινό εχθρό του, που ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Το βέλος έκανε το γύρο της Γης και σφηνώθηκε θανάσιμα στην πλάτη του.

CARLO FRABETTI
Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης
Απο το βιβλίο Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗΣ, εκδ. OPERA, 2002

ΠΡΙΝ ΜΑΤΩΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Της αυγής ο λύκος ξεγυμνώνει

κάτασπρα τα δόντια του - ποιός ψάχνει

τον αγέρα; - ένα άλογο απο πάχνη

κι όνειρο απ' το πήδημα ζυγώνει,

του φεγγαριού. Κρατήσου με το γκέμι

σου άτρεμο στον άνεμο μακρυά μου

φοβερό ξημέρωμα - εδώ τρέμει

και σφυρίζει η νύχτα στην καρδιά μου.

Άσπρη σαν το κόκκαλο - ώς τη φρίκη

ξεδιπλώνεται η έρημος, κ' η Σιέρρα

γέρνει μακρυκέρατη και γλύφει

μ' αναμμένες γλώσσες τον αγέρα.

Μεθυσμένοι οι γκάουτσος κυνηγούνε

το άστρο τους απάνω απο τη Σιέρρα.

Πίσω απο την τρέλλα τους πηδούνε

παίζοντας τους λάσσους στον αγέρα.

Οι πιστολοθήκες στα νεφρά τους

φλόγα χαμηλόζωστη ώς την κρίσι-

μη στιγμή που ο θάνατος μακρυά τους

την διπλή αστραπή τους θα ζυγίσει.

Μεσ' τη φρίκη σου άτρεμος ζυγίσου

κάθετος σταυρός, ως πριν να πέσει

ο φαλακροκόρακας, στη μέση

στέκει της σιωπής και της κραυγής σου.

Πάει να σμίξει ο λύκος του θανάτου

με την αμφιλύκη του - έχουν φύγει

τα τραγούδια σου, άτρομοι κολλήγοι

τά' διωξαν με τ' άλογα εκεί κάτου...

Πριν ματώσει ο ήλιος, θα σου κλέψω

το στερνό τραγούδι σου - τρία μέτρα

γης κεραυνωμένης, να φυτέψω

το ξερό σπηρούνι σου στην πέτρα.

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (1921-1999)

Απο τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΑΝΑΡΕΣ, 1948

LA RESTAURACIÓN DEL PRODIGIO

JUAN JOSÉ ARREOLA

METAMORFOSIS

Como un meteoro capaz de resplandecer con luz propria a mediodía, como un joyel que contradice de golpe a todas las moscas de la tierra que cayeron en un plato de sopa, la mariposa entró por la ventana y fue a naufragar directamente en el caldillo des lentejas.

Deslumbrado por su fulgor instantáneo (luego disperso en la superficie grasienta de la comida grasera), el hombre abandonó su rutina alimenticia y se puso immediatamente a restaurar el prodigio. Con paciencia maniática recogió una por una las escamas de aquel tejado infinitesimal, reconstruyó de memoria el dibujo de las alas superiores e inferiores, devolviendo su gracia primitiva a las antenas y las patitas, vaciando y rellenando el abdomen hasta conseguir la cintura de avispa que lo separa del tórax, eliminando cuidadosamente en cada partícula preciosa los más ínfimos residuos de manteca, desdoro y humedad.

La sopa y la vida conyugal se enfriaron definitivamente. Al final de la tarea, que consumió los mejores años de su edad, el hombre supo con angustia que había disecado un ejemplar de mariposa común y corriente, una Aphrodita vulgaris maculata de esas que se encuentran a millares, clavadas con alfileres, en toda la gama de sus mutaciones y variantes, en los más empolvados museos de historia natural y en el corazón de todos los hombres.

JUAN JOSÉ ARREOLA (1918-2001)

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

WALLACE STEVENS

THE HOUSE WAS QUIET AND THE WORLD WAS CALM

The house was quiet and the world was calm.

The reader became the book; and summer night

Was like the conscious being of the book.

The house was quiet and the world was calm.

The words were spoken as if there was no book,

Except that the reader leaned above the page,

Wanted to lean, wanted much most to be

The scholar to whom the book is true, to whom

The summer night is like a perfection of thought.

The house was quiet because it had to be.

The quiet was part of the meaning, part of the mind:

The access of perfection to the page.

And the world was calm. The truth in a calm world,

In which there is no other meaning, itself

Is calm, itself is summer and night, itself

is the reader leaning late and reading there.

WALLACE STEVENS (1879-1955)
Απο τα SELECTED POEMS, London, 1965

ΤΟΠΙΟ ΤΟΥ ΝΟΥ

ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ

Άνεμος παίρνει τις ποδιές των κοριτσιών και σύννεφα μιλάνε
ψιθυριστά με τις κορφές και πόδια σ' αμμουδιές
κι' η κλάψα των γλάρων κι' εγώ που φωνάζω
σ' αυτό το τοπίο του νου, μοναχός.
Άνεμος παίρνει τα φύλλα, πουλιά και φίδια στις κρύπτες τους΄
φθινόπωρο απαλό, μιλώ μ' όλο τον κόσμο του θεού.
Τ' άδειου η χαρά ψιθυριστά με τις κορφές
σ' αυτό τον τόπο.
Του λάρυγγα γέλια στης κοιλάδας το χείλος΄
μύλος γυρνά, λευκά πανιά και συνοδεία
εσπερινού φτωχού και βήματα στην άμμο.
Οι φύλακες ξεκίνησαν, έμεινα εγώ κυνηγημένος΄
πήραμε λόγους σαν όπλα και πάμε στ' άδειου το σπήλαιο
χωρίς θησαυρό.

Φωνάζω΄ φωνάζω, η βροχή αντηχεί, ψυχή της γης
και ζαρώνω στη γη εν σιγή.

Άνεμος πήρε τις ποδιές και σύννεφα
ψιθυριστά μιλάνε στις κορφές΄ κρυφές
φωνές με τραβούν, κι' αφήνω τη χώρα κι' αφήνω το σπήλαιο
δώρο των πτηνών και των φιδιών΄
γύπας αλλού καρτερεί την αγιοσύνη μου
στους βράχους απαλά΄ μιλά το γεράκι στα ύψη.

ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1934-1953, εκδ. Κέδρος, 1977

ΣΤΗ ΜΥΤΗ ΜΙΑΣ ΒΕΛΟΝΑΣ

NORGE

SUR LA POINTE

Tu crois que c' est gai de vivre nu,

Tout nu sur la pointe d' une aiguille

Avec tout ce vide autour de soi,

Avec tout ce creux dans les poumons,

Tout nu sur la pointe d' un aiguille

Sans un grain de sable pour s' asseoir

Et sans un nuage pour dormir,

Sans une chanson dans les oreilles

Tout nu sur la pointe d' une aiguille

Avec tout ce froid, ce froid, ce froid

Et ce ciel muet sur les épaules,

Tu crois que c' est gai de vivre mort

Dans l' abîme d' être et ne pas être,

Debout sur la pointe d' une aiguille?

_____________________

ΣΤΗ ΜΥΤΗ

Θαρρείς πως χαίρεται κανείς να ζει γυμνός

Ολόγυμνος στη μύτη μιάς βελόνας

Μ' όλο τούτο το κενό γύρω του,

Μ' όλο τούτο το άδειο μες στα στήθια,

Ολόγυμνος στη μύτη μιας βελόνας

Χωρίς έναν κόκκο άμμου για να καθίσει

Και χωρίς ένα σύννεφο να κοιμηθεί,

Χωρίς ένα τραγούδι στ' αυτιά

Ολόγυμνος στη μύτη μιάς βελόνας

Μ' όλο τούτο το κρύο, τούτο το κρύο, τούτο το κρύο

Και το βουβό ουρανό στις πλάτες,

Θαρρείς πως χαίρεται κανείς να ζει νεκρός

Στην άβυσσο της ύπαρξης και της ανυπαρξίας

Ορθός στη μύτη μιάς βελόνας;

NORGE (1899-1990)

Μετάφραση Σωτήρης Γ. Τσαμπηράς

Απο την ανθολογία ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ

Εκδ. Πρόσπερος, 1991