samedi 29 décembre 2007

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ


ΒΕΡΟΝΙΚΗ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Οι νεκροί με τους νεκρούς
Η πέτρα με την πέτρα
Η άποψη με την άποψη
Το αίσχος με το αίσχος
Η πληρωμένη απάντηση απλώς με την πληρωμένη
Τα θεμέλια με τα θεμέλια
Η σκόνη με τη σκόνη
Το στόμα με το στόμα
Ο ύπνος με τον ύπνο
Η πείνα με τη γριά
Η φθίση με το αίμα
Το σκυλί με το σκυλί
- Σπανίως με τον άνθρωπο -
Η πτώση με το γδούπο
Η φαντασίωση με την πραγματικότητα
Τα γλυκά παιδιά με τα παιδιά
Η γλυκύτητα με τη λέπρα
Οι μολυσμένοι με το σύμβολο
- Ή τους μολυσμένους -
Τα νιάτα με τον πόθο
Η επιθυμία με την ηχώ
Η δύναμη με τους αγγέλους
Η εξίσωση με τη βιολογία
Ο γόνιμος με τη στείρα
Το πλήθος με το πλήθος
Ο μονόλογος με το μονόλογο
Το ξερίζωμα με την καρδιά
Το παρελθόν με το παρελθόν
Το φως -
Ζήσαμε μιά υπέροχη ζωή
Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους
Να επαναληφθεί !


ΒΕΡΟΝΙΚΗ ΔΑΛΑΚΟΥΡΑ
Απο το βιβλίο ΑΓΡΙΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΩΤΙΑ, Εκδ. Άγρα, 1997


jeudi 27 décembre 2007

ΝΥΧΤΕΣ ΣΑΝ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ



ANDRÉ PIEYRE DE MANDIARGUES

NUITS

Des nuits parfois sont mornes.

Les jardins n' ont plus d' odeur
Il n' est plus de frisson aux feuilles
Le ciel bas est plus rouge entre tant de portiques
Les places sont hantées de spectrales statues
Qui passe en vain s' y hâte.

Des nuits s' appesantissent à l' égal des nos jours.

Nuits d' une vieille ville
Trop vieille
Sans oiseaux sans licornes
Sans cavaliers ni dames folles
Ni faons blessés ni biches ni loups-cerviers
Ni sang frais sur les murs des palais ancestraux.

Les jeux de mains les jeux de mots sont feux
Jeux de mots jeux de mains où l' amour s' égarait
Parmi les cascades les lucioles les pierreries
La mousse des dentelles rompues
Les écharpes de soie jetées sur des yeux fiers
Les rires sous les pluies de pétales.

Nuits comme un théâtre de velours défunt
Où s' exaltent nos souvenirs diminués.

Matins étayés de béquilles.

Il reste un goût de cendre et de pourri
Un goût de fleurs croupies d' eaux fanées
Ce goût d' être déçu qui nous plaît plus que tout.


ANDRÉ PIEYRE DE MANDIARGUES (1909-1991)
L' âge de craie, Gallimard, 1961


dimanche 23 décembre 2007

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !


ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Στη φάτνη των χτηνών Χριστός γεννάται
χωρίς της Επιστήμης συνδρομή΄
η θεία Φύσις κάνει για μαμή
κι ο δράκος, σαν αρνί, θεός κοιμάται.

Αύριον, άντρας, σα ληστής κρεμάται -
νέα του κόσμου θέλει οικοδομή,
Σταυρό του δίνει ο Νόμος πληρωμή - ,
πλην άγιο φως στον τάφο του πλανάται.

Διάκοι του Βάαλ, δεν είναι δικός σας
αυτός της φάτνης ο φτωχός Χριστός,
που εκήρυξε για νόμο του τη χάρη.

Εσάς τιμή σας μόνη το στιχάρι.
Πομπές, θεοπομπές το ιδανικό σας,
κ’ είν’ ο Θεός σας, σαν κι εσάς, μιαρός !


ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ (1844-1917)

vendredi 21 décembre 2007

ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ



ISMAIL KADARE

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΑΣ

Όλος ο κόσμος τρέμει μπροστά μου. Κανένας όμως δε φαντάζεται πόσο τρέμω εγώ η ίδια.
Η αγωνία μου αρχίζει μόλις το πρώτο πέπλο της νύχτας πέσει πάνω στην πεδιάδα. Κάθε ίσκιος με ανθρώπινο σχήμα που πλανιέται στο βάθος με τρομοκρατεί, είτε τον προκαλούν τα σκοτάδια, είτε το φεγγαρόφωτο, είτε κάποιο πλάσμα ζωντανό. Ο καταραμένος φόβος πως ο ίσκιος αυτός μπορεί ν' ανήκει στον άνθρωπο που έρχεται σε μένα με τη μοιραία ερώτηση στην οποία δε θα μπορέσω ν' απαντήσω, με πετρώνει.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι ο τρόμος που προξενώ θα πληρωνόταν με το ίδιο νόμισμα. Είμαι μάλιστα σίγουρη ότι ο φόβος που αισθάνομαι είναι πιο βαθύς από το φόβο που εμπνέω. Μπορεί να φαίνεται απίστευτο, είναι ωστόσο δυστυχώς αληθινό. Ενώ η δική τους αγωνία έχει μια μόνο πηγή, η δική μου μπορεί να προκληθεί από οτιδήποτε. Και τίποτα δεν είναι πιο φρικτό από μια ανησυχία που αγνοείς την αιτία της, από μια αγωνία που δεν έχει όνομα. Οι άνθρωποι με αποκαλούν Σφίγγα, κι εννοούν "πλάσμα ασφυκτικό". Πιστεύουν ειλικρινά πως εγώ τους καθιστώ ανίκανους να απαντήσουν στο αίνιγμα. Στην πραγματικότητα, οι ερωτήσεις που τους θέτω είναι πολύ κοινότοπες, αλλά όσα έχουν ακούσει για μένα τους τρομοκρατούν τόσο πολύ που, πριν καν απευθυνθώ σ' αυτούς, μπερδεύονται μες στα ίδια τους τα λόγια, πνίγονται, χάνουν όλη τη δύναμή τους.
Ποτέ, το αντιλαμβάνεσαι εύκολα, δεν τους περνάει απ' το νου να με ρωτήσουν αυτοί, όπως έχει συνομολογηθεί στην αρχική συμφωνία που με καθιέρωσε ως σφίγγα τους. Και όμως αυτή ήταν η βάση της συμφωνίας μας : θα είχα το δικαίωμα να τους τιμωρώ εάν δεν απαντούσαν στις ερωτήσεις μου και αντιστρόφως, θα είχαν το δικαίωμα να με ρωτήσουν και, εάν δεν έπαιρναν καμμία απάντηση, να μου επιβάλουν μία ποινή.
Σιγά-σιγά, αυτό το δεύτερο ενδεχόμενο παραμερίστηκε (η εκδίκησή μου, με την πρώτη τους παρόρμηση να εφαρμόσουν αυτή τη συμφωνία, έφερε αποτέλεσμα) και παρέμεινε πλέον μόνον το δικό μου δικαίωμα να τους υποβάλλω ερωτήσεις και να τους τιμωρώ.
Ωστόσο, μολονότι δεν ασκούν εδώ και πολύν καιρό αυτό το δικαίωμα, τίποτα δε δείχνει πως το έχουν λησμονήσει. Γνωρίζω πολύ καλά πως η ανάμνηση της αρχικής μας συμφωνίας μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Ακόμα κι αν κανείς μέχρι τούτη τη μέρα δεν την έχει εφαρμόσει, η ιδέα της εξακολουθεί να ζει μέσα στους ανθρώπους. Και όταν μια ιδέα παραμένει ζωντανή, αργά ή γρήγορα καρποφορεί.
Όλα αυτά μου έρχονται πάλι στο νου καθώς πλησιάζει το σκοτάδι. Παρά τις προσπάθειές μου, δεν μπορώ να πάψω να φαντάζομαι τον πρώτο άνθρωπο που, κατανικώντας το φόβο του, θα έρθει να μου υποβάλει μια ερώτηση. Όποια κι αν είναι, μαντεύω από τώρα πως θα με παραλύσει και δε θα μπορέσω να την απαντήσω. Και η σιωπή μου θα σημαδέψει την απαρχή της καταστροφής μου.
Η πτώση μου δεν θα είναι ίσως ακαριαία όπως η αστραπή, αλλά αυτή είναι μια πενιχρή παρηγοριά. Στην πραγματικότητα, μια αργή πτώση είναι πιο απελπιστική. Η φήμη της θα διαδοθεί από στόμα σε στόμα και θα με κλονίσει πιο πολύ από έναν σεισμό, θα διαβρώσει τα θεμέλιά μου. Και όταν οι μελλοντικές γενιές θα θυμούνται την ιστορία μου, επειδή το ανθρώπινο πνεύμα έχει την τάση να συμπυκνώνει τα γεγονότα, θα περιορίσουν τη μακριά περίοδο της παρακμής μου σε λίγες σύντομες στιγμές. Θα προτιμούσα την αιφνίδια κατάρρευση από τούτο το ύπουλο μαρτύριο, αυτό όμως, όπως και πλήθος άλλα πράγματα, δεν εξαρτάται από μένα.
Οι ίσκιοι του λυκόφωτος πυκνώνουν. Μαζί με την παγωνιά της νύχτας, μια αγωνία το ίδιο παγερή με διαπερνάει αδιάκοπα. Είναι η αγωνία που μόνη μου προκάλεσα με τη σκέψη μου πως όσο θα δυνάστευα τους ανθρώπους, τόσο θα απελευθερωνόμουν εγώ. Η μοίρα θέλησε το αντίθετο.


ISMAIL KADARE
Από το βιβλίο Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ & ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ,
Μετάφραση ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΑΡΑΦΕΙΔΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ, 1996


mardi 18 décembre 2007

ΕΦΗΒΟ ΟΝΕΙΡΟ ΑΛΛΟΤΙΝΟ




SOPHIA DE MELLO BREYNER
VIAGEM

Naquele tempo era o Kaos
E as palavras do poema não irrompiam já como palmeiras

Por isso abandonou a cidade - o país natal
País perdendo dia a dia o seu rosto :
A pintura a cair das paredes - cães
Farejando o lixo -
Brutais os gestos - obscenas as palavras
De cada coisa a beleza destroçada

Por isso se evadiu e para Oriente
Navegou e de noite e lentamente

E um novo dia se abriu em sua frente

E era um país de tigres e palmeiras
Como em longínquo cismar adolescente

_____________________


ΤΑΞΙΔΙ

Τω καιρώ εκείνω ήταν το Χάος
Κι οι λέξεις του ποιήματος δεν ξεπροβάλλαν πια σαν φοίνικες

Γι αυτό εγκατέλειψε την πόλη - το γενέθλιο τόπο
Τη χώρα αυτή που μέρα με τη μέρα έχανε το πρόσωπό της :
Οι ζωγραφιές που πέφταν απ' τους τοίχους - σκυλιά
Που ρουθουνίζαν στα σκουπίδια -
Κτηνώδεις οι χειρονομίες - αισχρές οι λέξεις
Του κάθε πράγματος η ομορφιά συντρίμμια

Γι' αυτό δραπέτευσε άνοιξε πανιά
Προς την Ανατολή νύχτα ταξίδεψε κι αργά

Κι αίφνης καινούργια ημέρα ανοίχτηκε μπροστά του

Στη χώρα βρέθηκε της τίγρης και του φοίνικα
Σαν μέσα σε όνειρο αρχαίο εφηβικό

___________________

SOPHIA DE MELLO BREYNER (1919-2004)
Απο τη συλλογή ILHAS, 1989
μετέφρασε ο LOCUS SOLUS

dimanche 16 décembre 2007

ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ ΑΠ' ΤΗ ΒΡΟΧΗ




JULIA PRILUTZKY FARNY

YO DIGO: ESTOY CANSADA DE LA LLUVIA

Yo digo: estoy cansada de la lluvia,
de la neblina, de la bruma incierta.
Quiero volver al sol y estar contigo
simplemente, en la arena.
Comienzo a odiar el gris, me estorba el humo
y sé que la ceniza es harapienta.
Quiero mares de añil, y no estos ríos
hechos como de lodo y de miseria.
Cansada de llevar el duelo
de todas las penumbras, y las nieblas;
quiero un cielo con nubes en retazos
y una noche de estrellas.
Ah, no sentir temor de ser la llama:
no, ni de arder, ni de quemarse en ella.
Toda la vida fue un interrogante
sin eco ni respuesta,
todas las horas fueron lejanías:
hoy quiero ser por fin, una presencia.


JULIA PRILUTZKY FARNY
Antología del amor, 1975

vendredi 14 décembre 2007

ΣΤΟΝ ΚΑΥΚΑΣΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ


Γιώργος ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Βικέντιος ΚΑΡΜΠΟΝΑΡΟΣ

Ο ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ
ή
Πέφτοντας στο κάθετο ρήγμα του λόγου

(απόσπασμα)

------------------------------------
---------------

Η γλώσσα είναι σκάφος που ανοίγεται στις θάλασσες και σ' όλα τα νερά του λόγου και με το πρυμνιό της έμβολο ανοίγει το σπήλαιο της φωνής και σκίζει τα λιμνόνερα της λαλιάς. Γυμνό σκαρί ορθόπλωρο, καλαφατισμένο, καλλικάρηνο. Δέρνεται απο μπουγάζια μακρών φωνηέντων και τραμπαλίζεται στο αντιμάμαλο των βραχέων, μα έχει να παραμερίσει και εκείνα που άλλοτε μακραίνουν και άλλοτε κονταίνουν απο μόνα τους (χωρίς κανείς άλλος να τα βάζει) μαζί μ' εκείνα που πάνε δυό-δυό και αβγαταίνουν, όταν είναι στην αρχή ή στο γέμισμά τους, τις πιο πολλές φορές μάλιστα και στο τέλος... στη χάση τους... και μαζί μ' εκείνα που, όταν παν να σβήσουνε, γίνονται τοσοδά μικρούλια και σχεδόν δεν τα βλέπεις, σχεδόν δεν νιώθεις τη γεύση τους. Δασύνονται, ψιλούνται, υπογράφονται, προσγράφονται, συναιρούνται, κεράννυνται, αφαιρούνται, υφαιρούνται, εκθλίβονται, συνιζάνουν, χασμώνται, συγκόπτονται, αναπτύσσονται, μετατίθενται, αφομοιώνονται, αντιμεταχωρούνται, συστέλλονται, διαστέλλονται, εκτείνονται, αντεκτείνονται, ανηφορίζουν ξαποφόβιστα στων χειλιών τα όρη, βρίσκουν σύμφωνη συντροφιά, γλιστρούν απάνω στο σμάλτο των δοντιών ατιθασαδάμαστα μαζί με άλλες παρέες, τις παίρνουν κι αυτές κοντά τους και με άλματα εις ύψος πάνε και γαργαλάνε καγχάζοντας του ουρανίσκου το στερέωμα, προτού μπουν μονά-μονά στη μύτη του λόγου ή βουτήξουν ρολλάροντας για μπάνιο στις ροές του σιέλου με τα γκέιζέρ του να συρρίζουν τα σίγματά τους ή και να τα παντρεύουν με αποπαίδια των χειλιών, με φαφούτικα δόντια και με πεπτωκότες αγγέλους του ουρανίσκου και ν΄ακούγεται έτσι όχι ένας μονός, αλλά ολόκληρος διπλός συριγμός, επίμονος, μιγαδικός, μαζί αποβολές, αναπτύξεις, μεταθέσεις, επενθέσεις, ενώσεις, συγχωνεύσεις, αφομοιώσεις, ανομοιώσεις, απλοποιήσεις, εν γένει τροπές, προ πάντων δε συμπνευματισμούς και άλλα πάθη συμφώνων. Η γλώσσα φράζει ολόβολη το σπήλαιο της φωνής, η γλώσσα ρουφάει ολόκληρη τη λίμνη της λαλιάς, κραταιή η γλώσσα βιάζεται να πά' να δεθεί στον Καύκασο του λόγου, το όρνιο του νου χιμάει και της σπάει το κύτος, της τσακίζει τα σανίδια, της κατατρώει τα σκώτια -όλους τους φωνήεντες αλλά και τους σύμφωνους εργάτες της-, η γλώσσα πάσχει, η γλώσσα υποφέρει δεσμώτισσα στον Καύκασο του λόγου, μα, στο τέλος, ναι, στο τέλος σπάει μόνη της τα καρφιά τα λογικά και τις αλυσίδες τις έλλογες, κατεβαίνει απο τον Καύκασο, κατεβαίνει πλαγιές, φαράγγια, χαράδρες, μπαίνει σε ρήγματα του φλοιού της γης κάθετα, χώνεται στο στόμα των ανθρώπων, στους καταπιόνες, στα κάθετα ρήγματα των προσώπων τους, τους ξαναφέρνει το πυρ, το νέο πυρ, καυκασιανή αυτή τους μαθαίνει ν' αμφισβητούν τον ήδη καθιερωμένο Όλυμπο της γνώσης, πιάνει με τα χέρια της τα ίδια ξύλα γερά, ξαναφτιάχνει πλοίο με μαστοριά πολλή του κτισιμάτου (που λέει κι ο Συνονόματος, ο μέγας αρχιμάστορας) ... ξαναφτιάχνει... ξαναχτίζει ένα καινούργιο, πιο γερό σκαρί, για να μπεί να ξαναφράξει ολόβολο το σπήλαιο της φωνής, για να ξαναρουφήξει ολόκληρη τη λίμνη της λαλιάς ...

-------------------------------------
----------------


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
Απο το μυθιστόρημα
ΒΙΚΕΝΤΙΟΣ ΚΑΡΜΠΟΝΑΡΟΣ : Ο ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ ή ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΚΑΘΕΤΟ ΡΗΓΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Εκδόσεις GUTENBERG, Αθήνα 2007

mardi 11 décembre 2007

ORANGE MACBETH



GEORGE MACBETH

THE ORANGE POEM

Not very long ago
One morning
I sat in my orange room
With my orange pencil
Eating an orange.

This,
I began to write,
Is the orange poem.
I shall become known
As the orange poet

For inventing
And first writing
The original
Perfect
And now famous

ORANGE POEM
Which this is.
Having written which
In my orange room
With my orange pencil

I turned over a new leaf
Which this is.
Meanwhile,
Inside the orange poem
A small man

With an orange pencil
Sat in an orange room
Eating an orange.
This, he began to write,
Is the orange poem.


GEORGE MACBETH (1932-1992)
COLLECTED POEMS 1958-1982, Hutchinson, 1989

samedi 8 décembre 2007

Ο ΕΝΑΣ ΚΙ Ο ΑΛΛΟΣ


ANDRE BRETON

C' EST MOI OUVREZ

Les carreux d' air se brisent à leur tour
Il n' y a plus de miroirs depuis longtemps
Et les femmes se défendent jour et nuit d' être si belles
A l' approche des oiseaux qui vont se poser sur leur épaule
Elles renversent doucement la tête sans fermer les yeux
Le parquet et les meubles saignent
Une araignée lance sa toile bleue sur un cadre vide
Des enfants une lampe à la main s' avancent dans les bois
Ils demandent l' ombre des lacs aux feuilles
Mais les lacs silencieux sont trop attirants
On ne voit bientôt plus à la surface qu' une petite lampe qui baisse
Sur les trois portes de la maison sont cloués trois hiboux blancs
En souvenir des amours de l' heure
L' extrémité des leurs ailes est dorée comme les couronnes de papier qui tombent en tournoyant
des arbres morts
La voix de ces études met des charbons aux lèvres
Sous la neige le paratonnere charme les étoiles épervières

_______________

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΝΟΙΞΕΤΕ

Τα τετράγωνα του αέρος σπάζουν με τη σειρά τους
Από καιρό πια δεν υπάρχουν καθρέφτες
Και οι γυναίκες καμώνονται μέρα και νύχτα πως δεν είναι τόσο ωραίες
Όταν πλησιάζουν τα πουλιά που πρόκειται να καθίσουν στον ώμο τους
Γέρνουν πίσω το κεφάλι απαλά χωρίς να κλείσουν τα μάτια
Το παρκέτο και τα έπιπλα στάζουν αίμα
Μιά αράχνη στέκει στο κυανό της δίχτυ επάνω σ' ένα άδειο πτώμα
Παιδιά κρατώντας ένα φανάρι προχωρούν μέσα στα άλση
Ζητούν απο τα φύλλα τον ίσκιο των λιμνών
Μα οι σιωπηλές λίμνες ασκούν μεγάλη έλξη
Τώρα πια δεν φαίνεται στην επιφάνεια παρά ένα μικρό φανάρι που χαμηλώνει
Στις τρεις πόρτες του σπιτιού είναι καρφωμένες τρείς άσπρες κουκουβάγιες
Την ανάμνηση των ερώτων της ώρας
Η άκρη των φτερών είναι χρυσωμένη σαν τις χάρτινες κορώνες που πέφτουν τροβιλιζόμενες απο τα νεκρά δένδρα
Η φωνή αυτών των μελετών βάζει γαϊδουράγκαθα στα χείλη
Κάτω απο το χιόνι το αλεξικέραυνο γοητεύει τα γεράκια

______________


ANDRE BRETON (1896-1966)
Μετάφραση ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


mercredi 5 décembre 2007

O FADO AMADO









AMALIA RODRIGUES

AMOR DE MEL, AMOR DE FEL

Tenho um amor
Que não posso confessar
Mas posso chorar
Amor pecado, amor de amor
Amor de mel, amor de flôr
Amor de fel, amor maior
Amor amado

Tenho um amor
Amor de dôr, amor maior
Amor chorado em tom menor
Em tom menor, maior o fado
Choro a chorar
Tornando maior o mar
Não posso deixar de amar
O meu amor em pecado

Foi andorinha
Que chegou na primavera
Eu era quem era
Amor pecado, amor de amor
Amor de mel, amor de flôr
Amor de fel, amor maior
Amor amado

Tenho um amor
Amor de dôr, amor maior
Amor chorado em tom menor
Em tom menor, maior o fado
Choro a chorar
Tornando maior o mar
Não posso deixar de amar
O meu amor em pecado

Fado maior
Cantado em tom de menor
Chorando o amor de dôr
Dôr d'um bem e mal amado


Στίχοι της AMALIA RODRIGUES

Μουσική του CARLOS GONÇALVES

_____________________________________________________

AMOUR DE MIEL, AMOUR DE FIEL / SWEET LOVE, BITTER LOVE

J’ai un amour / I have a love
Que je ne peux confesser / That I can't confess
Mais que je peux pleurer / But it's one I can mourn
Amour pêché, amour d’amour / Sinful love, loving love
Amour de miel, amour de fleur / Sweet love, honeyed love
Amour de fiel, amour majeur / Bitter love, love in a major key
Amour aimé / Beloved love

J’ai un amour / I have a love
Amour de douleur, amour majeur / Love of pain, love in a major key
Amour pleuré en ton mineur / Love mourned in a minor key
En ton mineur, majeur est le fado / In minor key, major is for fado
Je pleure à en pleurer / I weep to mourn it
Rendant la mer plus grande / My tears pour into the sea
Je ne peux cesser d’aimer / I cannot stop loving
Mon amour en pêché / My sinful love

Je fus l’hirondelle / I was the swallow
Qui arriva au printemps / That arrived in spring
J’étais qui j’étais / I was who I was
Amour pêché, amour d’amour /Sinful love, loving love
Amour de miel, amour de fleur / Sweet love, honeyed love
Amour de fiel, amour majeur / Bitter love, love in major key
Amour aimé / Beloved love

J’ai un amour / I have a love
Amour de douleur, amour majeur / Love of pain, love in a major key
Amour pleuré en ton mineur / Love mourned in a minor key
En ton mineur, majeur est le fado / In a minor key, major is for fado
Je pleure à en pleurer / I weep to mourn it
Rendant la mer plus grande / My tears pour into the sea
Je ne peux cesser d’aimer / I cannot stop loving
Mon amour en pêché / My sinful love

Fado majeur / Fado in major
Chanté en ton mineur / Sung in minor key
Pleurant l’amour de douleur / Mourning the love of pain
Douleur d’un bien et mal aimé / Pain of a well- and ill-beloved


Στίχοι της AMALIA RODRIGUES
Μουσική του CARLOS GONÇALVES



lundi 3 décembre 2007

ΣΥΜΒΙΩΣΙΣ



ΒΕΡΑ ΡΟΔΗ

ΣΥΜΒΙΩΣΙΣ

ο πιτσιρίκος με τα στραβά πόδια χάζευε τις πεταλούδες,
ενώ εκείνες κάναν έρωτα στις μαργαρίτες.

ο φασουλής συστρέφοντας τα χέρια του
κορόιδευε και ζύγιζε τα γέλια.

η βασίλισσα στο σκάκι περίμενε τη σειρά της,
κάτω απο τα μαλακά δάχτυλα της κυρίας,
που με πονηρία πούλαγε ερωτισμό στον ψευτοβασιλιά
ψιθυρίζοντας μελωδίες με σαγήνη
στο νέο με το λαδωμένο κεφάλι.

η ηλεκτρική λάμπα
σκόρπιζε τις σκέψεις του ηλικιωμένου,
ρίχνοντας παραφωνίες
στον κυκεώνα του παρελθόντος.

η ξανθούλα της γειτονιάς
άπλωνε ολόλευκα σεντόνια
πάνω απο το μπαλκόνι της,
στη μοναξιά της η άλλη έφτιαχνε όνειρα
με τους καπνούς του τσιγάρου της.

δύο γκρίζα περιστέρια
ασπάζονταν στην οροφή κάποιου σπιτιού.

μιά χαρτορίχτρα αναποδογυρίζοντας ένα φλυτζάνι
πάσχιζε να μάθη την αλήθεια.


ΒΕΡΑ ΡΟΔΗ
Απο τη συλλογή ΔΟΣΜΕΝΑ ΜΟΡΙΑ, εκδ. Ίκαρος, 1964

mardi 23 octobre 2007

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΞΑΝΑ !






ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΞΑΝΑ !


Ο ornithologicus κατεβάζει τα ρολά για ένα μήνα και βάλε. Ο LOCUS SOLUS και η συμβία του την κοπανάνε για τόπους μακρινούς κι ονειρεμένους - μια μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε απο τις δύο φωτογραφίες. Ε, ναι, θα είμαστε εκεί! Το χρωστάμε στον εαυτό μας γιατί ο χρόνος τρέχει σαν τρελός. Ό,τι προλάβουμε λοιπόν. Θα τα ξαναπούμε αρχές Δεκέμβρη. Ειρήνη πάσι και να πίνετε κόκκινο κρασί στην υγειά μας !



lundi 22 octobre 2007

Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ




ANDREA CAMILLERI

Ο ΖΥΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ


Απόσπασμα

----------------------------------------------------
-----------------------------

Εδώ πρέπει ν’ ανοίξουμε μια παρένθεση. Κανονικά, ο μαρκήσιος Κονίλιο ντέλλα Φαβάρα θα έπρεπε να είναι μέλος της «Λέσχης των Ευγενών» της Μοντελούζα, αφενός γιατί είχε ευγενική καταγωγή και αφετέρου επειδή είχε μεγάλη περιουσία. Μια άσχημη μέρα όμως τον προηγούμενο χρόνο, έτυχε η περιφορά του αγάλματος του Ιωσήφ να περάσει κάτω από τα παράθυρα της λέσχης. Ο μαρκήσιος Μανφρέντι βγήκε στο μπαλκόνι για να δει τη λιτανεία. Για κακή του τύχη, δίπλα του ήρθε και στάθηκε ο βαρόνος Λεολούκα Φιλό ντι Τερραζίνι, φανατικός καθολικός και μέλος του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Μόνο εκείνη τη στιγμή - ποτέ πριν στη ζωή του δεν το είχε σκεφτεί - ο μαρκήσιος πρόσεξε πόσο ηλικιωμένος φαινόταν ο Ιωσήφ. Άρχισε να παρατηρεί αυτή τη διαφορά ηλικίας ανάμεσα στον Ιωσήφ και στη Μαρία και κατέληξε σ’ ένα συμπέρασμα που έκανε το λάθος να το εκφράσει μεγαλόφωνα:
«Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο γάμος έγινε για να καλυφθεί μια κατάσταση».
Μπορεί να ήταν ένα παιχνίδι από κείνα που παίζει καμιά φορά η μοίρα, γιατί την ίδια ακριβώς σκέψη έκανε και ο βαρόνος Λεολούκα, ο οποίος ένιωσε αμέσως μεγάλη δυσφορία εξαιτίας της βλασφημίας που πέρασε από το μυαλό του. Κάθιδρος, κατάλαβε πολύ καλά τί εννοούσε ο μαρκήσιος μ’ εκείνη τη φράση.
«Τολμάτε να επαναλάβετε αυτό που μόλις είπατε;»
Τον προκάλεσε με μάτια που φαίνονταν σαν αναμμένα κάρβουνα, ενώ με το δείκτη του δεξιού του χεριού έστριβε το μουστάκι του.
«Και βέβαια».
«Μισό λεπτό, θέλω να σας προειδοποιήσω ότι αυτό που θα πείτε μπορεί να έχει συνέπειες».
«Στα παλιά μου τα παπούτσια οι συνέπειες. Βλέπετε, μου φαίνεται ότι ο Ιωσήφ ήταν πολύ ηλικιωμένος για να τα καταφέρνει με τη Μαρία».
Δεν μπόρεσε να πει περισσότερα, γιατί η μπουνιά του βαρόνου τον χτύπησε σαν κεραυνός, εξίσου όμως αστραπιαία και καθόλου ιπποτική ήταν η κλοτσιά που του έριξε ο μαρκήσιος στα αχαμνά. Ο βαρόνος έπεσε κάτω διπλωμένος στα δυο, με κομμένη την ανάσα. Κάλεσαν ο ένας με τον άλλο σε μονομαχία και για όπλο διάλεξαν το ξίφος. Ο βαρόνος τραυμάτισε το μαρκήσιο ελαφρά, αλλά ο τελευταίος έφυγε από τη λέσχη της Μοντελούζα.
«Είναι άνθρωποι με τους οποίους δεν μπορείς να συζητήσεις».
Έτσι λοιπόν έκανε αίτηση εγγραφής στη λέσχη της Βιγκάτα και τον δέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό, μια και ευγενή δεν έβλεπαν ούτε με κιάλια, αφού όλα τα μέλη της ήταν έμποροι, δάσκαλοι, υπάλληλοι και γιατροί. Η παρουσία του θεωρήθηκε τιμή για τη λέσχη.

----------------------------------------------------
-----------------------------


ANDREA CAMILLERI, Ο ΖΥΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΕΣΤΟΝ, μτφ. Φωτεινή Ζερβού, εκδ. Πατάκη 2003



jeudi 18 octobre 2007

ΛΕΞΕΙΣ ΛΕΝΕ ...


ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ

λέξεις έκδοτες

Είσαι ένα χαλίκι∙
Η αστοχία σου θα εξαντλούσε
Ακόμη και του Δημοσθένη το σθένος

Το στόμα σου γίνεται
Φραγγέλιο
Κάθε φορά που μας περνάς
Για ζέβρες
Τα μάτια σου πιο σκιστά
Κι απ’ τα καπούλια της βρισιάς

Της καρδιάς σου το πιγούνι
Μας γρατζουνά
Ριπίδι
Τ’ ακορντεόν της αγκαλιάς σου
Μας αφήνει
Με τα ρουθούνια διεσταλμένα

Μουτζουρωμένες
Στα σάλια και στον ιδρώτα σου
Άτεγκτες
Εμείς
Εσύ
Σα σπίρτο βρεγμένος

Είσαι
Ένας λεκές στα σκέλια της πολυθρόνας
Ένα λαρύγγι χωρίς τις σκάλες της δίψας του
Για να κατεβάσεις
Τη σημασία μας στους αστραγάλους
Λαχανιάζουμε
Σαν κοινές σελίδες

Μας κατηγορείς
Ότι είμαστε έκδοτες∙
Προσφερόμαστε στον καθένα

Αν δεν ανάλωνε νωρίς
Στα φερμουάρ τα δόντια της
Η φαφούτα σου φαντασία
Θα ήταν
Προς ποιητή οι οργασμοί μας.


ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ



lundi 15 octobre 2007

LE COURAGE D' ESPERER




BERNARD DELVAILLE

LA FIN DES TEMPS

Nous regarderons brûler les fleuves sous les ponts
nous regarderons les incendies à la tombée du crépuscule
nous assisterons à la fin de l' éternité
Les égouts répandront des odeurs d' au-delà
L' herbe rouge des deuils
poussera entre les passages cloutés
Nos lèvres desséchées chercheront l' alcool triste
les jardins agiteront leurs fleurs
comme des signaux de détresse
Ce sera le dernier jour du monde
Peut-être que l' impatience de mourir
nous donnera le courage d' espérer


BRUNO DELVAILLE (1931-2006)
Απο το OEUVRE POETIQUE, Ed.La Table Ronde,2006

mercredi 10 octobre 2007

ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΝΥΧΤΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ...




ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ

ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΙΑΤΕΣ

Ελέφαντες λευκοί,
σειρά μεγάλη συνοδείας,
μέσα στη νύχτα εχτές
περάσαν απ' τους δρόμους τους στενούς
και τους απόλυτα ήσυχους
της πολιτείας.
Ήτανε λίγο στεναχωρημένα
τα ιερά παχύδερμα.
Όλη η μεγαλοπρέπειά τους
σε χτυπητή βραδυπορούσε αντίθεση
με το φτωχό της πολιτείας περιβάλλον.

Στα νώτα τους,
οι Μεγιστάνες της Ασίας,
θαυμάσια ντυμένοι
με υφάσματα πολυτελή
της Βιρμανίας,
ταλάντευαν τα μελαψά
και ηδυπαθή και νωχελή
ωραία σώματά τους.

Πλήθος αστέρων είχε ο ουρανός,
το πιο γλυκό χρυσό της η σελήνη,
οι δούλοι τους εκαίαν αφειδώς
τ' αρώματά τους
κι ο ηδονικός και ράθυμος καπνός
υψώνουνταν προς τ' αστρικά τα σμήνη.
Πράσινες κι ερυθρές ανταύγειες
οι σμάραγδοι και τα ρουμπίνια αφήνανε
κι οι αδάμαντες αστράφτανε ταχείς
σαν στιγμιαία πάθη,
σφοδρά πάθη.

Οι δούλοι,
ακολουθία πολυπληθής,
καθείς τους και δικό του έχοντας δούλο,
κι οι Μεγιστάνες απ' τα νώτα τ' ασφαλή
των ελεφάντων
ολόγυρά τους έριχναν
περίεργες ερωτήσεις:
- Γιατί να υπάρχει τόση κρίσις,
τόση κρίσις...

Έτσι πηγαίναν όλοι τους,
ιππόται της νιρβάνας
και της αταραξίας βασιλείς,
έτσι χαθήκαν νωχελείς
μες στην ωραία νυχτιά του θέρους...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΑΡΑΣ
Απο το ΑΘΡΟΙΣΜΑ, Κέδρος, 1983

vendredi 31 août 2007

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ


ΠΡΟΣΟΧΗ !



ΤΟ ΠΑΡΟΝ POST ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΘΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ.

ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ.



ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Απο σήμερα και για όλο το καλοκαίρι, οι φίλοι και οι επισκέπτες του ornithologicus μπορούν να προτείνουν βιβλία για τις επερχόμενες διακοπές μας. Όποιος επιθυμεί μπορεί να γράψει τις προτάσεις του μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Εννοείται πως δεν χρειάζεται να περιοριστούμε στις εκδόσεις των τελευταίων εβδομάδων, αλλά καλό θα ήταν τα προτεινόμενα βιβλία να εξακολουθούν να κυκλοφορούν. Είμαι σίγουρος ότι θα ανταποκριθείτε με κέφι στην πρόσκληση και αναμένω να τραβήξετε λαγούς απ' τα καπέλα σας. Και για να δώσω το καλό παράδειγμα πρώτος εγώ, ο αναμάρτητος LOCUS SOLUS, ιδού τι Μπαγκς Μπάνι τράβηξα απο τον χιλιοφορεμένο μου εκουατοριανό panama :

1. RAYMOND QUENEAU : ΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΑΝΘΗ (εκδ. Καστανιώτη)
2. MICHEL WINOCK: Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ (εκδ. Πόλις)
3. S. I. WITKIEWICZ : ΑΔΗΦΑΓΙΑ (εκδ. Κέδρος)
4. JULIAN BARNES : Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ ΤΟΥ ΦΛΩΜΠΕΡ (εκδ. Μεταίχμιο)
5. IRENE NEMIROVSKY : ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΟΥΊ΄ΤΑ (εκδ. Πατάκη)
6. ALESSANDRO BARICCO : ΧΙΛΙΑΕΝΝΙΑΚΟΣΙΑ (εκδ. Άγρα)
7. FRANCOIS MASPERO : ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΚΑΙ Η ΣΦΗΚΑ (εκδ. Σοκόλη)
8. HERVE LE TELLIER : Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ (εκδ. Opera)
9. PATRICK MODIANO : Η ΜΙΚΡΗ ΜΠΙΖΟΥ (εκδ. Πόλις)
10. JUAN RULFO : ΠΕΔΡΟ ΠΑΡΑΜΟ (εκδ. Πατάκη)

Ο λόγος τώρα σ' εσάς !

ΚΑΛΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !


jeudi 12 juillet 2007

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ




Ο ORNITHOLOGICUS ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΤΑ ΡΟΛΑ!

Ο LOCUS SOLUS ΚΑΙ ΤΟ ΕΤΕΡΟΝ ΤΟΥ ΗΜΙΣΥ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΑΝΕ!


ΑΥΤΟΣ ΜΕΝ ΘΑ ΠΝΙΓΕΙ ΣΤΗΝ CAIPIRINHA ΚΑΙ ΤΟ MOJITO,
ΕΚΕΙΝΗ ΔΕ ΘΑ ΒΥΘΙΣΤΕΙ ΣΤΗΝ PINA COLADA ΚΑΙ ΤΟ BLACK RUSSIAN,
ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΖΙ ΘΑ ΛΙΚΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ BOSSA NOVA ΚΑΙ ΤΟΥ BOLERO !

ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΠΟΥ ΠΑΝΕ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝ "ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΟΠΙΣΩ ΜΑΣ ΕΛΘΕΙΝ" ΓΙΑΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΜΥΡΑ!


ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ !

ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΕΦΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΙΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΑΤΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΑΘΑΤΕ!


ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΖΟΝ ΓΕΜΑΤΗ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ’ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ .



VIVE LA REPUBLIQUE !!!


ΕΚΤΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ



FAYROUZ

YA TAIR

O BIRD

O bird flying
on the tip of the world
If you would only tell
the beloved about me
O bird.

Go ask the one who is alone
and wounded, all remedies of no avail
pained and not telling
what pains him
and in his memory recur
nights of childhood.

O bird who carries
the color of trees
in which there's nothing but boredom
and waiting
with the sun's eye I wait
on coldness of stone
the hands of reparation shake me
and I am troubled.

I beseech you by your teachers
which are equal to my days
I beseech by the thorn-rose and the wind
if you are going toward those
whom I love
and were love to erupt again
take me even for one minute
and return me.

_______________

From FAIROUZ, Legend and Legacy
Lyrics & Music: RAHBANI Brothers

mercredi 11 juillet 2007

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ


CARLO FRABETTI

ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΟΙ ΤΟΞΟΤΕΣ

Το τόξο είναι ένα όπλο που παρουσιάζει έναν σημαντικό περιορισμό: δεν μπορεί να σου χρησιμέψει για ν' αυτοκτονήσεις.

Αν και θα ήταν ακριβέστερο αν λέγαμε ότι δεν είναι εύκολο με το βέλος να θέσει κανείς τέλος στην ίδια του τη ζωή, δεν είναι και κάτι ακατόρθωτο, όπως το απέδειξαν τρεις ξακουστοί τοξότες που αυτοκτόνησαν στους ηρωικούς χρόνους.

Ο πρώτος απ' αυτούς στόχευε με τόση ακρίβεια, ώστε, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτή την κοιλάδα των δακρύων, το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να εξαπολύσει ένα βέλος προς το ζενίθ. Η σα'ί'τα υψώθηκε τόσο κάθετα, ώστε, όταν εξαντλήθηκε η ορμή της κι έφτασε στο σημείο του μέγιστου ύψους της, επέστρεψε λόγω της βαρύτητας ακριβώς απ' την ίδια τροχιά και καρφώθηκε στο κεφάλι του αυτόχειρα.

Ο δεύτερος τοξότης ήταν ταχύτατος. Εκτόξευσε οριζοντίως το τελευταίο βέλος του, κι ύστερα έτρεξε ξοπίσω του, το έφτασε, το προσπέρασε, μπήκε μπροστά του και το δέχτηκε στην καρδιά του.

Ωστόσο, αυτά τα δύο ωχριούν μπροστά στο κατόρθωμα του τρίτου. Αυτός ήταν τόσο δυνατός κι είχε ένα όπλο τόσο ισχυρό, ώστε, τεντώνοντας το τόξο του ώς το μη παρέκει, για πρώτη και τελευταία φορά, στόχευσε στον πολύ μακρινό εχθρό του, που ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Το βέλος έκανε το γύρο της Γης και σφηνώθηκε θανάσιμα στην πλάτη του.


CARLO FRABETTI

Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης
Απο το βιβλίο Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΚΑΜΗΛΟΠΑΡΔΑΛΗΣ, εκδ. OPERA, 2002

lundi 9 juillet 2007

ΠΡΙΝ ΜΑΤΩΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ


ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Της αυγής ο λύκος ξεγυμνώνει
κάτασπρα τα δόντια του - ποιός ψάχνει
τον αγέρα; - ένα άλογο απο πάχνη
κι όνειρο απ' το πήδημα ζυγώνει,

του φεγγαριού. Κρατήσου με το γκέμι
σου άτρεμο στον άνεμο μακρυά μου
φοβερό ξημέρωμα - εδώ τρέμει
και σφυρίζει η νύχτα στην καρδιά μου.

Άσπρη σαν το κόκκαλο - ώς τη φρίκη
ξεδιπλώνεται η έρημος, κ' η Σιέρρα
γέρνει μακρυκέρατη και γλύφει
μ' αναμμένες γλώσσες τον αγέρα.

Μεθυσμένοι οι γκάουτσος κυνηγούνε
το άστρο τους απάνω απο τη Σιέρρα.
Πίσω απο την τρέλλα τους πηδούνε
παίζοντας τους λάσσους στον αγέρα.

Οι πιστολοθήκες στα νεφρά τους
φλόγα χαμηλόζωστη ώς την κρίσι-
μη στιγμή που ο θάνατος μακρυά τους
την διπλή αστραπή τους θα ζυγίσει.

Μεσ' τη φρίκη σου άτρεμος ζυγίσου
κάθετος σταυρός, ως πριν να πέσει
ο φαλακροκόρακας, στη μέση
στέκει της σιωπής και της κραυγής σου.

Πάει να σμίξει ο λύκος του θανάτου
με την αμφιλύκη του - έχουν φύγει
τα τραγούδια σου, άτρομοι κολλήγοι
τά' διωξαν με τ' άλογα εκεί κάτου...

Πριν ματώσει ο ήλιος, θα σου κλέψω
το στερνό τραγούδι σου - τρία μέτρα
γης κεραυνωμένης, να φυτέψω
το ξερό σπηρούνι σου στην πέτρα.


ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (1921-1999)
Απο τα ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΑΝΑΡΕΣ, 1948

samedi 7 juillet 2007

LA RESTAURACIÓN DEL PRODIGIO



JUAN JOSÉ ARREOLA

METAMORFOSIS

Como un meteoro capaz de resplandecer con luz propria a mediodía, como un joyel que contradice de golpe a todas las moscas de la tierra que cayeron en un plato de sopa, la mariposa entró por la ventana y fue a naufragar directamente en el caldillo des lentejas.

Deslumbrado por su fulgor instantáneo (luego disperso en la superficie grasienta de la comida grasera), el hombre abandonó su rutina alimenticia y se puso immediatamente a restaurar el prodigio. Con paciencia maniática recogió una por una las escamas de aquel tejado infinitesimal, reconstruyó de memoria el dibujo de las alas superiores e inferiores, devolviendo su gracia primitiva a las antenas y las patitas, vaciando y rellenando el abdomen hasta conseguir la cintura de avispa que lo separa del tórax, eliminando cuidadosamente en cada partícula preciosa los más ínfimos residuos de manteca, desdoro y humedad.

La sopa y la vida conyugal se enfriaron definitivamente. Al final de la tarea, que consumió los mejores años de su edad, el hombre supo con angustia que había disecado un ejemplar de mariposa común y corriente, una Aphrodita vulgaris maculata de esas que se encuentran a millares, clavadas con alfileres, en toda la gama de sus mutaciones y variantes, en los más empolvados museos de historia natural y en el corazón de todos los hombres.


JUAN JOSÉ ARREOLA (1918-2001)

jeudi 5 juillet 2007

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ



WALLACE STEVENS

THE HOUSE WAS QUIET AND THE WORLD WAS CALM

The house was quiet and the world was calm.
The reader became the book; and summer night

Was like the conscious being of the book.
The house was quiet and the world was calm.

The words were spoken as if there was no book,
Except that the reader leaned above the page,

Wanted to lean, wanted much most to be
The scholar to whom the book is true, to whom

The summer night is like a perfection of thought.
The house was quiet because it had to be.

The quiet was part of the meaning, part of the mind:
The access of perfection to the page.

And the world was calm. The truth in a calm world,
In which there is no other meaning, itself

Is calm, itself is summer and night, itself
is the reader leaning late and reading there.


WALLACE STEVENS (1879-1955)
Απο τα SELECTED POEMS, London, 1965

mardi 3 juillet 2007

ΤΟΠΙΟ ΤΟΥ ΝΟΥ



ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΚΑ

Άνεμος παίρνει τις ποδιές των κοριτσιών και σύννεφα μιλάνε
ψιθυριστά με τις κορφές και πόδια σ' αμμουδιές
κι' η κλάψα των γλάρων κι' εγώ που φωνάζω
σ' αυτό το τοπίο του νου, μοναχός.
Άνεμος παίρνει τα φύλλα, πουλιά και φίδια στις κρύπτες τους΄
φθινόπωρο απαλό, μιλώ μ' όλο τον κόσμο του θεού.
Τ' άδειου η χαρά ψιθυριστά με τις κορφές
σ' αυτό τον τόπο.
Του λάρυγγα γέλια στης κοιλάδας το χείλος΄
μύλος γυρνά, λευκά πανιά και συνοδεία
εσπερινού φτωχού και βήματα στην άμμο.
Οι φύλακες ξεκίνησαν, έμεινα εγώ κυνηγημένος΄
πήραμε λόγους σαν όπλα και πάμε στ' άδειου το σπήλαιο
χωρίς θησαυρό.

Φωνάζω΄ φωνάζω, η βροχή αντηχεί, ψυχή της γης
και ζαρώνω στη γη εν σιγή.

Άνεμος πήρε τις ποδιές και σύννεφα
ψιθυριστά μιλάνε στις κορφές΄ κρυφές
φωνές με τραβούν, κι' αφήνω τη χώρα κι' αφήνω το σπήλαιο
δώρο των πτηνών και των φιδιών΄
γύπας αλλού καρτερεί την αγιοσύνη μου
στους βράχους απαλά΄ μιλά το γεράκι στα ύψη.


ΖΗΣΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Απο τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1934-1953, εκδ. Κέδρος, 1977

dimanche 1 juillet 2007

ΣΤΗ ΜΥΤΗ ΜΙΑΣ ΒΕΛΟΝΑΣ



NORGE

SUR LA POINTE

Tu crois que c' est gai de vivre nu,
Tout nu sur la pointe d' une aiguille
Avec tout ce vide autour de soi,
Avec tout ce creux dans les poumons,
Tout nu sur la pointe d' un aiguille
Sans un grain de sable pour s' asseoir
Et sans un nuage pour dormir,
Sans une chanson dans les oreilles
Tout nu sur la pointe d' une aiguille
Avec tout ce froid, ce froid, ce froid
Et ce ciel muet sur les épaules,
Tu crois que c' est gai de vivre mort
Dans l' abîme d' être et ne pas être,
Debout sur la pointe d' une aiguille?

_____________________

ΣΤΗ ΜΥΤΗ

Θαρρείς πως χαίρεται κανείς να ζει γυμνός
Ολόγυμνος στη μύτη μιάς βελόνας
Μ' όλο τούτο το κενό γύρω του,
Μ' όλο τούτο το άδειο μες στα στήθια,
Ολόγυμνος στη μύτη μιας βελόνας
Χωρίς έναν κόκκο άμμου για να καθίσει
Και χωρίς ένα σύννεφο να κοιμηθεί,
Χωρίς ένα τραγούδι στ' αυτιά
Ολόγυμνος στη μύτη μιάς βελόνας
Μ' όλο τούτο το κρύο, τούτο το κρύο, τούτο το κρύο
Και το βουβό ουρανό στις πλάτες,
Θαρρείς πως χαίρεται κανείς να ζει νεκρός
Στην άβυσσο της ύπαρξης και της ανυπαρξίας
Ορθός στη μύτη μιάς βελόνας;


NORGE (1899-1990)

Μετάφραση Σωτήρης Γ. Τσαμπηράς
Απο την ανθολογία ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ
Εκδ. Πρόσπερος, 1991

vendredi 29 juin 2007

ΚΛΑΝ ΜΑΪ ΠΟΥΤΣ




ΠΑΝΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗΣ

ΚΛΑΝ ΜΑΪ ΠΟΥΤΣ : η προέλευση
Επ' ευκαιρίας της απελευθέρωσης των Αθηνών απο τον ναζιστικό ζυγό - χωρίς να αναφερθούμε στις υπόλοιπες ελληνικές γαίες και νήσους και εξαιρώντας, δυστυχώς, τις γαίες της Μικράς Ασίας, Κύπρου, Ανατολικής Θράκης και Κωνσταντινουπόλεως, Ανατολικής Ρωμυλίας, Βορείου Ηπείρου, Καλαβρίας, Σικελίας, Μασσαλίας και Καταλωνίας - και όταν ο βρεταννικός στρατός, γνωστός τοπικά ως ''Εγγλεζάκια με κοντά παντελονάκια κι απο πίσω ένα σύνταγμα ινδών'', κάναν κάπως κατοχή στην πρωτεύουσα ίνα εμποδίσουν τους άνδρες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ απ' το να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, ένας ικανός αριθμός άστεγων και ορφανεμένων πιτσιρίκων εύρηκαν προσοδοφόρο επάγγελμα ως λουστράκια, περιπολώντας με μικρά αυτοσχέδια κασελάκια όλα τα σημεία της Αθήνας όπου εσύχναζαν Εγγλεζάκια αξιωματικοί και φαντάροι, ενοχλώντας τους συνεχώς για να τους λουστράρουν τα παπούτσια και τις μπότες τους. Έτσι, σύντομα πιάσαν μιά φράση που έλεγαν οι Βρεταννοί όταν θέλαν γυάλισμα, που ήταν ''clean my boots'', και άρχισαν να την χρησιμοποιούν σαν κράξιμο για να τραβάνε πελατεία.

Μονάχα που αυτό που άκουγαν τα πιτσιρίκια τα λουστράκια ήταν ''κλαν μάι πουτς'', όπου γι' αυτούς τους μικρούς μπαγασάκους εννοούσε ''κλάνε μου τον πούτσο'' σε σπασμένα ελληνικά. Και τους έκανε πολύ κέφι να διαλαλάνε όλη μέρα ''κλαν μάι πουτς'' στα Εγγλεζάκια-με-κοντά-παντελονάκια, βρίζοντας τους την ίδια ώρα που τους πιάναν και πελάτες. Οι Βρεταννοί διασκέδαζαν που οι μικροί λούστροι δεν μπορούσαν να προφέρουν σωστά τη φράση ''clean my boots'' κι έτσι άφηναν χαζογελώντας να τους γυαλίζουν τα υποδήματα. Για τους πιτσιρίκους το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Μετά αποχώρησαν οι Βρεταννοί. Πλην όμως η φράση έμεινε στη γλώσσα της μαθητιώσης νεολαίας και του λαού. Η χρήση της δε, συνήθως σαν βρισιά μεταξύ φίλων.

Υπάρχει μιά άλλη εκδοχή. Ότι το ''κλαν μάι πουτς'' είναι ελληνο-γερμανική παραφθορά του ''Klein mein putsch'', υποτίθεται απ' τα κατοχικά χρόνια, αλλά αυτά τα γερμανικά θα μεταφράζονταν ''μικρή (είναι) η εκαθάρισή μου''. Και τί νόημα μπορεί νά' χει αυτό; Κι αν ήταν, δεν θα ήταν κάτι που θα λέγανε αναμεταξύ τους οι Γερμανοί αρκετά συχνά για να το κολλήσουν και οι Έλληνες πιτσιρικάδες.


ΠΑΝΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΟΥΣΗΣ
Απο ΤΟ ΚΕΝΤΡΑΚΙ ΤΟΥ ΤΑΡΖΑΝ, εκδ. Γαβριηλίδης, 2005

mercredi 27 juin 2007

O SIGNORE ΑΠ' ΤΗΝ ΤΕΡΓΕΣΤΗ




UMBERTO SABA

CITTÀ VECCHIA

Spesso, per ritornare alla mia casa
prendo un' oscura via di città vecchia.
Giallo in qualche pozzanghera si specchia
qualche fanale, e affollata è la strada.

Qui tra la gente che viene che va
dall' osteria alla casa o al lupanare,
dove son merci ed uomini il detrito
di un gran porto di mare,
io ritrovo, passando, l'infinito
nell' umiltà.
Qui prostituta e marinaio, il vecchio
che bestemmia, la femmina che bega,
il dragone che siede alla bottega
del friggitore,
la tumultuante giovane impazzita
d' amore,
sono tutte creature della vita
e del dolore;
s' agita in esse, come in me, il Signore.

Qui degli umili sento in compagnia
il mio pensiero farsi
piú puro dove piú turpe è la via.


UMBERTO SABA (1883-1957)

lundi 25 juin 2007

ΧΩΜΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ


PAUL CELAN

ΗΤΑΝ ΧΩΜΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ

Ήταν χώμα μέσα τους, και
σκάβαν αυτοί.
Σκάβαν και σκάβαν, έτσι
περνούσε η μέρα, η νύχτα τους. Και δεν υμνούσαν τον Κύριο,
αυτός, έτσι ακούσαν, τα ήθελε όλ' αυτά.
αυτός, έτσι ακούσαν, τα ήξερε όλ' αυτά.

Σκάβαν και δεν ακούγαν πια τίποτε΄
δεν γίναν σοφοί, δεν φτιάξαν τραγούδι,
δεν ανακάλυψαν κανενός είδους γλώσσα.
Σκάβανε.

Ήρθε μιά σιωπή, ήρθε και μιά καταιγίδα,
ήρθαν όλες οι θάλασσες.
Σκάβω, σκάβεις και σκάβει το σκουλίκι,
και το τραγούδι εκεί λέει: Σκάβουνε.

Ω ένα, ω κανένα, ω κανείς, ω εσύ:
Πού πήγε, αφού πουθενά δεν επήγε;
Ω σκάβεις και σκάβω, και σκάβουμε προς εσένα,
και στο δάχτυλο μάς ξυπνάει το δαχτυλίδι.


PAUL CELAN (1920-1970)
Μετάφραση Αντώνης Τριφύλλης
Απο την ανθολογία ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΓΕΡΜΑΝΟΦΩΝΗ ΠΟΙΗΣΗ,
Εκδ. Πλέθρον, 1983

vendredi 22 juin 2007

Η ΑΘΛΙΑ


ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ

Η ΑΠΙΣΤΟΣ

Έχουν παρέλθει αμέτρητοι ενιαυτοί απο τότε που μέσα στο ίδιο αυτό ανάκτορον (το δικό μας πια τώρα) ο κόμης Ιαροσλάβ πρόφερεν υποκόφως την φράσιν: - Την αθλίαν! Κ' έπειτα πάλιν και πάλιν: -Την αθλίαν! με συνεσφιγμένους οδόντας.

Ήτο ανήρ αισθημάτων βιαίων΄ σωματώδης΄ ευρύστερνος. Εβημάτιζεν εις την αίθουσαν επάνω και κάτω, εκτύπα τους κροτάφους του, ύψωνε τους γρόνθους προς την οροφήν και ερέκαζε: - Την αθλίαν!...

Ήδη αμέτρητοι ενιαυτοί έχουν παρέλθει, και ο κόμης Ιαροσλάβ είναι, καθώς λέγουν, νεκρός... Αλλ' η αίθουσα ακόμη αντηχεί την οξείαν και διάτορον εκείνην, που επανελαμβάνετο, κραυγήν: - Την αθλίαν!...


ΦΑΙΔΡΟΣ ΜΠΑΡΛΑΣ


jeudi 21 juin 2007

WHO KNOWS WHY?



PHILIP LARKIN

IGNORANCE

Strange to know nothing, never to be sure
Of what is true or right or real,
But forced to qualify or so I feel,
Or Well, it does seem so:
Someone must know.

Strange to be ignorant of the way things work:
Their skill at finding what they need,
Their sense of shape, and punctual spread of seed,
And willingness to change;
Yes, it is strange,

Even to wear such knowledge - for our flesh
Surrounds us with its own decisions -
And yet spend all our life on imprecisions,
That when we start to die
Have no idea why.


PHILIP LARKIN (1922-1985)
Απο τα COLLECTED POEMS, 1985

mercredi 20 juin 2007

ISLA PERDIDA DE UNA FICCIÓN


MAR DESCONOCIDO

Barco en el mar, lejos de ti
El horizonte línea sin fin
Nubes que llenan mi soledad
Pintan tu boca, parecen hablar

De esta tormenta no pasaré
El fin del mundo no encontraré
Maderos crujen, el día se va
Nube tan negra me llevará

De tanto y tanto navegar
Mis lágrimas caen al mar
El viento disuelve mi voz
No quedan huellas entre los dos

Sin mapa ni guía, caí en ti
En tu marea, yo me perdí
Navegar a ciegas esta pasión
Barco en las olas de tu corazón

Me pregunté cuando partí
Si esta corriente llegaba a ti
Solo quedé con mi ilusión
Isla perdida de una ficción

De tanto y tanto navegar
Mis lágrimas caen al mar
El viento disuelve mi voz
No quedan huellas entre los dos


Μουσική & Στίχοι απο τον MARTIN ZARZAR
Τραγουδά η CHINA FORBES
Ακούγεται στον τελευταίο δίσκο των PINK MARTINI , ''HEY EUGENE !''

lundi 18 juin 2007

ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΧ



JAROSLAV SEIFERT


ΤΟ ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΤΟΥ ΜΠΑΧ

Ποτέ μου δεν συνήθιζα να κοιμάμαι μέχρι αργά το πρωί,
με ξυπνούσαν τα πρωινά τραμ
και συχνά οι ίδιοι μου οι στίχοι.
Μ' έβγαζαν απ' τα σκεπάσματα τραβώντας με απ' τα μαλλιά,
μ' έσερναν στην καρέκλα
και μόλις έτριβα τα μάτια μου
με ανάγκαζαν να γράφω.

Δεμένος με γλυκό σάλιο
στα χείλη της μοναδικής στιγμής,
τη σωτηρία της άθλιας ψυχής μου
δεν τη συλλογιζόμουνα
κι αντί για την αιώνια μακαριότητα
ποθούσα το σύντομο διάστημα
της φευγαλέας απόλαυσης.

Μάταια οι καμπάνες με σηκώνανε απ΄τη γη,
γαντζωνόμουνα πάνω της με νύχια και με δόντια.
Ήταν γεμάτη αρώματα
και μυστικά που ερέθιζαν.
Όταν τη νύχτα κοίταζα τον ουρανό,
δεν ήταν ο ουρανός αυτός που αναζητούσα.
Μάλλον με τρόμαζαν οι μαύρες τρύπες
κάπου στα πέρατα του σύμπαντος
που είναι ακόμα πιό φρικτές
κι απο την κόλαση την ίδια.
Άκουσα όμως ήχους απο τσέμπαλο.
Ήταν ένα κοντσέρτο
του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ
για όμποε, τσέμπαλο και έγχορδα.
Απο πού ερχότανε - δεν ξέρω.
Πάντως όχι απ' τη γη.

Αν και δεν είχα πιεί κρασί ούτε μιά στάλα,
τρίκλιζα λίγο
κι αναγκάστηκα να πιαστώ
απο τη σκιά μου.


JAROSLAV SEIFERT (1901-1986)


Μετάφραση: Κάρολος Τσίζεκ
Απο το βιβλίο Η ΓΛΥΚΙΑ ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, εκδ. Ποταμός, 2003

samedi 16 juin 2007

ΦΙΝΑΛΕ



ΟΡΕΣΤΗΣ ΛΑΣΚΟΣ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ

Θερμοκρασία 60 υπό το μηδέν
και το εισιτήριο προς το Bλαδιβοστόκ στην τσέπη.
Kι' απόξω, εξισωμένη με το άπειρον
η παγωμένη στέππη.

Δεν είμαι μόνος. Ένας άνθρωπος παράξενος αντίκρυ μου
μου εξάπτει το ενδιαφέρον σε σημείον μέγα.
Kι' ενόσω τού ’χα δώσει σημασίαν "ά λ φ α" στην αρχή,
τώρα, δεν ξέρω πώς, λαμβάνει σημασίαν "ω μ έ γ α".

Kαι το εισιτήριο προς το Bλαδιβοστόκ στην τσέπη μου.
A! Tο Bλαδιβοστόκ! Ω! ας ήτανε ποτέ να μην υπήρχεν εδώ κάτω.
Kι' όμως, είν' ο σκοπός του ταξιδιού μου αλλοίμονο,
το τέρμα… που δεν έχει παρακάτω.

Kι' όμως, το νοσταλγούσα κάποτες το τέρμ' αυτό.
Mα τώρα… Tώρα τίποτα. Mονάχα η παγωμένη γύρω στέππη,
κι' ο αμίλητος κι' ακίνητος συνταξιδιώτης μου
που, σαν μετουσιωμένο σύμβολο, με βλέπει.

Kι' όσο και πάει… σιμώνει το Bλαδιβοστόκ.
Kαι τότε… τι θα γίνει; Θα ξαναγυρίσω πάλε;
Δεν το πιστεύω. Mα θαρρώ της φάρσας ή του δράματος
πως πλησιάζει οσονούπω το "φ ι ν ά λ ε".

Ωραίο πιστόλι ετούτο μα την πίστη μου
κι' είν' εντελώς καινούργιο και γεμάτο.
Kι' όπου και νά ’ναι θα φανή και το Bλαδιβοστόκ,
το τ έ ρ μ α… που δεν έχει π α ρ α κ ά τ ω.


ΟΡΕΣΤΗΣ ΛΑΣΚΟΣ (
1908-1992)
Aπό τις ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ, 1972

jeudi 14 juin 2007

ΕΝΑΣ ΚΩΔΙΚΑΣ


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

ΠΟΙΗΤΩΝ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΚΩΔΙΞ

Οι ποιητές μιλούν με λέξεις αυταπόληκτες
φράσεις που δεν συμφέρουν στους κοινούς
είναι κυριότατα κατά, κι όταν υμνούν προσέχουν
ώστε συντόμως οι ίδιοι να ταπεινωθούν.

Οι ποιητές δεν ξέρουν μήτε ανάγνωση μη και γραφή
παρά μονάχα στίχους, αγνοούν τις αποδείξεις
και ζητούν εξόχως το αναπόδεικτο, το σκοτεινό
γιατί στο φωτισμένο κιόλας κατοικούν οι αποθηκάριοι.
Ζουν στο κενό, στο μαύρο κέντρο των πραγμάτων
εκεί που ο χρόνος καίγεται με μιά ταχύτητα φωτός.

Οι ποιητές οφείλουν πάντα να είναι μόνοι
ν' αντισκευάζονται τους νόμους και τη φύση
να καταργούν τις τέσσερες διαστάσεις
αν τούτο δίνει κάποιο νόημα στη μορφή τους.

Απαγορεύεται στους ποιητές η είσοδος
μέσα σε χώρους λιπαρούς και κοινοχρήστους
η μεταμφίεσή τους σε πτηνά κι αξιωματούχους
(οφείλουν πάντα να κυκλοφορούν γυμνοί)
και προ παντός απαγορεύεται η σιωπή τους
όταν οι άλλοι μασουλούν τη γλώσσα τους.

Κι απαγορεύεται το κρέας, το κρασί κι η συνουσία
χωρίς να κατακρημνισθούν σε στίχους
απαγορεύονται οι τιμές κι οι διατιμήσεις
απαγορεύονται οι ρομφαίες κι οι τριχοτομήσεις
απαγορεύονται σαφώς οι παραμαρτυρήσεις.
Αλλά το πιο παράδοξο, το πιο ιλαρόν
απαγορεύται στους ποιητές ο θάνατος.


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ (1922-1996)
Απο το βιβλίο Η ΠΕΙΡΑ ΚΑΙ Η ΠΥΡΑ, Εκδ. Κέδρος, 1977


mardi 12 juin 2007

AND MY SLUMBERING FANTASY ASSUMES REALITY



AFRO BLUE

Dream of a land
My soul is from
I hear a hand
Stroke on a drum

Elegant boy
Beautiful girl
Dancing for joy
Elegant whirl
Shades of delight
Cocoa hue
Rich as the night
Afro blue

Two young lovers dance face to face
With undulating grace
They gently sway
Then slip away
To some secluded place
Shades of delight
Cocoa hue
Rich as the night
Afro blue

Whispering trees
Echo their sighs
Passionate pleas
Tender replies

Lovers in flight
Upward they glide
Burst at the height
Slowly subside
Shades of delight
Cocoa hue
Rich as the night
Afro blue

And my slumbering fantasy
Assumes reality
Until it seems it's not a dream
The two are you and me
Shades of delight
Cocoa hue
Rich as the night
Afro blue

Oh shades of delight
Cocoa hue
Rich as the night
Afro blue


Μουσική:MONGO SANTAMARIA
Στίχοι: OSCAR BROWN, Jr.
Τραγούδησαν: ABBEY LINCOLN, DIANNE REEVES, LIZZ WRIGHT, DEE DEE BRIDGEWATER, etc.,etc.


lundi 11 juin 2007

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΗΝΕΣ



EDMOND JABES

CHANSON POUR UNE PHILOSOPHIE COURANTE

Trois oies fraternelles
cherchent leur tombe au ciel.

"Je suis lasse", dit la première.
"Je suis lasse", dit la seconde.

Trois oies grasses et laides
jouent le monde dans l' herbe.

"Je suis lasse", dit la troisième.

Assises sur leurs oeufs,
trois oies défont un boeuf.

"J' irai seule chez le Bon Dieu"
dit la première.
"Je me ferai ange pour lui plaire"
dit la seconde.

Deux oies émerveillées
s' écroulent foudroyées.

"Je ferai comme elles", dit la troisième.
"Je blasphémerai jusqu' au dernier jour."


EDMOND JABES (1912-1991)

samedi 9 juin 2007

ΑΠ' ΑΛΛΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ




MARIO LUZI

LA NOTTE VIENE COL CANTO

La notte viene col canto
prolungato dell' assiuolo,
semina le sue luci nella conca,
sale per le pendici umide, trema
un poco. La forza in lunghi anni
acquistata a soffrire viene meno
e la piccola scienza si disarma,
il sorriso virile
non ha più la sua calma.

Tu chi sei
che aspettavi invisibile, appostata
a una svolta dell' età
finché fosse la tua ora? Ti devo
questo tempo di gratitudine
e d' altrettanto dolore.

Ed ora l' inquietudine s' insinua,
penetra queste prime notti estive,
invade il muro ancora caldo, segue
il volo delle lucciole sulle aie,
s' inselva nelle viottole ove a un tratto
nell' abbaglio dei fari la lepre saetta.

Cara, come ho potuto non intendere?
La vita era sospesa
tutta come questa veglia.
C' è da piangere a pensare
come ho sciupato questa lunga attesa
con tante parole inadeguate,
con tanti atti inconsulti, irreparabili,
e ora ferito dico non importa
purché il supplizio abbia fine.

"La salvezza sperata così non si conviene
né a te, né ad altri come te. La pace,
se verrà, ti verrà per altre vie
più lucide di questa, più sofferte;
quando soffrire non ti parrà vano
ché anche la pena esiste e deve vivere
e transformarsi in bene tuo ed altrui.
La fede è in te, la fede è una persona.''

Questa canzone non ha più parole.

_____________________


ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έρχεται η νύχτα με το τραγούδι
του γκιώνη που κρατάει,
σπέρνει τα φώτα στην πεδιάδα,
ανηφορίζει στις πλαγιές τις νοτισμένες,
τρέμοντας λίγο. Η αντοχή στον πόνο,
που χρόνια έκανε ν' αποχτηθεί, λιγοψυχάει΄
αφοπλίζεται η γνώση΄
το αρρενωπό χαμόγελο
τη γαλήνη του πια δεν την έχει.

Εσύ ποιά είσαι,
που περίμενες αθώρητη, κρυμμένη
σε μιά στροφή του χρόνου
ώσπου η ώρα σου να' ρθεί; Σου οφείλω
τον χρόνο αυτόν ευγνωμοσύνης
και οδύνης άλλης τόσης.

Και τώρα η ανησυχία αρχίζει΄
διαπερνάει τούτες τις πρώτες νύχτες του καλοκαιριού΄
πιάνει τον τοίχο, ζεστόν ακόμα΄ ακολουθεί
τις πυγολαμπίδες που πετάν στ' αλώνια΄
τρυπώνει στα μονοπάτια όπου ξαφνικά
στο θάμπος των φανών σα σα'ί'τα ο λαγός ξεπετιέται.

Καλή μου, πώς μπόρεσα να μην το νιώσω;
Η ζωή είχε σταματήσει
ολάκερη, καθώς η αποψινή ξαγρύπνια.
Είναι να κλαίει κανείς αν το σκεφτεί
πως τη μεγάλη αυτήν αναμονή έχω χαλάσει
με τόσα λόγια αταίριαστα, με τόσες πράξεις
αλόγιστες, ανεπανόρθωτες΄
και τώρα πληγωμένος λέω, δεν πειράζει
φτάνει το μαρτύριο νά' χει τέλος.

''Η σωτηρία καθώς την είχες ελπίσει δε συμφέρει
μήτε σε σένα μήτε σε άλλους
που είναι σαν και σένα. Η γαλήνη,
αν έρθει, θε να' ρθεί απ' άλλους δρόμους,
πιο ίσιους απο τούτον, πιο πονεμένους΄
όταν το να υποφέρεις μάταιο δεν θα μοιάζει
γιατί κ' η θλίψη κι αυτή υπάρχει
και πρέπει να ζήσει για να μετουσιωθεί
σε καλό δικό σου και αλλουνού.
Η πίστη μέσα σου είναι΄
μια ψυχή είναι και η πίστη.''

Ετούτο το τραγούδι άλλα λόγια δεν έχει.


MARIO LUZI (1914-2005)
Μετάφραση: ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ
Απο το ΓΟΤΘΙΚΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ, εκδ. Διάττων, 1991



mercredi 6 juin 2007

ΜΙΑ ΜΑΝΤΑΜ OULIP...ΙΑΝΗ



MICHELLE GRANGAUD

LE SEXE EST DE CONSISTANCE GENERALEMENT TENDRE

Le sexe est de consistance généralement plus tendre que le reste du corps. Il est plus sensible et très sujet au chatouillement.
C’est bientôt l’été. Le ciel est pâle et brumeux. Il est allongé sur le dos, jambes écartées,
les mains sous la nuque, dans la prairie en fleurs au bord de l’étang.
Le sexe est le point où les humains ressemblent le plus aux animaux.
Les hélices de jardin, qui sont des escargots, se retrouvent grâce à leurs traces baveuses,
s’accolent, se mordent, se pénètrent mutuellement et restent accouplés pendant des heures.
La conjugaison est naturelle.
Debout au bord de la piscine, la statue n’a plus ni tête ni bras et pourtant le ventre bombé,
les seins généreux qui pointent, lui donnent un aspect étrangement vivant.
La forme n°1 est sujette à des changements de forme. Quand elle est excitée, elle enfle, durcit et se redresse.
La poutre de béton à la frange métallique, emportée par la grue, pointe vers le ciel.
La forme n°1 est disposée de façon à pénétrer la forme n°2.
Dans la trouée du long porche obscur, on aperçoit, au bout, la pyramide de verre.
La forme n°1 pénètre la forme n°2 pour la frotter de l’intérieur.
Le buisson de roses forme une haie rouge vif le long du balcon.
Le frottement provoque une excitation voluptueuse.
Dans le centre-ville, les affiches annoncent NUDE GIRLS, LOVE ACT, TOTALLY NUDE GIRLS ON STAGE, THE CONDOR.
Le plaisir est stimulé et multiplié par les fantasmes
.


MICHELLE GRANGAUD
Απο το ETAT CIVIL, 1998

mardi 5 juin 2007

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ


ΕΡΣΗ ΣΕΪΡΛΗ

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΕ ΦΛΕΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Άν έχετε αποφασίσει, για φιλοσοφικοαισθητικούς λόγους (όλοι οι άλλοι λόγοι αποκλείονται), να θέσετε τέρμα στην άχαρη ζωή σας, κι ενώ τα έχετε όλα λεπτομερέστατα σχεδιάσει την τελευταία στιγμή διστάζετε, ακολουθείστε με συνέπεια τις παρακάτω οδηγίες. Έτσι θα πάρετε δύναμη και θα γίνετε άτρωτος στις ταπεινές μικρές σας απολαύσεις.

Οδηγία πρώτη
Θα χρειαστείτε οπωσδήποτε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Αν δεν το διαθέτετε πρέπει να το εφεύρετε. 'Οταν αιστανθείτε αρκετά σίγουρος, θα έχετε μαζί του τον εξής διάλογο.
α. Σ' αγαπώ.
β. Κι εγώ
α. Αλήθεια σ' αγαπώ.
β. Αλήθεια κι εγώ.
α. Πολύ σ' αγαπώ.
β. Πολύ κι εγώ.
Μπορείτε αδιακρίτως να διαλέξετε το ρόλο του α ή του β. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα θα είναι εξίσου σημαντικό.
Προτεινόμενος χρόνος: θα ανταλλάσσετε αυτά τα λόγια με το αγαπημένο πρόσωπο το πρωί (μόλις ανοίξετε τα μάτια σας κατά προτίμηση) επί τρείς συνεχόμενες ημέρες.

Οδηγία δεύτερη
Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Τίποτα όμως δεν είναι αδύνατο για σας που γνωρίζετε τί πραγματικά επιθυμείτε. Θα βρείτε τον κατάλληλο άντρα (ηλικίας μεταξύ είκοσι και τριάντα, κι αν ανήκει στην Αραβική φυλή να θεωρήσετε τυχερό τον εαυτό σας). Αυτός λοιπόν ο άντρας θα φοράει φανελένιες πιζάμες - γαλάζιες ή ριγωτές - και θα βγει να πάρει τον αέρα του στην ταράτσα, την ώρα του απογεύματος. Η μέρα πρέπει να είναι οπωσδήποτε μουντή και αν κάποια ατίθαση ηλιακή ακτίνα εμφανιστεί μπροστά σας, στείλτε την κατ' ευθείαν στα μπατζάκια του αεριζόμενου. Μην πολυσκοτιστείτε για το φόντο. Η πόλη της Αθήνας θεωρείται απο τις προσφορότερες, αρκεί να αποφύγετε τους κισσούς και τις πρασινάδες. Αν τώρα σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πέσετε σε κανένα σπίτι νεοκλασικό, πάει να πει πως δε σας θέλει.
Προτεινόμενος χρόνος: Εξασφαλίστε το ίδιο θέαμα για την επομένη ή και για τη μεθεπομένη, ανάλογα με την αντοχή σας.

Οδηγία τρίτη
Αν έχετε πετύχει στα προηγούμενα, η τρίτη οδηγία θα σας φανεί παιχνιδάκι. Αρκεί να έχετε τα μάτια σας ανοικτά και τα άλλα θα έρθουν απο μόνα τους. Εσείς περιμένετε μόνο τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες. Όταν λοιπόν ένα πρωί δείτε στο παράθυρό σας τον ήλιο να λάμπει, μην ολιγωρήσετε. Βγείτε έξω και περπατήστε στους δρόμους της πόλης. Πριν προλάβετε να τελειώσετε το τσιγάρο σας, θα το αντικρίσετε. Μη σας πειράξει αν δεν υπάρχουν στην πόρτα σκουπίδια. Σηκώστε τα μάτια ψηλά και δείτε το μπαλκόνι. Η πορτοκαλιά φλοκάτη θα λιάζετε με την πράσινη κουβέρτα, δίπλα-δίπλα.
Προτεινόμενος χρόνος: τριάντα δευτερόλεπτα θεωρούνται υπεραρκετά.

Εφ' όσον ακολουθήσετε πιστά τις παραπάνω οδηγίες, δε θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Θα εγκαταλείψετε το σκληρό μας κόσμο σεμνά, χωρίς νάζια και φιοριτούρες. Αν όμως, έπειτα απο όλα αυτά, σας συναντήσω ξανά να πίνετε ουζάκι στα Εξάρχεια, θα σημαίνει ότι για αυτόχειρ παραείστε φλεγματικός και καλά θα κάνετε να παραιτηθείτε απο κάθε προσπάθεια.


ΕΡΣΗ ΣΕΪΡΛΗ
Απο τις ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, εκδ. Δελφίνι, 1992

dimanche 3 juin 2007

ΜΗΔΕ ΚΑΛΕΜΙ ΟΥΛΕΜΑ ...




ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ

Ο ΚΑΡΑΣΕΒΝΤΑΛΗΣ

Ποιός είδε νέον σεβνταλή, καρδιών ποιός είδε κλέφτη,
να εξυπνάει με το αχ! και με το βαχ! να πέφτει;
Ωσάν το χιόνι ν' αναλεί, σαν το κερί να σβήνει,
και μοναχός το ντέρτι του να πικροκαταπίνει;
Εγώ τον είδα, κ' εις εμέ εφάνη ο καημένος
ωσά ντερβίσης σκυθρωπός, σα μπεκτασής θλιμμένος.
Για μιά μικρή Γενί-ντουνιά, πού' δαν τα δυό του μάτια,
καρά-σεβντάς τον έπιασε, και θα γενή κομμάτια.
Οπόταν τα μεσάνυχτα αργολαλούν οι κούκκοι,
πηγαίνει και της τραγουδεί με νέι και με μπουζούκι:

''Αμάν, κουζούμ! αμάν, γιαβρούμ! Κάνε, χανούμ, ινσάφι!
Μηδέ καλέμι ουλεμά το ντέρτι μου δε γράφει.
Για σένα εμπα'ί'λντισα εις τον ντουνιάν επάνω,
κι αν εγεννήθην σεβνταλής, ασίκης θ' αποθάνω.

Είναι το άσπρο στήθος σου ταζέδικο κα'ι'μάκι,
του Α'ι'ντίν-ισάρ χαλβάς το κάθε σου χεράκι,
μουχαλεμπί και γκιούλ-σερμπέτ ο αναστεναγμός σου,
και του Χατζή-Μπεκίρ λοκούμ ο τρυφερός λαιμός σου΄
ο κάθε λόγος σου γλυκός σα ραβανί αφράτο
και σα ζεστός σαράι-λοκμάς με μέλι μυρωδάτο.
Κ' είν' ο σεβντάς μου δυνατός, που να γραφεί δε φτάνει
κι αν γίνει ο ουρανός χαρτί κ' η θάλασσα μελάνι.

Τι αγοράζεις κάρβουνα να ψήνεις το φα'ί' σου;
Γιαγκίνι έχω στην καρδιά, που τ' άναψες ατή σου!
Αντίκρυ μου τον τεντζερέ με το φα'ί' σου στήσε,
και λάδι στο γιαγκίνι μου με μιά ματιά σου χύσε!
Κ' ευθύς που ένα Αχ εντέρ! το στόμα μου αναδώσει,
και το φα'ί' σου θα ψηθεί κι ο τέντζερης θα λιώσει!

Εσύ' σαι το χρυσό ουρί, και δι' εσέ, ντουντού μου,
ή ντιπ θα χάσω, ή θα βρω το ρέμπελο το νου μου!
Κ' εις το Τζενέτ, στους πρόποδας του πιλαφένιου όρους,
θε να περάσω μετά σού στιγμάς αγγελοφόρους.
Ο βουτυρένιος ποταμός και του μελιού το ρεύμα,
τόσο δεν θα ευχαριστούν του σκλάβου σου το πνεύμα,
όσο το νούρι σου, κουζούμ, και το γλυκό φιλί σου,
και όσο το ναζλίδικο και τρυφερό κορμί σου.

Αμάν, κουζούμ! αμάν, γιαβρούμ! κάνε, χανούμ, ινσάφι!
Μηδέ καλέμι ουλεμά το ντέρτι μου δε γράφει.
Για σένα εμπα'ί'λντισα εις τον ντουνιάν επάνω,
κι αν εγεννήθην σεβνταλής, ασίκης θ' αποθάνω!''

Αυτά της λέει ο ντερτιλής και πριν ακόμα φύγει,
σαν του Τσεχνέμ το βάραθρον, το στόμα του ανοίγει,
κ' ελπίζων ιλαρώτερος ο πόνος του να γίνει,
βώλον δραμίων είκοσι αφιόνι καταπίνει.


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ (1817-1886)

samedi 2 juin 2007

AND DEATH SHALL HAVE NO DOMINION



DYLAN THOMAS

AND DEATH SHALL HAVE NO DOMINION

And death shall have no dominion.
Dead men naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan't crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

___________________________________


ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ' ΧΕΙ ΠΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ

Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα,
Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού΄
Όταν ασπρίσουν τα κόκαλά τους και τριφτούν τ' άσπρα κόκαλα
Θά' χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι΄
Αν τρελαθήκαν, η γνώση τους θα ξαναρθεί,
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος, θ' αναδυθούν΄
Αν χάθηκαν οι εραστές, δεν θα χαθεί η αγάπη΄
Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.
Όσους βαθιά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών
Δεν θ΄αφανίσει ανεμοστρόβιλος΄
Κι αν στρίβει ο τροχαλίας κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν
Στον τροχό αν τους πεδεύουν δεν θα τους συντρίψουν΄
Στα σπασμένα τα χέρια τους θά' ναι η πίστη διπλή,
Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί΄
Χίλια κομμάτια θρύψαλα κι αράγιστοι θα μείνουν΄
Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.
Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι΄
Ας μην σπάζει μ' ορμή στο γιαλό τους το κύμα΄
Εκεί που έν' άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα΄
Τρελοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές,
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ο θάνατος δεν θά' χει πια εξουσία.


DYLAN THOMAS (1914-1953)
Μετάφραση: Λύντια Στεφάνου