lundi 26 janvier 2009

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ



ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

ΤΑ ΞΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Έρχεσαι πάντα μέσ' απ' την ομίχλη.
Κανένα ξόρκι δεν σε πιάνει΄ μήτε τραγούδι.
Μέσα στη νύχτα ξεκρεμάς τα κάδρα
ρίχνεις στα μάτια τον φακό.
Ξαναφωτίζεται ο τόπος.
Ο χρόνος φεύγει όπως έρχεται.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ
Από τη συλλογή ΥΠΕΡΘΥΡΟ, εκδ. Διάττων, 2007


2 commentaires:

lapsus digiti a dit…

Έχασα την ελπίδα σαν πορτοφόλι άδειο.../ Η Μοίρα με κορόιδεψε, έκανα ξόρκια απ' την άλλη/ πλευρά,/ και την επανάσταση θα μπορούσε να την είχε κεντήσει με/ χάντρες η γιαγιά μου/ και να 'ναι ενθύμιο στο σαλόνι του παλιού σπιτιού που δεν/ έχω.

(Δειπνούσαμε νωρίς, σ' ένα άλλοτε που μου φαίνεται πια/ άλλης μετενσάρκωσης,/ κι ύστερα πίναμε τσάι εκείνες τις ήρεμες νύχτες που δεν/ επιστρέφουν./ Τα παιδικά μου χρόνια, το παρελθόν μου δίχως εφηβεία,/ παρήλθαν,/ απόμεινα λυπημένος, σαν να μου 'χαν πει την αλήθεια/ αλλά ποτέ πια δεν μπόρεσα να νιώσω αλήθεια καμία/ παρεκτός το παρελθόν)

17/12/ 1927

ΆΛΒΑΡΟ ΝΤΕ ΚΑΜΠΟΣ (εκδ. Εξάντας σελ. 207)

LOCUS SOLUS a dit…

@ lapsus digiti
Ευχαριστώ για τον Πεσόα. Είναι ολοφάνερο: γνωρίζετε τις αδυναμίες μου. Εύγε!